ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา

“ขอโทษนะคะขอเข้าไปนั่งข้างในหน่อย”‘ทอปัด’ เอ่ยกับชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังนั่งขวางทางอยู่บนเบาะริมทางเดิน บนเครื่องบินลำหนึ่งซึ่งมีจุดหมายปลายทางยังจังหวัดสุราษฎร์ธานี เธอกำลังจะไปหาเพื่อนสาวที่นั่นเพื่อใช้ช่วงเวลาซัมเมอร์ในการท่องเที่ยวให้หนำใจ “เชิญครับ” หนุ่มใหญ่ที่นั่งอยู่หันไปส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร ก่อนจะลุกขึ้นยืนให้ทางเมื่อเจ้าหล่อนเข้าไปนั่งริมหน้าต่างแล้วเขาจึงนั่งลงอีกครั้ง “ขอบคุณค่ะ” ทอปัดเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันกลับมาสนใจโทรศัพท์มือถือของตนเองต่อ เธอกำลังจะโทรบอกผู้เป็นแม่ว่าตอนนี้อยู่บนเครื่องเรียบร้อยแล้ว ‘ธาวิน’ นั่งสงบนิ่งฟังเจ้าหล่อนอย่างตั้งใจ ยังไงเสียเขาจะต้องพาสาวน้อยคนนี้กลับไปที่เกาะมินตาด้วยให้ได้ เขารอเวลานี้มาอย่างใจจดใจจ่อในที่สุดก็ได้เห็นใบของหน้าผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องชายต้องฆ่าตัวตาย ความสวยสินะที่ทำให้ผู้ชายหลงใหลได้ปลื้มเธอได้ถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเขาแล้วเธอคนนี้ไม่ได้มีดีอะไรเลยสักอย่าง “แม่คะตอนนี้ปัดอยู่บนเครื่องแล้วนะ” (ถึงสุราษฎร์แล้วโทรหาแม่ด้วยนะ) “ค่ะแม

“มือถือฉัน!” เจ้าหล่อนอุทานด้วยความตื่นตกใจ เพราะตอนนี้โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าได้หายไปเสียแล้ว เป็นไปได้อย่างไรในเมื่อตอนอยู่บนเครื่องเธอไม่ได้ลุกไปไหนเลย คิดได้อย่างนั้นใบหน้าของเพื่อนร่วมเดินทางที่นั่งข้างกันก็ลอยมาทันที            “หรือว่านายจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ” เธอเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ พลางนึกถึงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน อีกฝ่ายพยายามชวนเธอคุยอยู่บ่อยครั้งราวกับต้องการตีสนิท            “คุณหาสิ่งนี้อยู่หรือเปล่าครับ”            เมื่อได้ยินอย่างนั้นทอปัดก็หันขวับไปมองยังต้นเสียง ก็เจอกับคนที่เธอกำลังเอ่ยถึงเมื่อสักครู่ เขายืนยิ้มยกโทรศัพท์มือถือของเธอโชว์ให้ดูอย่างน่าหมั่นไส้            “เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกสิบแปดมงกุฎ” เธอตะโกนเสียงดังแต่ทว่าธาวินกลับยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หน็อย! ตัวก็ดำนิสัยยังป่าเถื่อนอย่างนี้ยังจะกล้าหลงตัวเองอีก ถึงฉันจะสวยหรือไม่สวยแกก็ไม่มีสิทธิ์ลักพาตัวฉันมาอย่างนี้”            “ดำๆ อย่างฉันนี่ล่ะเร้าใจกว่าหนุ่มกรุงเทพเยอะ ไม่แน่ว่าต่อไปเธออาจจะขอร้องให้ฉันคบกับเธอเองก็ได้” ธาวินยืนกอดอกยกยิ้มเยาะอย่างพอใจ            “ไม่มีทาง! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าแกจับตัวฉันมาทำไม”            “ไม่บอก! อยู่ที่นี่เป็นเมียฉันซะดีๆ ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นหรอก”            “กรี๊ดดดด!!! ถ้าจะให้ฉันเป็นเมียแกฉันยอมตายดีกว่า”            พูดจบทอปัดก็ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มขาวออกจนเกลี้ยง เธอร้องไห้ราวกับเด็กน้อยที่กำลังโดนรังแก คนอย่างเธอยอมตายดีกว่าต้องเสียศักดิ์ศรี คิดได้อย่างนั้นก็วิ่

            “ดูท่าทางเธอจะมั่นใจมากเลยนะ ถ้าได้ยินสิ่งที่ฉันจะบอกอย่าหัวใจวายตายไปก่อนล่ะ” ว่าแล้วธาวินก็นั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ส่งรอยยิ้มเหี้ยมให้สื่อว่าเขาไม่ได้กลัวเลยสักนิด            “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะไอ้บ้าออกไป๊!”ทอปัดเขยิบตัวถอยห่างออกไป แต่ทว่าธาวินกลับรั้งข้อมือเธอเอาไว้ดึงให้เข้ามาประชิดตัว ก่อนจะสอดมืออีกข้างไปด้านหลังรั้งเอวคอดเอาไว้            “มือถือเธอมันอยู่ที่ฉันแล้ว คงไม่มีใครออกตามหาเธอไม่ว่าจะเป็นที่นี่หรือที่ไหนก็ตาม เพราะฉันได้ส่งข้อความไปบอกเพื่อนเและแม่ของเธอแล้วว่า ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจอยากจะสะพายเป้เที่ยวคนเดียวไปเรื่อยๆ คงไม่มีใครอยากจะตามหาตัวเธอแล้วล่ะหึๆ” ธาวินหัวเราะเยาะเย้ยเจ้าหล่อนอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ทว่า            เพี๊ยะ!      

ธาวินนั่งยอง ๆ เพื่อให้มองใบหน้าสวยได้ถนัดตา ส่งมือไปเชยคางเรียวอย่างถือวิสาสะหากทว่าเจ้าหล่อนสะบัดหน้าหนีไม่ยอมรับการรุกราน ธาวินไม่ยอม เลื้อยมือไปรั้งท้ายทอยไว้ไม่ให้เจ้าหล่อนปฏิเสธได้อีก เมื่อใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันในระยะประชิด สายตาก็ประสานกันอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งไม่มองใกล้ ๆ ทอปัดยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้ แววตานี้ช่างคล้ายกับเพื่อนของเธอเหลือเกิน คล้ายจนอดคิดไม่ได้ว่าทั้งสองจะต้องเป็นญาติกัน            “เธอคิดถูกแล้ว ฉันอยากได้เธอเป็นเมีย เป็นเมียที่ไม่มีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ตลอดชีวิต”            “ต่อให้ฉันต้องตายก็ไม่มีวันยอม” แววตาของเธอแข็งกร้าวพร้อมประกาศสงครามกับเขาอย่างเป็นทางการ หากไม่สู้ก็ต้องเป็นฝ่ายถูกกระทำ อย่างน้อยหากไม่มีชีวิตรอดเธอก็ถือว่าตายอย่างสมศักดิ์ศรี            “ปากเก่งอย่างนี้จะหวานขนาดไหนนะ”