ทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา

“ขอโทษนะคะขอเข้าไปนั่งข้างในหน่อย”

‘ทอปัด’ เอ่ยกับชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังนั่งขวางทางอยู่บนเบาะริมทางเดิน บนเครื่องบินลำหนึ่งซึ่งมีจุดหมายปลายทางยังจังหวัดสุราษฎร์ธานี เธอกำลังจะไปหาเพื่อนสาวที่นั่นเพื่อใช้ช่วงเวลาซัมเมอร์ในการท่องเที่ยวให้หนำใจ

            “เชิญครับ” หนุ่มใหญ่ที่นั่งอยู่หันไปส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร ก่อนจะลุกขึ้นยืนให้ทางเมื่อเจ้าหล่อนเข้าไปนั่งริมหน้าต่างแล้วเขาจึงนั่งลงอีกครั้ง

            “ขอบคุณค่ะ” ทอปัดเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันกลับมาสนใจโทรศัพท์มือถือของตนเองต่อ เธอกำลังจะโทรบอกผู้เป็นแม่ว่าตอนนี้อยู่บนเครื่องเรียบร้อยแล้ว

            ‘ธาวิน’ นั่งสงบนิ่งฟังเจ้าหล่อนอย่างตั้งใจ ยังไงเสียเขาจะต้องพาสาวน้อยคนนี้กลับไปที่เกาะมินตาด้วยให้ได้ เขารอเวลานี้มาอย่างใจจดใจจ่อในที่สุดก็ได้เห็นใบของหน้าผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องชายต้องฆ่าตัวตาย ความสวยสินะที่ทำให้ผู้ชายหลงใหลได้ปลื้มเธอได้ถึงเพียงนี้ แต่สำหรับเขาแล้วเธอคนนี้ไม่ได้มีดีอะไรเลยสักอย่าง

            “แม่คะตอนนี้ปัดอยู่บนเครื่องแล้วนะ”

            (ถึงสุราษฎร์แล้วโทรหาแม่ด้วยนะ)

            “ค่ะแม่ ถึงปุ๊บปัดจะโทรปั๊บเลยค่ะ”

            (ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูกแม่เป็นห่วง)

            (จ้า)

            หลังจากวางสายแล้วเธอก็นำโทรศัพท์มือถือใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก ก่อนจะหันไปมองยังนอกหน้าต่าง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งข้างกันเลยสักนิด

            “ขอโทษนะครับคุณเป็นคนสุราษฎร์หรือเปล่า” ธาวินพยายามชวนเจ้าหล่อนพูดคุยเพื่อให้เกิดความคุ้นเคยและไว้ใจ           

            “เปล่าค่ะฉันเป็นคนกรุงเทพ” เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร

            “ออ...แล้วนี่ไปเที่ยวใช่ไหมครับ”

            “ค่ะ พอดีฉันมีเพื่อนที่สุราษฎร์ช่วงนี้ปิดเทอมเลยกะจะให้เพื่อนนำเที่ยว ว่าแต่คุณเป็นคนที่นั่นเหรอคะ”

            “ใช่ครับผมเป็นคนสุราษฎร์” ธาวินพยายามทำตัวให้เป็นมิตรมากที่สุด แม้ว่าภายในใจจะคุกรุ่นไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะแผดเผาให้อีกฝ่ายมอดไหม้

            “ค่ะ”

ทอปัดไม่รู้จะชวนชายหนุ่มพูดคุยอะไรอีก แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีเข้ากับคนง่าย แต่ทว่ากลับรู้สึกแปลกกับผู้ชายคนนี้ เขาดูท่าทางไม่จริงใจอย่างบอกไม่บอก แต่พอมองหน้าชัด ๆ แล้วกลับนึกถึงเพื่อนรักที่ชื่อ ‘ธนา’ หลังจากเธอปฏิเสธรักอย่างไม่มีเยื่อใยอีกฝ่ายก็หายหน้าหายตาไปเลย หากเธอรู้ว่าบ้านของธนาอยู่ที่ไหนคงไม่รอช้าที่จะเข้าไปเยี่ยมเยียน แต่อีกฝ่ายไม่เคยบอกเธอเลยรู้เพียงแต่ว่าเป็นคนสุราษฎร์ธานีเท่านั้น