Hunter and the Silent Wolf

แสงนีออนของไทเปยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้นักรบรู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก เมืองใหญ่สำหรับเขาก็เหมือนกันไปหมด แค่สถานที่ทำเงินอีกแห่งหนึ่งเท่านั้นชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี เจ้าของธุรกิจพลังงานและโทรคมนาคมระดับหมื่นล้านเดินออกจากห้องประชุมด้วยท่าทีเรียบเฉย การเซ็นสัญญามูลค่ามหาศาลในวันนี้ไม่ได้ทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วชีวิตที่ต้องบินข้ามประเทศบ่อยครั้ง ทำให้เขาเคยชินกับความโดดเดี่ยวและเลือกจะไม่ผูกพันกับใคร   “ความสัมพันธ์…มันก็แค่พันธนาการ” เขาพึมพำเบา ๆ ขณะรินวิสกี้ลงแก้วในห้องพัก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเพื่อนสนิท   “อาหลง ฉันเสร็จแล้ว คืนนี้ไปต่อที่ไหนดี”

ปลายสายหัวเราะเบา ๆ ท่ามกลางเสียงเพลง

“ไม่ต้องคิดมาก ไปเถอะ”   สายถูกตัดไปอย่างง่าย ๆเขาถอนหายใจ ก่อนจะหยิบแจ็กเก็ตมาสวม ทรงผมถูกจัดอย่างเรียบร้อยตามสไตล์ของคนที่ควบคุมทุกอย่างได้เสมอยกเว้นคืนนี้…ที่เขายังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคอนโดหรูใจกลางเมืองยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่บรรยากาศคุ้นเคยหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่ล็อบบี้ ผิวขาวสะดุดตา ใบหน้าหมวยคมชัด ดวงตากลมโตนิ่ง แต่ไม่อ่อนโยน มันมีบางอย่างในแววนั้น…ที่ทำให้เขาหยุดมองนานกว่าปกติ

“คุณมารอผมใช่ไหมครับ”  เธอพยักหน้า ก่อนตอบกลับเป็นภาษาไทยชัดเจน

“ชนไหมคะ” น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาไม่เรียบตาม นักรบรับกระป๋องมา

“ก็พอรู้ว่า…คุณไม่ค่อยธรรมดา”   คำพูดไม่ได้แรง แต่จังหวะของมันดูจงใจ

หญิงสาวยกขาขึ้นไขว้กันช้า ๆ ท่าทางสบาย ๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปโดยไม่ต้องพูดอะไรเพิ่ม นักรบรู้ตัวว่าเริ่มเสียจังหวะ ซึ่ง…ไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย เสียงวิดีโอคอลดังขึ้นภาพของอาหลงปรากฏพร้อมเสียงเพลงและผู้หญิงข้างกาย   “คืนนี้ฉันไม่กลับนะ ไว้ค่อยเจอกัน”

นักรบตอบสั้น ๆ   “โอเค งั้นฉันกลับเลย” เขาหันไปจะบอกลา แต่ยังไม่ทันจะเอ่ย

“จะรีบไปไหนคะ”  น้ำเสียงไม่ได้อ้อนแต่มันมีความอาวรในตัวมือเรียวแตะที่แขนเขาเบา ๆ แม้ไม่แรง…แต่หยุดเขาได้

นักรบมองเธอนิ่ง บางอย่างในสายตาคู่นั้นชัดเจนเกินกว่าจะตีความผิด

“อยู่ก็ได้…” เขาพูดช้า ๆ   “แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”  เธอเอียงคอเล็กน้อย

“มานั่งนี่ก่อนสิ”เขาคิดว่าเธอจะลังเล แต่ไม่ใช่ เธอเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า มันใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ ก่อนที่เธอจะนั่งลงบนตักเขาอย่างไม่ลังเลระยะห่างหายไปในวินาทีเดียว ลมหายใจของเขาหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัวและเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นักรบรู้สึกว่า… คืนนี้ เขาอาจจะ “คุมเกมไม่ได้”

ห้องนั่งเล่นของคอนโดหรูที่เคยเงียบกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศบางอย่างที่ร้อนขึ้นอย่างชัดเจน จนความเย็นของอากาศข้างนอกแทบไม่มีความหมายนักรบนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวเดิม แต่ตอนนี้มีลิลลี่นั่งคร่อมอยู่บนตักเขาอย่างไม่คิดจะหลบสายตา กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอผสมกับกลิ่นผิวกาย ทำให้เขาเริ่มหายใจช้าลงอย่างควบคุมตัวเอง ลิลลี่ขยับตัวเบา ๆ อย่างจงใจ สะโพกแนบชิดมากขึ้น ดวงตาที่เคยดูใสกลับมีแววท้าทาย มือเล็กเลื่อนขึ้นคล้องคอเขา ลูบปลายผมตรงท้ายทอยอย่างแผ่วเบา  “ก็คุณบอกว่าอยากได้รางวัล… แล้วอยากได้แบบไหนล่ะคะ”

เสียงเธออยู่ใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ รดราดลงมาบนผิวหน้า  นักรบหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำและแหบลงกว่าปกติ

“รางวัลของคนชอบยั่ว…มันต้องไม่ธรรมดาถูกไหมลิลลี่ แน่ใจเหรอว่าจะรับไหว”

ลิลลี่ไม่ตอบทันที เธอแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วขยับตัวออกนิดหนึ่ง เหมือนตั้งใจให้เขามองเห็นมากขึ้น มือเล็กค่อย ๆ เลื่อนสายเดรสลง เผยผิวขาวเนียนให้สายตาเขาหยุดอยู่ตรงนั้น