5

Eilish Rivera POV

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa sinabi ni Alejandro.

Don’t fall in love with me.

Sa dami ng pwedeng kondisyon, iyon pa talaga ang pinili niyang sabihin. Bahagya akong napailing habang nakatingin sa kanya, pilit pinipigilan ang ngiting gustong lumabas.

“Relax, Mr. Vitale,” sagot ko habang tumatayo mula sa kinauupuan ko. “That won’t be a problem.”

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

“Confident.”

“Realistic,” sagot ko agad. “This is a contract marriage. Nothing more.”

Ilang segundo siyang nakatingin sa akin, parang may hinahanap sa ekspresyon ko kung nagsasabi ba ako ng totoo. Ngunit hindi niya iyon makikita. Matagal ko nang natutunan kung paano itago ang tunay kong nararamdaman.

Sa wakas ay tumango siya nang bahagya.

“Good.”

Muli siyang lumayo ng ilang hakbang at kinuha ang kanyang suit jacket mula sa likod ng upuan. Habang isinusuot niya iyon ay tila bumalik ang seryosong aura niya—parang ang sandaling usapan namin ay isa lamang maliit na pahinga sa pagitan ng mas malalaking bagay.

“So,” sabi niya habang inaayos ang cuff ng kanyang manggas. “What happens now, Mrs. Rivera-to-be?”

Medyo kakaiba pakinggan ang salitang iyon.

Mrs.

Hindi ko pa nararanasan na tawagin sa ganoong paraan.

“First,” sagot ko habang kinukuha ang aking phone mula sa clutch, “we make it look real.”

Napalingon siya sa akin.

“My grandmother will meet you tomorrow,” dagdag ko.

“Tomorrow?” tanong niya.

“Yes.”

Napabuntong-hininga siya nang mahina.

“You move fast.”

“Time isn’t exactly on our side.”

Sandaling natahimik siya bago tumango.

“Alright.”

Bahagya akong gumaan ang pakiramdam sa sagot niya. Kahit paano ay hindi siya nagrereklamo o umaatras. Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung tumanggi siya ngayon.

Bigla niyang inilabas ang kanyang phone at may tinext.

“Your friend Hendrix,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo, “will be hearing from me later tonight.”

Napangiti ako nang bahagya.

“I’d pay to see that conversation.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Trust me. You wouldn’t want to.”

Naglakad siya papunta sa pintuan ng lounge at binuksan iyon, saka tumingin pabalik sa akin.

“Ready?”

Huminga ako nang malalim bago lumapit sa kanya.

“Ready.”

Magkasabay kaming lumabas sa silid. Tahimik ang hallway ngunit naririnig pa rin ang mahihinang tunog ng musika mula sa ballroom sa ibaba.

Habang naglalakad kami ay napansin ko ang kakaibang pakiramdam sa paligid. Ang ilang staff na nakakasalubong namin ay napapatingin sa amin nang may halong pag-usisa. Malamang ay alam na nila kung sino ang nanalo sa auction.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang mas naging totoo ang lahat nang sandaling iyon.

Hindi na ito simpleng desisyon lamang.

Kasama ko na ang lalaking magiging asawa ko.

Pagdating namin sa elevator ay pareho kaming tahimik. Nakatingin lamang siya sa mga numero habang pababa kami sa lobby.

Nang bumukas ang elevator ay bumungad sa amin ang mas maliwanag na ilaw ng hotel.

Ngunit bago pa kami makalabas ay bigla siyang nagsalita.

“Eilish.”

Ito ang unang pagkakataon na tinawag niya ako sa pangalan ko.

Napatingin ako sa kanya.

“Yes?”

Sandali siyang nag-isip bago nagsalita.

“About your grandmother…”

May kakaibang tono sa boses niya—hindi na ganoon kalamig tulad kanina.

“Don’t worry,” sabi niya. “I’ll make it convincing.”

Hindi ko inaasahan ang sinabi niya.

“Thank you,” sagot ko nang marahan.

Paglabas namin ng hotel ay naghihintay na ang sasakyan ko sa harap. Ngunit bago ako makapasok ay may narinig akong pamilyar na boses mula sa likod.

“Wow.”

Pareho kaming napalingon.

Nakatayo roon si Sam, nakapulupot ang mga braso sa dibdib habang nakangisi.

“Eilish Rivera,” sabi niya habang nakatingin kay Alejandro mula ulo hanggang paa. “You didn’t just buy a husband.”

Lumapit siya ng kaunti.

“You bought the Alejandro Vitale.”

Napatingin ako kay Alejandro na tila walang pakialam sa reaksyon ni Sam.

“Congratulations,” dagdag ni Sam habang pabulong na nagsasalita sa akin. “He’s literally one of the most intimidating men in the business world.”

Bahagya akong napalunok.

Hindi niya kailangang ipaalala iyon.

Alam ko na.

Bago pa ako makasagot ay biglang nagsalita si Alejandro sa kalmadong boses.

“Eilish.”

Napatingin ako sa kanya.

Dahan-dahan niyang inilabas ang isang kamay at inilahad iyon sa akin.

“Shall we go home, wife?”

Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng kilos na iyon ay parang may kung anong nagbago sa hangin sa pagitan namin.

Sandaling nag-atubili ang kamay ko…

Bago ko tuluyang inilapag ang kamay ko sa kanya.

At sa sandaling iyon, hindi ko pa alam na ang simpleng kontrata na ito ay magiging simula ng isang komplikadong kuwento na hindi ko kayang kontrolin.