4

Eilish Rivera POV

Hindi ko agad nasagot ang tanong ni Alejandro. Sa paraan ng pagtitig niya sa akin ay parang hindi lamang simpleng curiosity ang nasa likod ng mga salitang iyon. Para iyong babala—isang babalang hindi ko pa lubos naiintindihan.

Tahimik ang buong lounge. Ang ilaw mula sa labas ng bintana ay tumatama sa kalahati ng mukha niya, dahilan para mas lalo siyang magmukhang misteryoso at mahirap basahin.

Pinilit kong manatiling kalmado. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan sa harap ng lalaking kakakilala ko pa lamang.

“I could ask you the same thing, Mr. Vitale,” sagot ko sa wakas habang bahagyang itinataas ang aking baba. “Do you know what you just got yourself into?”

Ilang segundo siyang nakatingin lang sa akin bago siya bahagyang natawa—isang maikli at mababang tawa na parang bihira niyang gawin.

“That’s the thing,” sagot niya habang dahan-dahang lumalapit ng ilang hakbang. “I didn’t sign up for this.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Tumigil siya ilang hakbang ang layo mula sa akin. Malapitan ko nang nakita ang matalas niyang mga mata at ang bahagyang pagkapagod sa ekspresyon niya, na para bang matagal na siyang nakikipaglaban sa kung anong problema.

“Someone put my name on the list without my consent,” malamig niyang sagot.

Saglit akong natigilan.

Hindi iyon ang inaasahan kong marinig.

“Hindi mo gustong sumali sa auction?” tanong ko.

Bahagya siyang ngumiti, ngunit may halong iritasyon.

“Does it look like I’m the type of man who would sell himself in a room full of strangers?”

Napatingin ako sandali sa kanya mula ulo hanggang paa. Sa totoo lang, hindi nga.

May aura si Alejandro na parang siya ang taong sinusunod ng iba—hindi ang taong ibinebenta.

“Then why didn’t you just walk away?” tanong ko.

Nagkibit-balikat siya habang bahagyang sumandal sa mesa sa likod niya.

“Because by the time I found out, the contract was already signed.”

“Contract?”

“Yes.” Bumuntong-hininga siya. “Once a name is officially listed, backing out would cost more than the auction itself.”

Napailing ako nang marahan. Sa mundong ginagalawan naming mga mayayaman, hindi imposible ang ganitong klaseng sitwasyon. Minsan ay pera at reputasyon ang nagiging kadena ng isang tao.

Ngunit may isang bagay na hindi ko pa rin maintindihan.

“Who would do that to you?” tanong ko.

Sa pagkakataong iyon ay tila may kumislap na inis sa mga mata niya.

“Hendrix.”

Halos mabitawan ko ang clutch na hawak ko.

“Hendrix… as in Hendrix Moretti?”

“Yes.”

Napatitig ako sa kanya.

Si Hendrix ay isa sa mga kilalang negosyante sa circle namin—at isa rin sa mga matagal nang kaibigan ni Alejandro ayon sa mga nababasa ko sa business news.

“Why would your friend put you up for auction?” hindi ko mapigilang itanong.

Napabuntong-hininga siya habang ipinapatong ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon.

“Because apparently,” sabi niya, may bahagyang sarkasmo sa boses, “my friends think I work too much.”

Saglit akong napakurap bago ko tuluyang napagtanto ang ibig niyang sabihin.

“Wait… are you saying—”

“Yes,” putol niya habang bahagyang umiikot ang mga mata. “They thought it would be funny to force me into marriage.”

Hindi ko napigilang mapatawa nang mahina.

Sa dami ng seryosong posibilidad na pumasok sa isip ko, hindi ko inaasahang iyon pala ang dahilan.

Ngunit biglang tumigil ang tawa ko nang mapansin kong nakatingin lang siya sa akin.

Tila sinusuri na naman niya ako.

“Now my turn,” sabi niya pagkatapos ng ilang sandali.

Bahagyang nagtaas ang kilay ko.

“What about you, Miss Rivera?”

“Me?”

“Yes.” Tumuwid siya mula sa pagkakasandal sa mesa. “You just spent one hundred million dollars on a stranger.”

Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga.

Dito na siguro papasok ang bahaging pinakaayaw kong ipaliwanag.

“I needed a husband.”

Sandaling natahimik ang silid.

Hindi siya nagsalita agad, pero nakita kong bahagyang kumunot ang noo niya.

“For business?” tanong niya.

“No.”

“For inheritance?”

Umiling ako.

“Then why?”

Huminga ako nang malalim bago tuluyang nagsalita.

“My grandmother is dying.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“She raised me,” patuloy ko habang pilit pinananatiling steady ang boses ko. “And her last wish is to see me married before she passes away.”

Muling bumalik ang katahimikan sa pagitan namin.

Sa pagkakataong iyon ay hindi na malamig ang tingin niya sa akin.

Mas seryoso na.

“So you bought a husband,” mahina niyang sabi.

“Yes.”

“And what exactly do you expect from me?”

Ito na ang bahaging kailangan kong linawin.

Lumapit ako sa maliit na sofa sa gitna ng lounge at naupo. Ilang segundo akong nag-isip bago tumingin muli sa kanya.

“Just one year.”

Hindi siya gumalaw.

“After one year, we get divorced.”

Nanatili siyang tahimik habang nakatingin sa akin, parang tinataya kung nagsasabi ako ng totoo.

“It’s just a contract marriage,” dagdag ko. “You help me fulfill my grandmother’s wish, and after that you’re free.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Just like that?”

“Yes.”

“Nothing else?”

“Nothing else.”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay naglakad siya papunta sa bintana at tumingin muli sa lungsod sa labas.

Hindi ko mabasa ang iniisip niya.

Lumipas ang ilang segundo… saka siya nagsalita.

“You’re asking a billionaire to play husband for a year.”

“Technically,” sagot ko, “I already bought you.”

Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami ay tuluyan siyang napangiti.

Hindi iyon malaking ngiti—pero sapat para makita kong may kakaibang charm ang lalaking ito kapag hindi siya seryoso.

“You’re bold,” sabi niya habang muling humarap sa akin.

“I prefer practical.”

Muli kaming natahimik sandali.

Hanggang sa dahan-dahan siyang lumapit sa akin.

Tumigil siya ilang hakbang ang layo, saka bahagyang yumuko upang magtama ang aming mga mata.

“Alright, Miss Rivera,” sabi niya sa mababang boses.

Hindi ko namalayang bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko.

“I’ll play your husband.”

Bahagyang gumaan ang dibdib ko.

“On one condition.”

Napakunot ang noo ko.

“And what would that be?”

Tinitigan niya ako nang diretso, parang may gustong ipaalam na mas malalim pa sa simpleng kontrata.

“Don’t fall in love with me.”

Natigilan ako.

At sa hindi ko maintindihang dahilan… parang may bahagi ng sarili ko ang nagsasabing hindi ganoon kadaling sundin ang kondisyong iyon.