All Chapters of Husband for Sale: Chapter 1 - Chapter 10

Eilish Rivera POV"Sigurado ka na ba dito, Eilish?" Tanong ni Sam ang aking bestfriend. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na niya akong tinanong tungkol sa pag-attend ko sa isang elite auction na magaganap bukas ng gabi."I told you, Sam, this is my Lola's last wish," sagot ko sa kaibigan ko. Alam kong mahirap itong gagawin ko dahil parang niloko ko na rin si mamita pero wala akong ibang choice kundi gawin ito. Nasa hospital siya at ang sabi ng attending physician niya ay maaari raw itong mawala ano mang oras, kaya kahit wala pa sa isip ko ang pag-aasawa ay napilitan akong gawin.Lumipas ang magdamag na parang hangin lang. Nasa ospital na ulit ako para sabihin kay mamita na makikilala na niya ang lalaking mapapangasawa ko sa lalong madaling panahon."You need to promise me, Mamita," mahigpit ang hawak ko sa kamay niya. "Promise me na tatagal ka pa hanggang sa araw ng kasal ko, because you'll meet my future husband tomorrow.""Is that true, iha,?" gulat na tanong ni mamita pero mab

Eilish Rivera POVHindi pa rin humuhupa ang bulungan sa loob ng ballroom matapos ideklara ng host ang panalo ko sa bidding. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa akin—may paghanga, may inggit, at may halong pagtataka kung bakit ko binili ang lalaking iyon sa napakataas na halaga. Pero sa totoo lang, ako man ay hindi rin sigurado kung bakit ko ginawa iyon.“Eilish… one hundred million?” bulong ni Sam na halos hindi makapaniwala habang nakatitig sa akin. “Seryoso ka ba?”Hindi ko siya sinagot agad. Nakatitig lamang ako sa entablado kung saan unti-unting bumababa si Alejandro Vitale. Ang bawat hakbang niya ay kalmado at kontrolado, parang wala siyang pakialam na kakabenta lang sa kanya sa harap ng napakaraming tao.Pero nang muli niyang itaas ang kanyang tingin, direkta na naman itong napunta sa akin.May kakaibang lamig sa mga mata niya.“Congratulations, Miss Rivera,” masayang sabi ng host habang lumalapit sa akin ang isang staff ng event. “You may now meet your husband privately in t

Eilish Rivera POVHindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa sinabi ni Alejandro.Don’t fall in love with me.Sa dami ng pwedeng kondisyon, iyon pa talaga ang pinili niyang sabihin. Bahagya akong napailing habang nakatingin sa kanya, pilit pinipigilan ang ngiting gustong lumabas.“Relax, Mr. Vitale,” sagot ko habang tumatayo mula sa kinauupuan ko. “That won’t be a problem.”Bahagyang tumaas ang kilay niya.“Confident.”“Realistic,” sagot ko agad. “This is a contract marriage. Nothing more.”Ilang segundo siyang nakatingin sa akin, parang may hinahanap sa ekspresyon ko kung nagsasabi ba ako ng totoo. Ngunit hindi niya iyon makikita. Matagal ko nang natutunan kung paano itago ang tunay kong nararamdaman.Sa wakas ay tumango siya nang bahagya.“Good.”Muli siyang lumayo ng ilang hakbang at kinuha ang kanyang suit jacket mula sa likod ng upuan. Habang isinusuot niya iyon ay tila bumalik ang seryosong aura niya—parang ang sandaling usapan namin ay isa lamang maliit na pahinga sa pagit

Eilish Rivera POVSa kabilang linya ng tawag ay ilang segundo ng katahimikan ang lumipas. Halos marinig ko ang mahinang paghinga ni Hendrix mula sa speaker ng phone ni Alejandro, na para bang pinoproseso pa ng utak niya ang sinabi ng kaibigan niya.Pagkatapos ay bigla itong napasigaw.“YOU WHAT?!”Napaatras ako nang bahagya dahil sa lakas ng boses niya, samantalang si Alejandro naman ay tila walang pakialam. Nakaupo na siya sa gilid ng sofa sa maliit na lounge area ng master bedroom habang hawak pa rin ang phone.“I got auctioned,” kalmado niyang sagot. “And she bought me.”May narinig kaming malakas na kalabog sa kabilang linya.“Wait—wait—hold on!” gulong-gulo na sabi ni Hendrix. “Are you telling me that the woman who won the bid is Eilish Rivera?”Napatingin siya sa akin.“Yes.”Biglang natahimik ulit si Hendrix.Pagkatapos ay may narinig kaming mahina ngunit malinaw na tawa.“Okay… I did not see that coming.”Napakunot ang noo ko habang nakatingin kay Alejandro.“So this is funny

Eilish Rivera POV Nanigas ako sa kinauupuan ko habang hawak ni Alejandro ang baba ko. Hindi mahigpit ang pagkakahawak niya, ngunit sapat upang hindi ako makaiwas sa seryoso niyang tingin. Ilang segundo kaming ganoon, halos walang gumagalaw, hanggang sa ako na ang unang umiwas. Bahagya kong tinulak ang kamay niya palayo at tumayo mula sa kinauupuan ko. “That’s enough practice,” sabi ko habang inaayos ang robe na suot ko. Sa halip na magmukhang napahiya, tila lalo lamang siyang naaliw. Nakasandal siya sa likod ng upuan habang nakatitig sa akin, parang sinusuri ang bawat reaksyon ko. “You’re nervous,” kalmado niyang sabi. “I’m not,” mabilis kong sagot, kahit alam kong medyo totoo ang sinabi niya. Bahagya siyang ngumiti ngunit hindi na siya nagkomento pa. Sa halip ay bumalik siya sa pag-inom ng kape habang ako naman ay naglakad papunta sa hagdan. “Kailangan kong magbihis,” sabi ko habang bahagyang lumilingon sa kanya. “Hindi ako pupunta sa ospital na ganito ang suot.” Tumingin siy