CHAPTER FOUR

ESMERALDA

Pinaligo niya ako at pinagbihis ng disente para sa gaganaping hapunan, it's just an ordinary dinner but he wants me to look presentable in front of the table.

I just sighed. Pinagmasdan ko ang sarili ko habang nasa harapan ng vanity mirror at nakaupo sa harapan nito.

Hinawakan ko pa ang leeg ko na namumula, bakat ang ginawa niyang pananakal sa akin, he's violent, isn't he?

I am thankful na hindi niya ako pinasabay na maligo sa kanya, nauna siya at sumunod ako paglabas ko ng banyo wala na siya lumabas sandali kaya nakahinga ako ng maluwag.

Kamusta na kaya ang Papa ko? Dumako ang tingin ko sa bag ko na nasa ibabaw ng aking maleta na hindi ko pa naaayos dahil hindi ko alam saan ko ba ilalagay rito sa kwarto ang mga gamit ko dahil closet niya lang ito.

Pero kung ako lang din ang masusunod, hindi ko para ilabas ang mga gamit ko sa maleta dahil ayokong matagal dito.

Tumayo ako at nag-tungo sa mga gamit ko, kinuha ko sa hand bag ko ang phone ko at bumalik sa harap ng vanity mirror at naupo habang nasa screen ang tingin ko nag-dial sa numero ni Papa.

Itinapat ko sa tainga ko at pinagmamasdan ang sarili sa salamin, hinihintay ko mag-ring pero walang sumasagot kaya nangunot ang noo ko.

Nag-dial ako ulit ng pangalawang beses, nag-ri-ring pa rin pero hindi nito sinasagot kaya nag-umpisa na akong kabahan.

He's safe, right? Pilit ko kinukumbinsi ang sarili ko ligtas ito dahil nangako si Vihaan wala siya gagawin kay Papa, pero hindi naman maiwasang mag-alala ako.

At sa pangatlong beses na pagtawag ko bigla naman bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok si Vihaan buhat ng seryoso pa ring mukha kaya kaagad kong in-off ang phone ko at napatayo sa gulat.

Itinago ko ang phone ko sa likod ko sa takot ko na kunin niya at hinarap siya, hindi nga ako nagkamali, lumapit siya sa akin at inilahad ang kamay niya.

"Hand me your phone." He's not asking, it's an order using his cold and scary voice but I shook my head and refused to hand him.

"No..." Humigpit ang hawak ko rito. "Let me speak to my father—"

But before I finished my sentence I suddenly screamed when he held my neck again and I accidentally sat on the vanity's top where the things were on it and well organized but it all quickly smashed.

He pinned me harshly on the mirror kaya ang mga gamit sa ibabaw nito nahawi, napaiyak ako sa sakit ramdam ko nabasag ang nasa likod ko kaya napaiyak ako at impit na napadaing.

He's so cruel.

Kinuha niya kamay ko na pilit kong tinatago sa likod ko at walang sali-salitang halos baliin niya ang pulsuhan ko para lang kunin ang phone ko sa akin at matagumpay niya ngang nakuha.

Itinapat niya pa sa mukha kong namumula at kasalukuyan umiiyak. "You're not allowed to use any connections," he declared as one of the rules in this house kaya hindi ko na naiwasang mapahikbi.

"Gusto ko lang makausap ang Papa ko..." saad ko kahit nahihirapan ako magsalita dahil sakal-sakal niya pa rin ako pero lalo lang humigpit imbis na maawa siya.

"P-Please..." Hawak ko na ang kamay niya sinusubukan alisin but his hold is like a vice grip.

"Let me..." I almost pleaded with sobs.

"He's fine and safe, so why do you still want to talk to him?" he asked like there's no reason to reach out for my Papa.

But he's my father for Pete's sake!

"I don't trust you! I just want to make sure he's safe—"

"I have my one word, little tiger... when I say he's safe, he's safe like what I've promised," he said not letting me finish again.

At unti-unti nang lumuluwav ang hawak niya sa akin hanggang sa binitawan niya na rin ako at pagkabitaw niya bumagsak ako sa sahig dahil sa panghihina.

Ang sakit ng likod at ng leeg ko hindi ako nakahinga kaya sunod-sunod ang naging pag-ubo ko at pagsagap ng nawalang hangin sa akin.

He squatted in front of me and watched me carefully while inhaling the air that I've lost I can't help not to cry again helplessly sabay napayuko na lang ako sapo ang leeg ko, muling napaubo.

"If you were just easily give what I was asking, you won't get hurt," he said telling me I should be the one who takes the blame for making him mad!

Naikuyom ko na lang ang dalawa kong palad at tahimik na napaiyak na lang habang nasa sahig ang tingin, at ang mukha ko ay natabunan ng basa pang buhok.

"Come, let me brush your hair." Hinawakan niya ako sa braso at tinulungan niya akong makatayo.

Nagpatangay na lang ako at iginaya niya ako para maupo sa gilid ng kama, naupo ako at kumuha siya ng hair brush, dinampot niya ang nasa sa sahig dahil isa ito sa tumilapon kanina nang sakalin at isinalya niya ako sa may Vanity.

Bumalik siya sa akin at tumayo sa harapan ko at masuyong sinuklayan ako buhat ng magaan na niyang kamay. Matapos ako saktan aakto siya na parang walang nangyari.

Patuloy akong lumuluha habang siyang abalang sinusuklayan ako, ka-lebel ng baywang niya ang mukha ko.

Magaan naman ang kamay niya na parang 'di niya ginamit sa pananakit sa akin kanina lang. Wala pa akong isang araw sa bahay niya ito na agad ang mga natanggap ko nang kausapin niya ako ng mahinahon.

"Just be a good girl because I won't repeat myself just to please you to give what I am asking," he said while continuing brushing my hair and to make clear things.

He stopped for a moment and he leaned forward, yumuko siya para ilebel ang sarili niya sa akin at tumapat sa mukha ko.

Hinawakan niya ang baba ko at itiningala ako sa kanya kaya nagtama ang mga mata namin.

Ayokong-ayoko siyang titingnan sa mga mata dahil hindi ko maiwasan mangatog ang mga tuhod pero hindi ko rin maiwasan hindi siya tingnan kahit na masyado siyang nakakailang.

Makisig siya, oo, katanggi-tanggi, ngunit iba ang hatid ng mga mata niya sa akin parang wala siyang gagawing maganda, panganib lang ang dala.

"Learn to obey so you can be safe around me," dagdag pa niya buhat ng malalim na boses habang pinagmamasdan niya ang kabuang mukha ko.

"Hindi ka masasaktan kung hindi ka manlalaban, kaya kung ako sa iyo magiging masunurin na lang ako, hmm? Because if you don't."

He chuckled and touched my lips using his thumb and brushed it. "You will experience nightmare every time."