CHAPTER THREE

ESMERALDA

"Aray!" inda ko nang hawakan niya ako sa braso at hinila papasok sa isang malaking mansion.

Dito tumigil ang sasakyan at hindi pa nga ako nakakababa ng maayos mula sa back passenger seat hinila niya na ako na wala man lang pag-iingat!

"Dahan-dahan naman! Ang sakit!" muli kong inda nang ganap na kaming makapasok na halos kaladkarin ako eh ako sumasama naman ako ng kusa!

Hindi ko mapigilan mag-ngitngit dahil ang sama niya kaya hindi ko mapigilan maiyak na lang sa galit dahil ngayon lang din ako nakaranas ng ganitong klaseng pag-trato.

Hindi niya kailangan maging marahas pero mukang ganoong klaseng tao talaga siya at sa ginawa niya kanina nang kamuntikan na niya ako tamaan ng bala sa ulo ay hindi na kataka-taka!

Tumigil siya sandali sa baba ng hagdanan bago kami pumanik kaya napatigil din ako pero hindi niya binitawan ang braso ko at mahigpit niya pa ring hawak kaya tuloy pakiramdam ko makakalas na sa aking balikat.

Napalunok ako nang magtama ang aming mga mata, pinagmasdan niya ang mukha kong namumula dahil sa nagbabadyang pag-iyak pero nanatili akong galit.

He put his left hand inside his pocket and stood straight and faced me with his serious face close enough to make me feel intimidated and afraid.

"Before we go upstairs I just want you to know that this will be your new home from now on."

Napalunok ako, nahihintakutan ako sa tingin niya pa lang pero nangingibabaw pa rin ang pagpupuyos sa akin... dito na ako titira? Ano naman kaya ang magiging buhay ko rito?

"Thanks for informing me, huh?" Tinaasan ko siya ng isang kilay. "Nag-abala ka pa talaga sabihin," I sarcastically said and rolled my eyes at him.

But to my shock bigla niya na lang akong hinawakan sa panga na ikinalaki ng mga mata ko sa gulat. Hindi ko iyon inaasahan lalo na nang hiklatin pa niya ako para mas ilapit sa kanya at pinakatitigan ako.

Sobrang lapit na kulang na lang magpalitan kami ng aming hininga at mukang ganoon na nga ang nangyayari dahil nag-umpisa nang hindi magpantay ang paghinga ko dahil sa tensyong hatid niya.

Mas masakit ang pagkakahawak niya ngayon sa braso at panga ko dahilan para mapa-igik at mapaungot sa sakit hanggang tuluyan na akong napaluha.

"Young lady..." tawag niya sa akin buhat ng malagong niyang boses habang nakatitig sa mga mata kong nangungusap na wag niya akong saktan.

"You should know that I do not tolerate disrespectful behavior inside my house," he said in his deep and chilling voice this time which makes me feel afraid.

"This is not your safest ground so if I were you, know your place if you don't want me to cut your tongue," he said in a whisper with his gritted teeth which makes my skin crawl.

And he finally let go of my jaw but not my arm and I gasped when he continued pulling me harshly to go up stairs.

Ano ba itong nangyayari, I hope somebody can help me, kahit alam ko wala ni isa ang makakatulong sa akin, I'm still hoping.

Kahit pa si Papa ang dahilan bakit ako nandidito para mailigtas ito at ako ang nagsilbing sakripisyo kaya kailangan ko tanggapin ang anumang pagtratong ipakikita sa akin ni Mr. Sullivan.

Gustong-gusto kong manlaban, sinusubukan ko dahil hindi naman ako duwag pero tingin niya pa lang takot na ang hatid sa akin.

Lalo na sa tuwing naalala ko ang ginawa niya na pagpapaputok ng baril, patunay lang na wala siyang sinasanto, at kung gugustuhin man niya akong tapusin ay kayang-kaya niyang gawin na walang pagdadalawang isip.

"This will be your room." Pinagbuksan niya ako ng isa sa mga pinto at muli niya akong hinila papasok.

Napalunok ako, ang ganda ng kwarto, malinis at moderno ang disenyo na unang tingin pa lang alam mo nang lalaki ang may may-ari.

Kanyang kwarto ito? Dito ako matutulog?!

"S-Sa iyong kwarto ito?" tanong ko nang bitawan na niya ako habang awang ang bibig kong kinakabahan.

"Yes," tipid niyang sagot at lumapit siya sa may gilid ng kama naghubad siya ng coat, ipinatong sa may couch katabi nito.

"B-Bakit wala akong sariling kwarto?" Hindi ko mapigilan itanong at kinapalan ko na ang mukha ko dahil hindi ito pwede.

Hindi ako papayag na magtabi kami! We're not in a relationship at mag-asawa lang ang ang nagtatabi sa kama!

Pagak naman siyang natawa. "Why are you so demanding, hmm? You're in my room, I'm allowing you to sleep beside me, don't you think it's a privilege for you?"

A privilege?! Nasisiraan na siya ng bait! This man is so entitled and self proud like he's a highness from such a royalty para ikagalak kong makatabi siya?

He's delusional...

Hindi ko siya makapaniwalang tiningnan. "Ipapaalala ko lang, Mr. Sullivan we are still totally a stranger and now you want me to share a bed with you? Are you insane!?" I can't help not to burst out.

"Mag-asawa lang ang nagtatabi sa kama!" dagdag ko pa at hindi na rin napigilan pa magtaas ng boses pero imbis na magalit siya, bigla siyang natawa.

"Okay... let's married then," he simply said na parang ganoon lang kasimple kung ayaw ko siyang tabihan edi magpakasal?

My jaw dropped just like that.

"You are crazy assh*le—"

Pero hindi ko pa man natatapos ang sanang sasabihin ko napatiili na ako sa gulat nang ang bilis niya na makalapit sa akin sabay hinawakan ako sa leeg, isinalya ako sa kalapit kong dingding.

The pressure builds up to my face, nag-umpisa nang mamula ang mukha ko, ang higpit ng kamay niya, sinusubukan ko namang alisin pero hindi ko magawang tanggalin.

Nakakapanghina sa sakit.

"I am being nice... but why can't you?" he asked, demands respect from me. "I told you I am not tolerating a disrespectful act." Muli pa akong impit na napadaing nang idiin niya pa ako at inipit ako sa pagitan ng katawan niya at ng dingding.

Napaiyak na lang ako at kung hindi ako makikiusap sigurado, tutuluyan niya ako.

"S-Sorry..." I said with small sobs and I looked at him with my pleaded and teary eyes. "I'm just not used to it, this is all new for me," I reasoned out at nagbabaka-sakaling maintindihan niya.

"Exactly," he contradicts. "That's why I want you to get used to it and just be a good girl for me so you wouldn't receive body aches," he added which makes me shiver.

He really won't hesitate to beat me, that's the exact words at isang malalang pagkakamali ko lang siguradong may kalalagyan agad ako...

What should I do now?