Chapter 3: I'll Become Your Stepmother

Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatulala.

Pakiramdam ko, tumigil ang mundo ko sa isang simpleng pangungusap.

"He's my son."

Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip ko.

Liam...

Ang lalaking minahal ko sa loob ng apat na taon.

Ang lalaking muntik ko nang pakasalan.

Anak ni Alessandro Montenegro?

Napailing ako habang mahigpit na hawak ang litrato.

"No..." mahina kong bulong. "Hindi ito puwedeng mangyari."

Tahimik lang si Alessandro.

Hindi siya mukhang nagsisinungaling.

Mas lalo tuloy akong natakot.

"You're lying," sabi ko habang nakatingin sa kanya. "Liam told me his parents were living abroad. Hindi niya sinabi na ikaw ang ama niya."

"They were abroad," kalmado niyang sagot. "Pero hindi ibig sabihin noon ay close kami."

Napakunot ang noo ko.

"What do you mean?"

Sandali siyang natahimik bago sumagot.

"Matagal nang sira ang relasyon namin."

Hindi ko alam kung bakit, pero may lungkot akong nakita sa mga mata niya.

Saglit lang.

Pagkatapos ay bumalik ulit ang malamig niyang ekspresyon.

"That doesn't matter now."

Huminga ako nang malalim.

Hindi.

Importante iyon.

Pero mas importante ang nanay ko.

Napatingin ako sa kontratang nasa harapan ko.

Isang pirma lang...

Mababayaran ang operasyon ni Mama.

Isang pirma lang...

Makakalaya ako sa lahat ng utang.

Pero isang pirma rin...

At magiging asawa ako ng ama ng ex-fiancé ko.

Napatawa ako nang mapait.

"Kung may magsabi sa akin kahapon na mangyayari ito, tatawanan ko lang."

Bahagyang ngumiti si Alessandro.

"Life has its own sense of humour."

Hindi ko napigilang mapailing.

"Hindi ito humour."

"This is madness."

"I agree."

Tumunog ang phone ko.

St. Matthew Medical Center.

Nanlamig ang kamay ko habang sinasagot ang tawag.

"Hello?"

"Miss Valencia?"

"Opo."

"This is Dr. Ramos."

Bigla akong kinabahan.

"Kumusta po si Mama?"

Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.

"She's stable for now."

"But we can't delay the surgery anymore."

Napapikit ako.

"Please..."

"I'm trying to find the money."

"I know."

"But time is running out."

Pagkababa ko ng tawag, hindi ko na napigilan ang luha.

Mabilis kong pinunasan ang mga iyon.

Ayokong umiyak sa harap ng isang estranghero.

Tahimik lang si Alessandro.

Inabot niya sa akin ang isang puting panyo.

"Here."

Hindi ko agad tinanggap.

"I don't need your sympathy."

"It's not sympathy."

"It's respect."

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko maintindihan ang lalaking ito.

Cold siya.

Halos walang emosyon.

Pero hindi siya bastos.

Hindi rin siya mapangmata.

"So..."

Basag ko sa katahimikan.

"Why me?"

"Napakaraming babae sa mundo."

"Bakit ako?"

Hindi siya agad sumagot.

Nakatitig lang siya sa bintana ng sasakyan habang patuloy ang pagbuhos ng ulan.

Pagkaraan ng ilang segundo, bumaling siya sa akin.

"Because I need someone I can trust."

Napatawa ako.

"Trust?"

"You don't even know me."

"I investigated you."

Napaangat ang kilay ko.

"You investigated me?"

"Before making an offer, yes."

Medyo na-offend ako.

"So parang job interview pala ito?"

"For a lifetime position."

Napangiti ako nang bahagya.

Hindi ko inaasahang marunong pala siyang magbiro.

Kahit sobrang dry.

"I have conditions," sabi ko.

"Go ahead."

"Hindi ako titigil sa pagtatrabaho."

"Fine."

"Gusto kong makita si Mama kahit kailan ko gusto."

"You can."

"And..."

Huminga ako nang malalim.

"This marriage stays professional."

"No unnecessary touching."

"No pretending kapag wala tayo sa public."

Hindi man lang siya nagdalawang-isip.

"Agreed."

Napakurap ako.

"Ganun lang?"

"I respect boundaries."

Hindi ko alam kung bakit...

Pero kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko.

Tahimik kaming dalawa.

Tanging patak lang ng ulan ang naririnig ko.

Nakatitig ako sa signature page ng kontrata.

Future Wife: Kiara Valencia

Napabuntong-hininga ako.

Four years kong pinangarap maging Mrs. Castillo.

Pero ngayon...

Mrs. Montenegro na ang magiging pangalan ko.

Hindi dahil sa pag-ibig.

Kundi dahil kailangan kong iligtas ang nanay ko.

Unti-unti kong hinawakan ang fountain pen.

Nanginginig ang kamay ko.

"Once you sign," seryosong sabi ni Alessandro, "there's no turning back."

Napapikit ako.

Pumasok sa isip ko ang mukha ni Mama.

Ang mga sakripisyo niya.

Ang lahat ng ginawa niya para mapagtapos ako.

Hindi ko siya puwedeng pabayaan.

Dahan-dahan kong isinulat ang pangalan ko.

Kiara Valencia.

Pagkatapos kong pumirma, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.

Tapos na.

Asawa na ako.

Kahit sa papel pa lang.

Inabot ni Alessandro ang kamay niya.

"Congratulations..."

"Mrs. Montenegro."

Tinitigan ko ang kamay niya bago ko iyon tinanggap.

"Don't congratulate me yet."

"Baka pagsisihan ko pa ito."

Mahina siyang ngumiti.

"Maybe."

"But I never break my promises."

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng ospital.

Bago ako bumaba, nagsalita si Alessandro.

"Your mother's surgery has already been paid."

Napalingon ako sa kanya.

"What?"

"I transferred the money ten minutes ago."

Hindi ako makapaniwala.

"You trusted me that much?"

"You signed."

"That's enough."

Mabilis akong tumakbo papasok ng ospital.

Pagdating ko sa nurses' station, sinalubong agad ako ng isang nurse.

"Miss Valencia!"

Ngumiti siya.

"Good news."

"Confirmed na po ang payment."

"Your mother's surgery will start in an hour."

Napaluha ako.

"Thank you..."

Hindi ko alam kung sino ang pinasasalamatan ko.

Ang nurse.

O ang lalaking tahimik na nakatayo sa likod ko.

Matapos kong masilip si Mama sa ICU, lumabas ulit ako.

Nandoon pa rin si Alessandro.

Tahimik na naghihintay.

"Ready?" tanong niya.

"Saan?"

"Home."

Napakunot ang noo ko.

"My apartment?"

Umiling siya.

"Our home."

Napatigil ako.

"Wait..."

"Tonight?"

"Yes."

"As my wife, you'll stay at the Montenegro Mansion."

Kinabahan ako.

Parang ang bilis ng lahat.

Pero wala na akong choice.

Tumango na lang ako.

Habang papalabas kami ng ospital, bigla kong naalala si Liam.

"What if he finds out?"

Huminto sa paglalakad si Alessandro.

Tumingin siya sa akin.

"He will."

"Kailan?"

"Tomorrow."

Napalunok ako.

"Tomorrow?"

Tumango siya.

"I invited him for a family dinner."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Family dinner?"

"Yes."

"Wala siyang idea kung bakit."

Huminga siya nang malalim bago nagsalita.

"Tomorrow night..."

"He'll meet my new wife."

Tumigil ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung matatakot ba ako...

O matutuwa.

Dahil bukas...

Ang lalaking sumira sa buhay ko...

Malalaman niyang ang babaeng niloko niya...

Ay tatawagin na niyang...

Stepmom.

End of Chapter 3