Masuk-Jasmine-“Nurse, kumusta ang daddy ko?” umiiyak na tanong ko sa kanya, pero tinignan niya lang ako at nagmamadaling pumasok naman sa kuwarto kung saan naroon si Kyle. “Nurse! Kinakausap kita! Talk to me! Nasaan ang daddy ko!”Pero isinarado na nito ang pinto. Kinalampag ko ito, pero hinila ako ni Bernard palayo. “Jasmine, relax ka lang. Maghintay muna tayo saglit, okay? Huwag kang mag-alala, magiging okay din ang daddy mo at si Kyle.”Nanlalambot na napaupo ako sa tabi niya, at nagpatuloy ako sa paghagulgol habang nagdadasal pa rin.Hindi ko namalayan na iginugupo na pala ako ng sobrang antok at pagod hanggang sa makatulog ako sa balikat ni Bernard.Maliwanag na sa labas nang imulat ko ang aking mga mata. Bigla akong napatayo, pero bumalik ako sa pagkakaupo nang makaramdam ng bahagyang pagkaliyo.“Bernard! Kumusta ang daddy ko? Si Kyle? Okay na ba sila?” tanong ko sa kanya sa paos na boses habang hinihila ang manggas ng suot niyang t-shirt na itim.Malungkot siyang napayuko. “Nakausa
-Jasmine-Nang makita kong nawalan ng malay si Kyle, hindi ko na naalalang kalagan si daddy. In that moment, my mind went blank except for one urgent thought. Kyle needed to be rushed to the hospital as quickly as possible. Wala na akong ibang inisip kundi ang mailigtas siya dahil kitang-kita ko kung gaano karami na ang dugo ang nawala sa kanya, at kung gaano siya kaputla. My hands were shaking and panic completely took over me. I knew that if I wasted even a single second, it might already be too late. Until I heard the sound of police sirens in the distance. It grew louder and louder until they finally arrived at the scene. Pagdating nila, agad nilang isinakay si Kyle sa ambulansiya. Nakita kong kinalagan si daddy ng kanyang mga tauhan kaya ang alam ko ay okay na siya at panatag na ang loob ko dahil ligtas na kami pareho kaya naman sumakay ako sa ambulansiya at sumama sa paghatid kay Kyle sa hospital.Paalis na noon ang ambulansiya nang bigla ulit magkabarilan. Nanlaki ang mga ma
-Kyle-Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, at isang puting kisame agad ang bumungad sa aking paningin. I stared at it for a few seconds, my mind still clouded with confusion as I tried to process where I was and what had happened. Tahimik ang buong paligid maliban sa mahinang tunog ng mga kagamitan sa loob ng silid at bahagyang kaluskos na nanggagaling sa hindi ko matukoy na direksyon. Paulit-ulit akong kumurap-kurap upang luminaw ang aking paningin, at nang ibinaling ko ang tingin ko sa gilid ng kama, doon ko napansin ang IV fluid bag na nakasabit.So, nasa hospital na pala ako.Agad kong naramdaman ang matinding kirot sa aking tagiliran at binti. Ito ang mga bahagi ng aking katawan tinamaan ng bala. The pain shot through my body the moment I tried to move, forcing a painful grimace onto my face. Napabuntong-hininga ako nang mamlalim habang dahan-dahan kong itinutulak ang sarili upang makaupo kahit pakiramdam ko ay nanghihina ang buong katawan ko. Every movement was agoni
-Kyle-“Huwag…” biglang nanginig ang mga kamay ko nang makita ang itsura ni Jasmine. Hilam sa luha ang kanyang buong mukha at kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang takot at pagkasindak habang nakatingin siya sa akin. “Huwag mo siyang sasaktan.”“Ibaba mo ‘yang baril mo!” sigaw ni Racquel sa akin, pero hindi ako natinag. “Ayaw mo? Papatayin ko ang babaeng ‘to!”“Racquel!” si Senator Monteverde na kanina pa nanonood kung paano ko pinatumba ang lahat ng mga kumidnap sa kanila ay biglang sumigaw. “Pipirma na ako! Pipirmahan ko na ang dokumento, basya bitawan mo ang anak ko! Huwag mo siyang sasaktan, please!”Bigla namang lumiwanag ang mga mata ni Racquel. “Talaga?”“Daddy, no!” umiiyak na sigaw ni Jasmine. “Huwag kang pipirma, daddy! Lulustayin lang niya ang lahat ng pera mo! Daddy, huwag kang papayag sa gusto niya!”“Tumahimik ka! Huwag kang makialam sa desisyon ng daddy mo!” bulyaw sa kanya ni Racquel bago siya kinaladkad papunta kay Senator Monteverde, at kinuha ko naman ang pagkakata
-Kyle-Pero tinabig ko lang ang kamay niya at saka ko hinvbad ang jacket na suot ko. Itinakip ko ito sa katawan ni Jasmine at niyakap ko siya, pero itinulak niya ako palayo.“No. Don’t touch me.” nanginginig ang boses at ang buong katawan na sambit niya, at halos madurog ang puso ko nang mapagmasdan ko ang kanyang itsura.Putok ang gilid ng kanyang mga labi at namumula ang kanyang buong mukha. Namamaga din ang kanyang mga pisngi, at may kalmot pa ng kuko sa kaliwa. Isa lang ang ibig sabihin nito. Sinaktan siya ni Racquel!“Jasmine…” niyakap ko siya ng mahigpit kahit ipinagtutulakan niya ako palayo. “I’m sorry…”“Get away from me!” galit na sigaw niya, pero hindi ako natinag. Itinulak niya ako, sinuntok, sinipa, but I stayed with her. Ikinulong ko siya sa aking mga bisig ng mas mahigpit pa dahil ramdam na ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong katawan sa sobrang takot.“Sino ‘tong lalaking ‘to?” galit na sigaw ni Racquel sa mga tauhan nila ni congressman. “Igapos niyo din ang isang
-Kyle-Lumabas ako saglit at nagtungo sa tagong bahagi ng warehouse, sa ilalim ng isang puno kung saan malayo sa mga bantay para tawagan si Bernard at para papuntahin na siya dito kasama ang mga pulis. Hindi ko na rin kinakaya pa ang mga masamang pagtitig sa akin ni Jasmine. Kung magtatagal pa ako ng kahit isang minuto sa loob ay baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko at bigla ko siayng hapitin ng mahigpit na yakap.Pero mukhang naniniwala talaga siya na may kinalaman ako sa pagkidnap sa kanya. Na kasama din ako ng mga kawatan na iyon. Ganun na ba kababa ang tingin niya sa akin? Naniniwala talaga siya na kaya kong gawin iyon sa kanya? Na kaya ko siyang saktan at patayin?“Hello, Kyle!” agad namang sumagot si Bernard. “Nasaan ka na? Kasama mo pa ba ang mga kidnaper? Kasama ko ang mga tauhan ni Senator Monteverde! Nakita ko silang nakaabang sa labas ng bahay, at naghihintay lang daw ng signal mula sa senador bago nila kami ratratin!”“Ano?” hindi makapaniwalang bulalas ko. Siguro, kun
-Valerie-“Pwede ko bang gayahin si Lucas?” malamlam ang mga matang tanong niya. “Can I svck it like what he was doing earlier?”“Ikaw. Kung gusto mo bang makatikim ulit ng gatas eh.” nakangiti at namumulang sagot ko.“Then let me taste it.” bago pa ako makapagprotesta, itinaas niya ang blouse ko k
-Kyle-“Kuya, ‘yung password!” sumunod ako sa kanya sa loob ng kanyang private office at sinimulang kulitin.“Hindi mo pwedeng makita, I mean hindi nga pwede! At saka hindi ko na alam kung anong password nila. Dinelete ko na ulit.” sabi niya at ipinatong ang laptop sa ibabaw ng mesa. “Kasalanan mo.
-Valerie-“What’s the difference, though? Ako na ang kusang lumalapit sa’yo at gusto kang makausap. Gusto kong magpaliwanag sa lahat ng nangyari. Huwag mo nang hintayin si Luke dahil pawang katotohanan lamang ang lahat ng sasabihin ko sa’yo.” kalmadong saad ni Georgina.Napabuntong-hininga ako ng m
-Jasmine-Why do they always love hanging out here under the acacia tree? I wondered as I watched Kyle's brother from a distance. Ano bang meron dito at gustong-gusto nilang dito nagkakalikot ng kanilang mga laptop?Ah, baka mas komportable sila dito dahil mas mahangin.Wait, mahangin? Parang mas m







