Home / Romance / IMPERDONABLE / CAPÍTULO 10. Recuerdos borrosos

Share

CAPÍTULO 10. Recuerdos borrosos

Author: Day Torres
last update Petsa ng paglalathala: 2024-11-07 02:36:46
CAPÍTULO 10. Recuerdos borrosos

Logan

Esta es una m*****a pesadilla. A lo mejor de verdad estoy muerto. Siento la garganta de esta mujer bajo mi mano, veo el terror en su expresión, las lágrimas en sus ojos, y no siento nada, solo rabia porque entre Vincent y el doctor Esteban me la quitan y me obligan a soltarla.

El dolor me asfixia. Apenas logro enfocar la vista para notar que casi se desmaya. Mi hermano la carga como si fuera su trabajo protegerla y la sienta en un sofá, alejada de mí. Yo sig
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter
Mga Comments (6)
goodnovel comment avatar
Mart Soto
pobresita liliana
goodnovel comment avatar
Isabel Haro
Esta niña. No sale de una que ya esta en otra metida...
goodnovel comment avatar
Liliana Duque
Logan se enamoró "mientras dormía" pero despierto, obviamente se dedicará a odiarla
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • IMPERDONABLE   EPÍLOGO

    EPÍLOGOLilianaLogan me mira emocionado, con esa sonrisa tan suya que siempre logra desarmarme, pero sé exactamente lo que está pensando, puedo leerlo como un libro abierto.—No, no lo hagas —le digo antes de que abra la boca y él frunce el ceño, confundido.—¿Qué no haga qué?—No me pidas matrimonio aquí y ahora. —Le señalo con un gesto—. Ni de rodillas, ni con un discurso que seguro llevas ensayando días.Logan suelta una carcajada.—¿Qué? ¿Ahora también me lees la mente?—No hace falta leerte la mente. Te conozco. —Sonrío, divertida, y le acaricio el cabello, despeinándolo aún más.Logan se cruza de brazos y me mira fingiendo estar ofendido, aunque no puede ocultar la sonrisa que se asoma en sus labios.—Bueno, ¿y cómo se supone que te pida matrimonio si no puedo hacerlo como lo había planeado?—No tienes que planear nada. —Me encojo de hombros—. Un día simplemente nos despertaremos y lo haremos. Solo nosotros.Por un momento, Logan me mira como si no entendiera del todo lo que ac

  • IMPERDONABLE   TOMO 3. CAPÍTULO 186. Caminos divididos

    TOMO 3. CAPÍTULO 186. Caminos divididosLoganLa cena familiar es tranquila, pero no deja de ser emocionante para mí. Ver a Liliana hablando con Gemma mientras cada una carga a un bebé es un espectáculo que podría mirar toda la vida. Mi hermana parece estar encontrando su lugar en esta familia, y no puedo evitar sentirme agradecido por tenerla aquí, sana y con nosotros.Las conversaciones van y vienen en torno al futuro, Beri y Kolya están felices de que por fin esta aventura haya terminado, porque seguro que muy pronto tendrán la siguiente, y sé que Liliana no puede evitar el puchero de tristeza porque los extrañará.Arthur ya hizo su declaración de que se queda y llega el turno de mi familia de decidir qué hacer en adelante.Nadie pregunta por Anthony. Lo sucedido se explicó una sola vez y cada uno está haciendo el duelo a su manera, pero por suerte este es un espacio para sanar y seguir adelante.Cuando le pregunto a Vincent por sus planes se aclara la garganta y todos dirigimos nu

  • IMPERDONABLE   TOMO 3. CAPITULO 185. El camino correcto

    TOMO 3. CAPITULO 185. El camino correctoLiliana.Logan y yo salimos de la habitación, con el corazón aún acelerado pero con una paz que hacía meses no sentía. Vamos juntos al cuarto de los bebés, que empiezan a despertar con esos ruiditos suaves que siempre logran derretirme.Me ayuda a sacarlos de sus cunas, y entre risas y mimos los cambiamos y alimentamos. Luego nos sentamos en las mecedoras y los dormimos, como si no hubiera pasado nada malo, como si no tuviéramos un pasado que pesara tanto. En este momento, somos solo nosotros cuatro, y somos una familia.Cuando los bebés finalmente caen rendidos y se duermen otra vez, Logan me agarra de la mano y me lleva de vuelta a la habitación. No dice nada, pero no hace falta. El fuego en sus ojos dice todo lo que necesito saber, y antes de darme cuenta, volvemos a estar enredados el uno con el otro. Su amor es apasionado, insistente, como si estuviera decidido a recuperar cada segundo que perdimos.Al final, mientras ambos respiramos con

  • IMPERDONABLE   TOMO 3. CAPITULO 184. Un hombre feliz

    TOMO 3. CAPITULO 184. Un hombre felizLoganCamino hacia la puerta del cuarto con una sonrisa enorme en la cara. Estoy tan feliz de que voy a poder ver a mis hijos todos los días que el corazón me late acelerado. Es una sensación tan fuerte que ni siquiera puedo pensar algo coherente. Todo lo que sé es que, después de tanto tiempo y tantas cosas que salieron mal, por fin algo está saliendo bien.Pero entonces, algo en lo que dijo Liliana me detiene en seco.Voy a venir… ¿todas las noches? Guardo mi ropa… ¿en su cuarto? ¿Duermo… en su cama?Me doy la vuelta lentamente, como si mi cerebro estuviera procesando a trompicones, y la miro con los ojos completamente desorbitados, incapaz de decir una palabra porque todavía no estoy seguro de haberlo entendido bien.Liliana me ve y, en lugar de ponerse nerviosa, se cruza de brazos con una sonrisa divertida, casi burlona.—¿De verdad? ¿Hasta ahora te diste cuenta? —pregunta y su tono tiene ese toque juguetón que siempre logra sacarme de mis cas

  • IMPERDONABLE   TOMO 3. CAPITULO 183. Directas indirectas

    TOMO 3. CAPITULO 183. Directas indirectas LilianaLogan se acerca a mí con una expresión que no puedo descifrar del todo, pero sé que hay algo importante en su mente. Lo veo respirar profundo antes de hablar, como si necesitara reunir todo el valor que tiene.—Lili —dice en un tono bajo, casi vacilante—, quiero pedirte disculpas. Sé que las palabras no alcanzan, pero… no voy a rendirme, te voy a demostrar con hechos todo lo que te tenga que demostrar, nunca voy a irme de nuevo pero… pero necesito pedirte perdón por abandonarte cuando más me necesitabas.Sus palabras me toman por sorpresa. No porque no las esperara, sino porque siempre pensé que este momento sería diferente, más tenso, quizás más frío. Pero no es así. Su voz tiene un peso, una sinceridad que me desarma, y cuando lo miro a los ojos sé que de verdad el resto de su vida será enteramente para mí y para nuestros hijos.—También estuviste cuando más te necesité Logan —respondo y mi voz suena suave, sin rastro de reproche; p

  • IMPERDONABLE   TOMO 3. CAPÍTULO 182. Las malas personas

    TOMO 3. CAPÍTULO 182. Las malas personasLoganEspero que mi hermana despierte llena de odio, que me grite, me insulte y me maldiga cuando sepa lo que ha perdido. Me preparo para eso, porque sé que no puede ocurrir de otra manera cuando soy el portador de esas noticias. Y por desgracia me doy cuenta de que no he sido el portador de muchas noticias buenas en la vida de mi hermana.Sin embargo cuando Gemma abre los ojos y la verdad le golpea como un tren, no me grita. No me insulta. No puedo oír ni un solo reproche de su parte.En lugar de eso se queda en silencio, con las lágrimas rodando por sus mejillas sin que haga el menor esfuerzo por detenerlas.—Supongo que esto es lo que les pasa a las malas personas —dice con una voz tan rota que me desarma por completo.Me siento junto a ella en la cama y le tomo la mano, apretándola suavemente.—¡No… no muñeca, no eres mala! ¡No eres mala, Gemma! —le digo y mi voz suena tan firme como puedo permitirlo—. ¡Mis hijos están vivos gracias a ti! Y

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status