10

"Iyon ay napaka— Oh, wow…!" Napasinghap si Sara nang mapansin niya ang tanawin mula sa napakalaking picture window sa likod nito sa unang pagkakataon—tiyak na patunay sa kung gaano kalakas ang atraksyon niya kay Simon, dahil ang tanawin mula sa bintana ay nakamamangha. Ang Lungsod ng New York sa buong karangalan nito.

Patuloy na tumingin si Sara sa skyline ng New York habang mabagal siyang naglalakad patungo sa bintana, nasisilaw sa kombinasyon ng matataas at kumikinang na mga gusali at ng masaganang berdeng parke.

"Tila natatandaan kong sinabi mong iniisip mo na ang Hamilton Tower ay isa lamang matangkad na gusali na humaharang sa tanawin," paalala sa kanya ni Simon habang sumasamahan siya rito sa bintana.

Napaimpis si Sara sa paalalang ito sa pagiging deretso ng kanyang pakikipag-usap sa party. "Maaaring naging medyo… hindi ako magalang sa iyo sa party noong Sabado ng gabi."

"Maaaring naging?" pabalik niyang tinukso nang marahan.

"Naging hindi ako magalang," pag-amin niya.

"May anumang partikular na dahilan kung bakit…?"

"Sa tingin ko ay alam mo na kung bakit, Simon," sulyap sa kanya ni Sara sa gilid, ganap na may kamalayan sa kung gaano kalapit ang tayo nito sa kanya ngayon. Sapat ang lapit upang malanghap niya ang nakalasing na kombinasyon ng sabong limon at sandalwood na pagkatapos-ahit. Sapat ang lapit upang ang kanilang mga braso ay halos magdikit na. Sapat ang lapit upang maging ganap na niyang batid ang init na nagmumula sa katawan nito.

Sapat ang lapit upang halos hindi makahinga si Sara sa kagustuhang isara ang maikling distansyang iyon sa pagitan nila at mawala ang sarili sa pakiramdam ng sensual na inukit na mga labing iyon na lumalamon sa kanyang sarili.

Sa halip ay mabilis siyang nagsalita. "Masama ang naging pag-uugali ko—hindi propesyonal—at humihingi ako ng paumanhin."

Nag-arko siya ng madilim na mga kilay at ngumiti. "At humihingi rin ako ng paumanhin, Sara," sabi niya, "Tungkol sa kotse mo… nang magkita tayo… Dapat ay mas maayos kong hinawakan ang sitwasyon,"

"Sa tingin ko nga ay dapat." Sagot ni Sara na may sariling ngiti, "Tinatanggap ang paumanhin,"

Ngumisi ito sa kanya, "Nangangahulugan ba iyan na pinag-isipan mo muli at handa ka na ngayong bigyan ako—at ang aking reputasyon—ng pakinabang ng pag-aalinlangan…?"

"Hindi ako sigurado kung makakarating ako nang ganoon kalayo," maingat niyang sabi.

"Sinungaling," mahinang ibinulong ni Simon nang paos. Nakita niya ang paraan kung paano nagdilim ang maseselang kulay-tsokolateng mga matang iyon, ang bahagyang pamumula na lumilitaw sa kanyang mga pisngi. Ang kanyang mga labi ay bahagyang basa at nakabukas. Na para bang naghihintay na hagkan.

Na para bang napagtanto niyang iyon ang intensyon ni Simon, gumawa si Sara ng isang hakbang pabalik at palayo sa kanya. "Talagang kailangan ko nang umalis ngayon. Kung nagbago ang isip mo tungkol sa pagsasaalang-alang sa aking mga disenyo—"

Naputol siya nang gumawa si Simon ng isa pang hakbang pasulong, hanggang sa nakatayo na naman sila nang napakalapit na halos magdikit na sila. Nagbigay siya ng isang determinadong pag-iling ng kanyang ulo. " Simon, kung sinusubukan mo akong takutin sa tingin ko ay dapat kitang balaan—"

"Balaan ako sa ano…?" ibinulong ni Simon nang paos, kahit na itinataas niya ang isa sa kanyang mga kamay upang hawakan ang init ng kanyang pisngi, bago igalaw ang malambot na bahagi ng kanyang thumb sa lambot ng kanyang mga labi, na nararamdaman ang init ng kanyang hininga laban sa kanyang mga daliri habang binubuksan ang mga labing iyon bilang paghahanda sa kanyang halik. Ang sarili niyang pagkasabik ay tumindi sa pakiramdam ng sensual na init na iyon laban sa kanyang balat.

Ang kanyang ari ay matigas at kumukutitap, nag-aatas…

Ang mga mata ni Sara ay malalawak, malalalim na dagat ng amber habang nakatitig siya paitaas sa kanya. "Dapat kitang balaan—"

"Oo…?" marahang itinulak ni Simon, habang hawak ang malawak at nagulat na titig na iyon gamit ang sarili niyang titig habang ang kanyang ulo ay nagsisimulang bumaba patungo sa kanya.

Marahan siyang huminga. "Talagang dapat kitang balaan—"

"Balaan ako mamaya, hmm?" pinalipas niya nang paos, bago sa wakas ay inangkin ang buo at nakatambis na mga labing iyon gamit ang kanyang sarili.

Ganap na nakalimutan ni Sara kung ano ang gusto niyang ibala kay Simon habang ang isa nitong braso ay buong katigasan na gumagalaw sa kanyang baywang at hinila siya nang mahigpit laban sa init ng kanyang katawan, na itinagilid ang kanyang mukha paitaas sa kanya bago ang kanyang bibig sa wakas ay kumuha ng pagmamay-ari sa kanya.

Ang halik ni Simon ay ang lahat ng alam ni Sara na magiging ganoon—hindi sa anumang paraan isang magaan na paggalugad, kundi isang agarang pagsabog ng mga pandama, lasa, amoy, pakiramdam, at napakasarap sa pakiramdam na maging laban sa matigas na init ng kanyang katawan habang naghahagkan sila nang may kagutuman, nang malalim, mga labing lumalamon, mga dila na naglalaban.

Mahigpit na hinawakan ni Sara ang mga balikat ni Simon, ang kanyang mga binti ay nakakaramdam ng paghina habang dinudurog nito ang sakit ng kanyang mga dibdib laban sa kanyang dibdib. Ang init ay nag-ipon sa pagitan ng kanyang mga hita habang nararamdaman niya ang matigas na pintig ng kanyang pagkasabik na pilit na pumipindot laban sa kanya. Ang langit ay maaaring nahulog sa sandaling iyon, ang gusali ay bumagsak sa paligid nila, at hindi iyon mapapansin ni Sara, labis na nawala sa init na kumakain sa kanilang dalawa habang ang mga kamay ni Simon ay bumababa upang hawakan ang kanyang pwet at hilahin siya nang mas mahigpit. Iginingit nito ang kanyang ari laban at sa loob niya kahit na ang kanilang mga bibig ay umiinom nang may kasakiman sa isa't isa.

Si Sara ay nag-aapoy, ang kanyang panloob na yelo ay natutunaw, at ang kanyang mga daliri ay naging nakagapos sa madilim na buhok sa batok ni Simon habang ibinabalik niya ang init na iyon, nangangailangan, gustong-gusto— Gusto niya si Simon Hamilton…!

Napakatagal na mula nang hayaan niya ang isang lalaki na hawakan siya. Hindi mula noong pagkatapos ni Bruce… Nangako siya sa sarili na hindi na kailanman hahayaan ang kahit sinong lalaki na saktan siya tulad ng ginawa nito. Sinabi sa sarili na hindi na kailanman magbubukas sa kahit sinong lalaki, parehong emosyonal at pisikal. Hindi kailanman magiging madaling masaktan pagdating sa mga lalaki, ngunit heto siya, napakadaling masaktan sa mga braso ni Simon. Ang kanyang mga kamay ay lumipat na sa kanyang mga dibdib ngayon, at sa kabila ng kung gaano katuwa ang pakiramdam, alam niyang kailangan niya itong wakasan agad.

Ang kanyang katawan ay naging matigas habang ang mga alaala kay Bruce at kung ano ang ginawa nito sa kanya ay mabilis na nagbalik, na nagtapos sa kanyang pagnanais tulad ng tubig sa isang apoy. Tumigil siya sa paghalik kay Simon at sinubukang humila pabalik, ngunit ang kanyang mga labi ay lumipat na lamang sa kanyang leeg sa halip, na nagtatapon ng mga halik sa buong paligid habang pumupunta siya… Maingat niyang kinagat ang kanyang earlobe, pagkatapos ay nagpatakbo ng mga halik sa kanyang lalamunan…

"Simon huminto ka…" napasinghap siya.

Hindi siya huminto…Hindi siya nakikinig… Ang kanyang mga labi ay lumipat sa kanyang dibdib…

"Simon....!" Sinabi niya muli, na kinakalap ang bawat lakas na natitira sa loob niya, hinawakan niya ang kanyang mga balikat at itinulak siya palayo sa kanya. "Sinabi kong huminto ka…" Inulit niya, mabilis na humihinga habang nakatitig sa kanya sa pamamagitan ng malalawak na mga mata.

Si Simon sa kabilang banda ay mukhang nalilito, pagkatapos ay galit. "Huwag mong sabihin sa akin na isa ka sa mga babaeng gustong manunukso at magkunwaring mahirap makuha," sabi niya sa pamamagitan ng nagtatagpo na mga ngipin.

"Hindi ako naglalaro o nanunukso," napasinghap siya, "Hinalikan mo ako!"

"At hinalikan mo rin ako pabalik," sinabi niya sa kanya, "Huwag mong sabihin sa akin na ayaw mo o hindi ka nakasabay. Ilang segundo na lang at nakuha na kita rito mismo sa aking lamesa!"