ISANG DAHILAN PARA SA KASAL

Mabilis na tumakbo si Sara McCall patungo sa paradahan ng gusali ng opisina na nakatakda niyang idisenyo sa loob ng ilang araw, at nagmadali hangga't kaya ng kanyang mga sapatos na mataas ang sakong.

Nang makapasok siya sa kanyang kotse at nagsimulang magmaneho, taos-puso siyang umasa na hindi masyadong magagalit ang kanyang bagong kliyente sa kanyang pagkahuli. Ang pakikipagpulong niya kay Howard Kendrick ay kumain ng napakaraming oras, at iyon ay isang bagay na hindi niya pinagplanuhan. Halos isisi niya ito kay Howard. Hindi simpleng makapagdesisyon ang lalaki kung ano ang gusto nito, kaya't natagpuan ng sarili na nagbibigay ng iba't ibang mungkahi sa kanya. Nang sa wakas ay nakapili na ito, alam niyang mahuhuli na siya sa pakikipagkita sa kanyang kasunod na kliyente, ngunit kasalanan pa rin niya ito. Dapat ay pinagplanuhan niya ang posibleng pagkaantala.

Ang pagsusumikap na magmaneho nang maingat habang nagmamadali ay lubhang nakakapikon, at nang bigla niyang makita ang buhol-buhol na trapiko sa kanyang harapan, napadaing siya nang malakas. Sigurado, nakatadhana siyang mawalan ng bagong kliyenteng ito, naisip niya. Nasa gilid na siya ng pagsuko nang maunawaan niyang maaari siyang kumuha ng ibang ruta, basta't lumiko siya pabalik ngayon din. Sana ay maluwag ang susunod na kalyeng ito.

Nang walang pag-aalinlangan, sinubukan niyang mag-atras upang makapasok sa kabilang linya. Tila magandang ideya ito… hanggang sa nakarinig siya ng isang kalagkit. Hindi lang niya ito narinig, naramdaman din niya ito at alam niya sa sandaling iyon na tiyak na mahuhuli na siya ngayon at walang anumang magagawa upang pigilan ito. Hindi lamang iyon, kundi may isa pa siyang problemang kailangang harapin.

Ang kanyang pagkabalisa ay agad na napalitan ng galit nang bumaba siya upang usisain ang kanyang kotse at harapin ang walang hiyang bumangga sa kanya mula sa likod. Sa kanyang pagkadismaya, nakita niyang basag ang isa sa kanyang mga ilaw sa likod (taillight) at ang salarin…. Well, sinuman man siyang gago, ay nakaligtas na walang iba kundi isang gasgas lamang sa kanyang bumper sa harap.

Galit na tumingala si Sara. Sakto lamang upang makitang bumaba ang drayber mula sa kotse nito, habang tinatanggal ang kanyang salamin sa mata habang lumalapit sa kanya.

Hindi nangailangan si Sara ng maraming oras upang mapansin na napakasipag at napakaguwapong lalaki nito. Ang kanyang madilim na suit ay pasadya at eksaktong nakalapat sa kanyang may-otot na mga balikat at dibdib, payat na baywang, at mahahaba't malalakas na binti. Isang pangangatawan na malamang ay hinubog sa maagang pagtakbo sa umaga sa isa sa mga parke ng New York, naisip niya. Higit siya sa anim na talampakan ang taas, may madilim at medyo mahabang buhok, at matatalas na matang kulay berde na nakalapat sa isang kayumangging guwapo at matalas ang kanto na mukha.

"Maayos ka lang ba, miss?" tanong ng lalaki sa kanya sa isang malalim at paos na boses.

Galit na dinititigan siya ni Sara, at mas lalo pang nagalit sa sarili dahil sa napakaraming napansin tungkol dito sa loob lamang ng ilang segundo. "Anong klaseng tanong 'yan?" ganti niya, "Paanong magiging maayos ako? Binangga mo lang ang kotse ko at binasag ang mga ilaw ko sa likod!"

Kumunot ang noo nito at nagtaas ng kilay, na tila nagulat sa kanyang pagsabog, at si Sara ay napasimangot sa loob-loob niya. May kapal pa ng mukhang umarte na nagulat, naisip niya.

"Patawad," sabi nito, "Ngunit sa tingin ko ay nagkamali ka diyan. Ikaw ang bumangga sa akin,"

Napasinturon si Sara sa gulat, hindi na maikubli ang kanyang galit o subukang maging mabait. Tumayo siya nang diretso at tinitigan ito nang diretso sa mukha, ang kanyang ekspresyon ay nanghahamon, "Ermmm…. Makikiraan lang, pero bigla ka na lang lumitaw kung saan,"

Maliwanag na hindi rin tatanggapin ng lalaki ang kasalanan, "Hindi ako lumitaw. Bigla kang umatras nang walang magandang dahilan!"

"Dahil iyon sa nagmamadali ako at sinusubukang iwasan ang trapiko," pagtatanggol niya.

"Hindi ibig sabihin niyon ay dapat mo nang ginawa 'yon," giit nito, "Mali ka,"

"Tumingin ako at walang tao sa likod ko. Bigla ka na lang pumunta sa likod ko bago pa man ako magkaroon ng pagkakataong gumalaw. Kung nagmamatyag ka lang, nakita mo sana ang sinusubukan kong gawin at umiwas ka sa daan ko,"

Nagsisimula na silang makaakit ng pansin mula sa ibang mga drayber sa paligid, at walang gana si Sara na magpalabas ng eksena sa gitna ng kalsada. Tumingin sa kanya ang lalaki, nanliit ang mga mata nito habang nagtatagpo ang kanilang mga paningin at pagkatapos ay gumala sa kanyang mukha na nakatabon sa isang magusot na bagyo ng buhok.

"Misis," simula nito, "Bumangga ka sa akin, at maniwala ka, ako dapat ang galit ngunit hindi mo ako nakikitang nagwawala. Ngayon kung ang problema ay ang pagpapagawa ng kotse mo, ikalulugod kong gawin iyon o bayaran ang pinsala, ngunit hindi ako hihingi ng paumanhin para sa isang bagay na hindi ko ginawa. Lalo na kapag may ganito kang pag-uugali,"

Nagulat si Sara. Kung mayroon mang bagay na mayroon ang lalaking ito nang tiyak…. Bukod sa kanyang kagwapuhan at halatang kayamanan… Ito ay ang kapal ng mukha. Talaga bang iniisip nito na kailangan niya ng pera mula rito para ipagawa ang kanyang kotse? At basta na lang ba nitong sinabi sa kanya na hindi ito hihingi ng paumanhin sa kanya? Napaka-mayabang na lalaki!

"Una sa lahat, itago mo na lang ang pera mo. Hindi ko kailangan 'yan," sabi niya rito, "At pangalawa, pakitago na lang ang walang kwentang paumanhin mo sa sarili mo. Malinaw na kulang ka sa kakayahang makita kung gaano ka kamali at hindi mo man lang susubukang umunawa dahil sa sobrang lumaking ego mo. Magandang araw!"

Nang hindi man lang ito binigyan ng pagkakataong sumagot, tumalikod siya at naglakad pabalik upang pumasok sa kanyang kotse. Tumatanggi siyang gumawa ng higit pang mga eksena kaysa sa nagawa na nila, at kailangan pa niyang tumawag upang ipagbigay-alam sa kanyang kliyente na mahuhuli siya.

Isa lamang ito sa mga masamang araw na iyon, aliw niya sa sarili habang nagsisimulang tumunog ang telepono. Kung hindi sila makakapaghintay ay kailangan nilang ilipat ang oras ng pagkikita.

Galit na si Barbara Kent noong makaugnayan niya ito, at dahil hindi alam kung kailan makakalabas sa trapiko, nakiusap si Sara na ilipat ang meeting, na atubiling pinagbigyan ni Barbara. Halos hindi maikubli ng babae ang pagkainit ng ulo sa biglaang pagbabago ng mga plano, at hindi siya masisi ni Sara. Isinisi niya iyon sa lalaking iyon, naisip niya habang ibinababa ang telepono. Ang gagong iyon na may berdeng mata na napakataas ng tingin sa sarili na hindi man lang makahingi ng paumanhin sa pagkasira ng kanyang araw.