9

Dahil nakatali ang kanyang buhok sa kanyang korona, posible na ngayong makita ang payat na arko ng kanyang masarap na lalamunan, na may balat na kasing-pino ng maputlang Tsina. Isa itong masarap na pagkain na natagpuan ni Simon ang sarili na naghahangad na matikman. Malamang na hindi iyon ganap na imposible, kung talagang hindi magkasama sina Sara at Mark.

Mabagal siyang tumuwid. "Isang panghihinayang 'yan, dahil ang tanging bagay na kahit paano ay interesado akong pag-usapan ngayong gabi ay ang iyong personal na buhay."

Lumaki ang mga matang iyon nang may pag-iingat. "Hindi ko naiintindihan."

"Hindi?" Natagpuan ni Simon ang sarili na nakatitig nang mabuti habang binabasa nito ang mga labing nakalagyan ng pampintura na kulay-pish bago magsalita muli.

"Naintindihan ko mula sa ating pag-uusap sa telepono kaninang umaga na gusto mo ako rito nang alas-singko upang matalakay natin ang mga posibleng bagong disenyo para sa palamuti sa iyong apartment."

Ngumiti nang bahagya si Simon. "Hindi ko maalalang binanggit ko man lang ang anumang disenyo para sa aking apartment sa ating maikling pag-uusap ngayong umaga."

"Well…hindi," pag-amin niya nang mabagal, matapos ang ilang segundong pag-iisip. "Ngunit iyon ang dahilan ng tawag ng iyong assistant dalawang araw na ang nakalipas,"

"Dalawang appointment na hindi mo kailanman nagkaroon ng intensyong tuparin."

"Hindi."

"Bakit hindi?"

Naramdaman ni Sara na parang dalawang pulgada lamang ang kanyang taas nang maunawaan niyang kumilos siya tulad ng isang hangal.

Ngunit naging napakatukso lamang nito, nang matanggap niya ang tawag mula sa assistant ni Simon Hamilton, na nagtatanong kung pupunta siya sa kanyang opisina upang talakayin ang posibilidad ng muling pagdidisenyo ng interior ng kanyang apartment. Nakatutuksong tanggapin at pagkatapos ay kanselahin bilang isang maliit na paraan ng pagpapakita sa kanya na hindi bawat babae ay tumatalon sa pitik ng kanyang mga daliri. Dapat ay naunawaan niya—naibigay ang mas maraming pagsasaalang-alang sa mga epekto ng kanyang pag-uugali kung ang makapangyarihang si Simon Hamilton ay magdesisyon na gumawa ng usapin mula rito.

Ang kanyang titig ay hindi gaanong tumapat sa kanya ngayon. "Talagang kailangan ko lang maging nasa ibang lugar nang tumawag ang iyong assistant upang gumawa ng appointment na iyon noong Lunes,"

"At noong Martes?" Nagtaas siya ng madilim na mga kilay. "Talaga bang nagkaroon ka ng emergency na appointment sa iyong dentista?"

"Er—oo."

Pinagmasdan siya ni Simon nang may pag-iingat. "Gusto mo bang magpaliwanag?"

Pumasimangot siya. "Marahil nang ipakilala ko kayong dalawa noong Sabado ng gabi ay dapat kong nabanggit na si Mark ay isang dentista."

Pumutok ang kanyang bibig. "Naiintindihan ko."

Napaimpis siya. "Talaga ba…?"

"Oh, sa tingin ko oo." Tumango nang mabagal si Simon, ang kanyang interes ay lubos na nakuha ng babaeng nakatayo ngayon sa kanyang harapan. Higit pa sa nakuha, kung magiging tapat siya.

Walang ideya si Simon kung bakit dapat maging ganoon, ngunit natagpuan niya ang lahat tungkol kay Sara McCall na nakakaintriga. Mula sa kanyang masalitang pakikipag-usap hanggang sa kanyang kanais-nais na hugis-orasang katawan. "Halatang nakaramdam ka ng isang agarang pangangailangan na magpalagay ng pasta sa sira mong ngipin."

Lumaki ang mga kulay-tsokolateng matang iyon sa tulalang pagkagulat, ang kanyang mga pisngi ay napuno ng kulay habang napasinghap siya sa kanyang pagkairita.

Ngayon ay turns na ni Simon na matawa sa gastos ni Sara. At para sa tawang iyon na lumago sa isang buong-lalamunang halakhak nang makita niyang talagang nagtagumpay siya sa paggawa sa komplikadong babaeng ito na mawalan ng salita. "Diyos ko, Sara, dapat mong makita ang mukha mo!" sa wakas ay nagawa niya sa pamamagitan ng kanyang halakhak. "O baka hindi; mukha kang medyo isda na wala sa tubig sa sandaling ito."

Malamang dahil naramdaman ni Sara na parang isang isda na wala sa tubig sa sandaling iyon. Ang bibig ay nagbubukas at nagsasara, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa habang naghahabol siya ng hininga, ang kanyang mga mata ay malaki at nakatitig." Hindi ako makapaniwalang sinabi mo lang 'yan!"

"Sa katunayan, pati ako hindi rin." Naging seryoso siya. "Ituturing ng aking Tiya Ann ang aking pakikipag-usap na napaka-hindi gentlemanly. Sa kasamaang palad para sa iyo, mas masaya akong makipagsapalaran sa kanyang pagtutol kung nagtagumpay ako sa paggawa sa iyo na mawalan ng salita sa wakas!"

"Talaga?"

"Talaga," kumpirma ni Simon nang nanunukso, na may kamalayang si Sara ay nahihirapan pa ring bawiin ang kanyang karaniwang matalim na tiwala sa sarili.

Nagbigay siya ng isang hindi makapaniwalang pag-iling ng kanyang ulo. "Ang iyong Tiya Ann ay magiging ganap na tama sa kanyang pagtatasa sa iyong pag-uugali kanina lang."

"Karaniwan ay tama siya," pag-amin niya nang may panghihinayang.

Isang pagsimangot ang lumitaw sa pagitan ng gintong mga matang iyon. "Sino ang iyong Tiya Ann, eksakto? At bakit mahalaga sa iyo ang kanyang opinyon?"

Nagbigay si Simon ng isang may pagmamahal na ngiti. "Ina ng aking pinsang si Zach. Naging ina ko rin siya mula noong walong taong gulang ako—matapos akong tumira kasama siya at ang aking Tiyo Charles nang mapatay ang aking mga magulang sa isang aksidente sa eroplano."

Mabilis na huminga nang malalim si Sara habang naririnig ang sakit na nasa ilalim ng pagiging praktikal ng tono ni Simon. Hindi niya alam iyon tungkol sa kanya kahit matapos siyang gumawa ng medyo malaking pananaliksik tungkol sa kanya nang makauwi siya noong Sabado ng gabi—hindi nag-abala na malaman iyon tungkol sa kanya—at kumurba nang bahagya ang kanyang noo habang kinikilala na ang pagtatapat nito ng impormasyong iyon sa kanya ay nagpasok ng isang ibang uri ng matalik na ugnayan sa pagitan nilang dalawa mula sa kanilang nakaraang pisikal na kamalayan, na tila kumutitap at sumayaw sa hangin ilang minuto lamang ang nakalipas. Isang matalik na ugnayan na emosyonal sa halip na pisikal.

"Nakikiramay ako sa iyong pagkawala," ibinulong niya sa wakas.

"Salamat," tanggap niya nang paos.

Umayos ng tayo si Sara na halatang hindi napapalagay. "Nagustuhan mo ba ang tumira kasama ang iyong pinsan at ang kanyang mga magulang?"

Ang kanyang ngisi ay nagpainit sa kanyang mga mata sa kulay ng mga emerald. "Sa huli. Medyo na-trauma ako sa unang taon o higit pa, at malamang ay nagbigay sa aking Tiya Ann ng ilang uban na buhok. Ngunit sa huli ay nakapag-ayos din ako, at talagang hindi ako makakahiling ng isang mas mahusay na kapalit na pamilya."

"Kayo ni Zach ay malapit?"

"Parang magkapatid," kumpirma niya nang walang pag-aalinlangan.

Nagtaas ng mga kilay si Sara, na biglang napagtanto na ang pag-uusap ay naging masyadong personal na para sa kanyang gusto. "Ermmm, gabi na talaga, Simon," mabilis niyang sinabi.

Nagtaas siya ng madilim na mga kilay na iyon. "Mayroon ka bang isa pang appointment na pupuntahan ngayong gabi?"

Napakadali sanang sabihin na oo. Ngunit sa halip… "Well…wala. Ngunit—"

"Ngunit ano?"

"Ngunit gabi na, at palagi kong nililinis ang aking apartment sa gabi kapag nakakauwi ako… Kung kailangan ko," mahinang lumaban si Sara.

Pinagmasdan siya nito nang nanunukso. "Inakala kong para doon ang mga katapusan ng linggo?"

Nagbigay siya ng isang hindi makapaniwalang singhal. "Aminin mo, Simon, hindi mo kailanman kailangang linisin ang sarili mong apartment, o saanman ka nakatira, sa mga katapusan ng linggo o sa anumang ibang oras!"

"Hindi totoo. Kailangan kong panatilihing malinis ang sarili kong mga kuwarto noong nasa unibersidad ako," Pumasimangot siya. "Inamin na hindi ko makita ang karpet sa silid-tulugan dahil sa kalat matapos ang unang ilang linggo, at naubusan ako ng malinis na damit sa isang regular na batayan, ngunit nakaraos ako."

"Sa pamamagitan ng pagbalewala sa kalat at pagbili ng mga bagong damit, malamang," hula niya nang may pangingutya.

"May kasalanan tulad ng ibinintang," pag-amin ni Simon na may walang pinagsisisihang ngisi.