LOGINMaaga pa lang ay nagtipon-tipon na sina Adrian, Elena, Marco, at Isabella sa malawak na sala. Matapos ang matagal na pagkawala ng matanda, halatang sabik ang lahat na malaman ang mga sagot sa mga katanungang matagal nang bumabagabag sa kanila.“Tita, saan po ba kayo nagpunta matapos ang gulo sa lumang pagawaan?” panimula ni Adrian, bakas ang pag-aalala sa boses.Napabuntong-hininga nang malalim si Isabella bago sumagot. “May tumulong sa akin na makatakas mula roon, iho. Dinala niya ako sa isang ligtas na lugar. Hindi ako agad nagpakita sa inyo dahil alam kong may mga matang nakabantay sa bawat galaw natin.”“Sino po ang tumulong sa inyo?” singit naman ni Marco.“Isang dating tauhan ng pamilya,” sagot ng matanda. “Hindi ko muna sasabihin ang pangalan niya hangga’t hindi ako nakakasiguro na ligtas na talaga siya.”Hindi na nagpilit pa si Adrian at agad na lumipat sa mas mahalagang usapin. “Kung ganoon po, ano ang mga nalaman ninyo tungkol sa aking ama?”Tumingin nang diretso si Isabella
Malalim na ang gabi nang makauwi sina Elena at Adrian. Ramdam pa rin nila ang matinding pagod at tensyon mula sa nangyaring pagtakas ni Ernesto sa lumang garahe. Halos maghahatinggabi na at tahimik ang buong kabahayan.Ngunit pagpihit pa lamang ni Adrian pagbukas ng pinto, sabay silang natigilan. Sa gitna ng madilim na sala, sa ilalim ng bahagyang liwanag na nagmumula sa labas, may isang babaeng nakaupo sa sofa."Tita Isabella?" halos pabulong na sambit ni Adrian, hindi makapaniwala sa nakikita.Mabilis na napalingon si Elena sa matanda, nanlalaki ang mga mata sa gulat. "Tita Isabella? Kayo nga po ba 'yan?"Dahan-dahang tumayo ang matanda at bahagyang ngumiti, bagamat bakas sa mukha nito ang pagod at pag-iingat. "Magandang gabi sa inyong dalawa."Agad na lumapit si Adrian, halo-halo ang emosyon sa dibdib. "Paano kayo nakarating dito? Akala namin ay hindi na namin kayo mahahanap matapos kayong biglang mawala!""Pasensya na kung hindi ako agad nagpakita, Adrian," mahinahong sagot ni Isa
Mabilis na umikot si Adrian sa likurang bahagi ng garahe. Humahangos siyang sumunod kay Marco, habang si Elena naman ay naiwang patingin-tingin sa paligid malapit sa kanilang sasakyan, binabalot ng kaba ang dibdib. "Doon, Sir! Bilisan ninyo!" sigaw ni Marco sabay turo sa isang lalaking papalayo na sa makitid at madilim na eskinita. Huminto sandali ang lalaki, lumingon na parang natataranta bago muling nagtatakbo palayo. "Ernesto!" malakas na tawag ni Marco. ngunit lalo lang binilisan ng lalaki ang pagtakbo nito hanggang sa tuluyan nang maglaho sa dilim. Nang makarating sila sa dulo ng eskinita, huli na ang lahat. Tanging isang motorsiklong nakasandal na pader ang naiwan doon—walang kahit anong bakas kung saang direksyon nagsuot ang tinatawag nilang Ernesto. "Paano... niya nalamang darating tayo?" hinihingal na tanong ni Marco habang nakahawak sa kaniyang tuhod. "Maaaring may nagbabala sa kaniya," seryosong sagot ni Adrian, madilim ang mukha habang nakakuyom ang mga palad. Maya-
Mabilis na umikot si Adrian sa likurang bahagi ng garahe. Rinig na rinig niya ang mabilis na tibok ng sarili niyang puso. Sumunod sa kaniya si Marco habang si Elena naman ay nanatiling pigil-hininga malapit sa nakaparadang sasakyan. Lumingon si Adrian kay Elena, isang mabilis na sulyap na nag-aatas dito na huwag na huwag aalis sa puwesto nito. “Doon, Sir!” biglang sigaw ni Marco sabay turo sa isang lalaking papalayo na sa madilim at makitid na eskinita. Huminto sandali ang lalaki na tila naramdaman ang kanilang presensya. Nilingon sila nito—isang mukhang puno ng takot at pag-aalangan—bago muling humarurot ng takbo. “Ernesto!” malakas na tawag ni Marco na umalingawngaw sa gabi. Ngunit imbes na huminto, lalong binilisan ng lalaki ang kaniyang pagtakbo, tila hinahabol ng mismong kamatayan. Nang makarating sina Adrian at Marco sa dulo ng eskinita, sinalubong lang sila ng malamig na hangin. Wala na ang lalaki. Ang tanging naiwan na lang doon ay isang motorsiklo na nakasandal sa kupas
Maagang umalis nina Elena, Adrian, at Marco patungo sa lugar na ibinigay ni Ramon Reyes. Ayon sa kaniya, iyon ang huling tirahan ng kaniyang nakatatandang kapatid na si Roberto. Tahimik ang paligid nang huminto ang kanilang sasakyan sa harap ng isang simpleng bahay. “Sigurado ka bang dito nakatira ang tiyuhin mo?” tanong ni Adrian. Tumango si Elena, bakas ang kaba sa mga mata. “Ito ang ibinigay ni Papa Ramon sa atin. Sana ay narito pa siya.” Huminga nang malalim si Elena bago kumatok sa pintong kahoy. Ilang sandali pa, dahan-dahang bumukas ito at isang lalaking may edad na ang humarap sa kanila. “Magandang umaga po,” bati ni Adrian. “Kayo po ba si Roberto Reyes?” “Ako nga. Sino kayo?” kunot-noong tanong ng matanda. Bahagyang lumapit si Elena upang makita siya nito nang malinaw. “Ako po si Elena Reyes, anak ni Ramon Reyes. Kapatid ninyo po siya, hindi ba?” Biglang nagbago ang mukha ng matanda. Parang nakakita ng multo. “Si Ramon? Anak ka pala niya?” “Opo.” “May... may
Matapos marinig ang pangalang Roberto Reyes mula kay Marco, hindi na mapakali si Elena. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig habang paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang tanong: Bakit may kinalaman ang pangalang iyon sa mga lumang transaksiyon ng Santos Empire? Kinabukasan, hindi na niya nakayang maghintay. Kasama ang asawang si Adrian, nagtungo sila sa bahay ng kaniyang ama. “Papa, may kailangan po akong itanong,” seryosong bungad ni Elena pagkapasok na pagkapasok pa lang nila sa sala. Napatigil si Mr. Reyes. Ramdam ng matanda ang bigat ng atmospera dahil sa seryosong mukha ng anak. Marahan niyang ibinaba ang hawak na tasa ng kape na bahagya pang umuusok. “Ano iyon, Elena? Mukhang napakahalaga ng pakay ninyo.” Huminga nang malalim si Elena, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso. “Kilala po ba ninyo si Roberto Reyes?” Sa isang iglap, tila nag-freeze ang matanda. Kitang-kita ang gulat sa mga mata nito at biglang napahigpit ang hawak sa gilid ng mesa. Matagal b







