Alle Kapitel von ISANG SAPILITANG PAGPAPAKASAL SA WALANG AWA NA CEO: Kapitel 1 – Kapitel 10

Kinabukasan, eksaktong alas diyes ng umaga, nakatayo si Elena sa tapat ng isang nagtataasang gusali na tila umaabot hanggang sa ulap. Santos Empire. Tumingala siya at pinakawalan ang isang malalim na buntong hininga. Bakit ba kasi kailangan pang maging CEO ang mapapangasawa ko?” bulong niya sa sarili. Huminga siya nang malalim para kumuha ng lakas ng loob. Hindi naman ako takot. Kaya ko 'to. Ngunit sandali siyang natahimik at napalunok. Okay… medyo takot pala talaga ako. Marahan siyang humakbang pumasok sa marangyang lobby ng gusali. Agad siyang sinalubong ng isang nakangiting receptionist. Good morning, Ma'am. May appointment po ba kayo ngayon? Oo, mayroon. Kay Adrian Santos. Sa isang kurap, biglang nagbago ang maunawaing ekspresyon sa mukha ng receptionist. Nabakas doon ang tila gulat at matinding kaba. “Ah… ang tanging naisambit nito.“Ano 'yun? takang tanong ni Elena."Wala naman po, Ma’am. Bakit parang natatakot ka? Mabilis na umiling ang babae, subalit bakas pa rin ang pangamba sa

Hindi ako matutulog dito Nakatayo si Elena sa gitna ng malawak at marangyang silid tulugan. Mariin siyang nakatitig sa isang napakalaking kama. Isang kama. Dalawang unan. At isang lalaking tahimik at may pagka-iresponsable manamit, tila walang pakialam sa mundo habang kalmadong inaayos ang mamahaling relo sa gilid ng drawer. Si Adrian. Bakit? malamig at may awtoridad na tanong nito. Bakit?! ulit ni Elena na halos pumiyok sa gulat. Isang kama lang! At baka nakakalimutan mo, magkaaway tayo sa kasunduang ito! Malaki naman ang kama. Kasya tayong dalawa. Hindi iyon ang punto, Mr. CEO! Bahagyang lumingon si Adrian. Walang emosyon ang mga mata nito. Kung ayaw mo, puwede kang matulog sa sahig. Nanlaki ang mga mata ni Elena sa narinig. Napanganga siya, tila hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaharap. “Napakabait mong asawa! Sige, salamat ha! Hindi iyon papuri. Umirap si Elena. Agad siyang lumapit sa gilid ng kuwarto, kinuha ang isang unan, at marahas na ibinagsak iyon sa maliit na sopa. “

Hindi ako sasama sayo, matigas na paninindigan ni Elena habang nakatitig sa sariling repleksyon sa malaking salamin. Simple lamang ang kanyang kasuotan, isang simpleng blusa at palda na sa tingin niya ay disente na, ngunit batid niyang sa mapanuring mga mata ng lalaking kasama niya, tila kulang pa rin iyon. Sasama ka, sa ayaw at sa gusto mo, malamig at walang emosyong tugon ni Adrian mula sa kanyang likuran. Bagay na bagay sa tikas nito ang suot na mamahaling itim na terno na tila ba ipinasadya talaga para sa isang makapangyarihang pinuno. Bakit ba kailangan ko pang magtungo sa opisina mo? muling pagpilit ng dalaga, pilit ikinukubli ang kaba sa dibdib.Dahil kailangan kitang ipakilala sa lahat. Bilang iyong asawa? bahagyang nanginginig ang boses ni Elena. Eksakto. Napailing si Elena, naghahanap ng paraan upang makatakas sa sitwasyon. Hindi ba maaaring sabihin mo na lamang na pinsan mo ako? O kaya naman ay.. isang matalik na kaibigan? Hindi maaari. Kung ganoon, sabihin mo nalang na bag

Tahimik na nakatitig si Elena sa pangalang nakasulat sa papel ng dokumento. Pakiramdam niya ay biglang umurong ang lahat ng dugo sa kanyang katawan. Ang mga kamay niya ay nagsisimula nang manginig habang pilit na pinoproseso ng kanyang utak ang nakikita ng dalawa niyang mata.Hindi niya kayang paniwalaan. Hinding-hindi niya matatanggap ang katotohanang nakasulat sa harap niya."Siya?" mahinang tanong niya, halos pabulong na lang ang boses dahil sa matinding gulat na nararamdaman.Isang seryosong tango naman ang isinagot ni Adrian sa kanya, walang bakas ng pagbibiro sa mga mata nito. "Ang kumpanyang ilegal na tumanggap ng malaking halaga ng pera ay direktang konektado sa kanya, Elena.""Pero... pero imposible ang sinasabi mo!" giit ni Elena, ramdam na niya ang panunubig ng kanyang mga mata. "Kaibigan siya ng pamilya namin simula pa noong bata ako! Parang pangalawang magulang na ang turing ko sa kanya, Adrian. Hindi niya kami magagawang pagtataksilan ng ganito!""Alam ko," malamig nguni

“May… may sumusunod ba sa atin?” Mabilis na napalingon si Elena sa salamin sa likod ng kotse. Doon ay malinaw niyang nakita ang isang makintab at misteryosong itim na sasakyan. Kanina pa niya napapansin na buntot nang buntot ang sasakyang iyon sa kanila, halos ilang minuto na ang nakakalipas.may halong kaba ang tinig niya. “Huwag kang lilingon nang lilingon, Elena,” seryosong utos ng lalaki. “Pero baka kasi—”Manatili kang kalmado. Please.” Seryoso at madilim ang mukha ni Adrian habang mahigpit ang pagkakahawak ng magkabilang kamay nito sa manibela ng kotse. Nakakatakot ang awra nito kapag nagkakagayon, halatang may malalim at mapanganib na iniisip. “Hindi ba puwedeng umuwi na lang tayo sa mansion?” tanong uli ni Elena na tila napapraning na sa sitwasyon. “Doon mismo tayo pupunta.” Ngunit lumipas ang ilang minuto at napansin agad ni Elena na tila lumalayo sila sa pamilyar na daan. Lalo siyang kinabahan. “Adrian, hindi ito ang daan papunta sa bahay, ah? ”Alam ko.” Kung gano'n, saan tay