Masuk
Tumingin si Jordan sa nanay nina Marissa at Chris bago sinabing, "Ako ang ama ni Chloe. Hindi ba dapat ipinapaalam mo sa akin bago kunin si Chloe?"
Ngumisi ang ina ni Chris at nagtanong, "Bakit kailangan kong ipaalam sa iyo? Sino ka sa tingin mo?" Halatang hinamak ng ina ni Chris si Jordan dahil alam niyang wala itong pundasyon at koneksyon sa DC. Sinabi rin ni Marissa, "Si Chloe ay palaging nasa tabi ng kanyang ina. Kailangang pumunta ni Chloe kung saan man pumunta si Lauren. Bakit kailangan kong ipaalam sa iyo!?" Labis na hindi nasisiyahan si Jordan, at hiniling niya, "Wala akong pakialam kung ano ang mga hangal na patakaran ng mga Hanks. Kahit na ano, gusto kong makita ang aking anak na babae araw-araw." Mariing pinabulaanan ng ina ni Chris, "Imposible! Hinding-hindi papayag ang mga Hanks na pumasok sa gusto mo!" "Kalimutan ang tungkol sa pagkikita ni Chloe sa susunod na tatlong araw. Maaari mo itong hilingin muli pagkatapos nating ikasal!" Masyadong mapilit at masungit ang nanay ni Chris kaya hindi rin nakasagot si Lauren. Sinabi niya kay Jesse, "Jesse, tiisin mo lang ito sa loob ng dalawang araw, okay?" Gulat na sinulyapan ni Jordan ang ina ni Chris bago tumango kay Lauren. "Okay, ihahatid na kita doon." Lilipat na sana sina Lauren at Chloe sa bahay ng mga magulang ni Chris, ngunit hindi pa rin alam ni Jordan kung saan sila nakatira. Nagpasya siyang alamin ang eksaktong address ng mga ito. Si Jordan ang nagmaneho ng Jeep ni Lauren at dinala siya at si Chloe sa isang villa cluster na pinangalanang Royal Mansions. Hindi lamang ang lugar na ito ay estratehikong kinalalagyan at mahal, ngunit ang loob ng mga villa ay napakahusay din. Ang mga puno ng palma, at mga artipisyal na malalaking bato ay nagpatingkad sa pagiging natatangi nito. Tiyak na nagkakahalaga ng isang bomba upang dalhin ang mga puno ng palma at plantain na karaniwang mabubuhay lamang sa tropiko sa DC. Pagdating sa isang engrandeng at marangyang bungalow, huminto si Jordan, alam niyang bahay iyon ng mga magulang ni Chris dahil nakita na niya si Chris na nakatayo sa may pintuan. Lumapit si Chris at tinulungan si Lauren na buhatin ang kanyang bagahe. Bumaba na rin si Jordan sa sasakyan. Sinulyapan ni Chris si Jordan at sinabing, "Hindi ko ine-expect na darating ka rin. I don't intend to let you stay for dinner." Tiningnan ni Jordan ang villa at nakilalang mabuti ang lokasyon. "Wala rin akong balak pumasok." Ibinalik ni Jordan ang susi ng kotse kay Lauren at sinabing, "Aalis na ako. Tawagan mo ako kung may kailangan ka." Pagkatapos ay kumaway siya kay Chloe at sinabing, “Baby, remember to call me when you miss me.” "Okay, bye bye, Daddy." Si Chloe ay may bitbit na maliit na backpack, mukhang napakaganda. Pinagmasdan ni Jordan ang magandang mukha ni Chloe at hindi niya napigilang kurutin muli ang kanyang munting mukha. 'Gaano kaganda. Sa kasamaang palad, hindi ko na siya makikita sa susunod na dalawang araw. Kung si Chloe ay minamaltrato dito, hindi ko ililibre ang mga Hanks!' "Okay, dali pasok ka sa loob. Oras na para kumain!" Malakas na sabi ng nanay ni Chris na nakatingin kay Chloe ng masama. Kinawayan ni Lauren ang kamay niya kay Jordan bago hinawakan ang kamay ni Chloe at pinapasok sa loob. Pagkapasok sa sala at paglalakad sa dining hall ay nakita ni Chloe ang pagkalat ng pagkain sa hapag kainan. Ang munting matakaw ay nagmamadaling lumapit at inabot ang kanyang kamay para kumuha ng bread roll. Gayunpaman, gagawin iyon ni Chloe. Hinampas ng nanay ni Chris ang kamay niya. "Naghugas ka na ba ng kamay? Aagawin mo sa kanila ng ganyan! Bakit wala ka man lang manners!?" Binatukan ng ina ni Chris si Chloe at sinimulan itong sermunan. Sa pagkakataong ito, napakalakas ng suntok kaya humagulgol kaagad si Chloe na may luha sa mga mata. Nagmamadaling lumapit si Lauren at niyakap si Chloe. "Chloe, wag ka ng umiyak. Maghugas na tayo ng kamay mo. Kakain ka lang pagkatapos maghugas ng kamay. Nakalimutan mo na ba?" Kinuha ni Lauren si Chloe para maghugas ng kamay bago umupo sa upuan. Sinubukan muli ni Chloe na kunin ang bread roll gamit ang kanyang kamay, ngunit muli siyang pinigilan ng ina ni Chris. "Walang sinuman ang pinapayagang kumain bago ang lahat ay maupo!" Nasa taas pa pala ang ama ni Chris. Umakyat ang isang maid para yayain siyang bumaba. Hindi nagtagal, isang matangkad at dominanteng nasa edad na lalaki ang bumaba sa hagdan. "Nandito si Lauren." Nakangiting tumango ang lalaki kay Lauren. “Hello, Tito Dominic,” magalang na bati ni Lauren. Alam niyang natamo ng mga Hanks ang kanilang kasalukuyang kaluwalhatian, higit sa lahat ay dahil sa ama ni Chris, na may mataas na katayuan sa DC. Pagkaupo ng tatay ni Chris, sinabi ng nanay ni Chris, "Lauren, huwag ka pa kumain. Magsandok ng isang mangkok ng sopas para sa bawat isa sa atin." Tanong ni Lauren, "Wala bang maid dito?" Sa pamilya Howard, ang mga katulong ang kadalasang nagsandok ng sopas at iba pa. Ang mga Hanks ay mayaman at sapat na makapangyarihan upang magkaroon ng maraming katulong. Hindi na kailangang gawin iyon ni Lauren. Sinabi ng ina ni Chris, "Ito ang tuntunin ng ating pamilya. Dapat ihain ng manugang na babae ang sopas at kailangan mong gawin ito sa bawat pagkain kapag nakatira ka kasama si Chris sa hinaharap. Dapat mong ihain ang kanyang mga pagkain sa kanya." Sa pagkakataong ito, biglang sumingit si Chloe, "Si Daddy ang palaging naghahain ng mga pagkain natin sa lugar ni Mommy!" Malamig na yumuko ang ina ni Chris at napabulalas, "Ang iyong ama ay isang karaniwang tao. Paano niya maikukumpara ang mga Hanks? Dahil siya ay may kakayahan, siyempre kailangan niyang maghatid ng mga pagkain!" Agad na nakipagtalo si Chloe, "Ang aking ama ay napakahusay!" Agad na kumunot ang noo ng mga magulang ni Chris. Ayaw gumawa ng eksena ni Lauren pagkapasok na pagkapasok nila, kaya mabilis niyang sinabi, “Sige, ihain ko na ang pagkain.” Binigyan ni Lauren ang mga magulang ni Chris at si Chris ng isang mangkok ng sopas bawat isa, at pagkatapos ay isa para kay Chloe. Pagkatapos ay nagsimula na siyang kumain. Ang mga Hanks ay masyadong mapili at may mahigpit na mga kinakailangan para sa kanilang pagkain, na marahil ang dahilan ng kanilang matatag na pigura. “Bawal kang mag-ingay kapag kumakain ka!” Binatukan ng ina ni Chris si Chloe at sinimulan itong sermunan. Si Chloe, na inosente, na?ve, at masayang ngumiti. Agad siyang natakot at hindi nangahas na kumain, tumawa, o magsalita ng malakas. Ang kapaligiran ay nakaramdam ng pagkahilo kay Chloe. "Lauren, hindi mo na kailangang maghugas. Halika sa kwarto ko. May sasabihin ako sayo." Sabi ng nanay ni Chris kay Lauren pagkatapos kumain. Sinundan ni Lauren ang ina ni Chris sa kanyang silid, at pagkaupo, tinanong ni Lauren, “Ano ang mga tagubilin mo, Tita?” Seryoso ang ekspresyon ng mukha ng nanay ni Chris at hindi naman siya parang mabait na ina. Malamig niyang sinabi, "Gusto kong manganak ka ng dalawang anak na lalaki sa loob ng tatlong taon nang ikasal si Chris." "Narito ang isang kahon ng folic acid tablets. Kunin ang mga ito." Tila nalagay sa isang puwesto si Lauren at napabulalas siya, "Tita Marissa, may anak man kami ni Chris o wala at kung ilan kami, dapat kami ang magdedesisyon, di ba? Pasensya na hindi ko matatanggap itong kahilingan mo!" Smack! Nang makitang may katapangan si Lauren na tumanggi, sinampal ng ina ni Chris si Lauren sa kanyang mukha! Ang ina ni Chris ay mas malakas kaysa sa karaniwang nasa katanghaliang-gulang na babae, kaya ang sampal ay partikular na mahirap! Galit na sinabi ng ina ni Chris, “Lauren Howard, huwag mong isipin na kaya mong kumilos kahit anong gusto mo sa bahay namin, dahil apo ka lang ni Martin Howard!” “Kailangan mong manganak kahit ayaw mo!”Nang makita ni Manager Lincoln si Jordan na kuntento sa pag-inom, agad niya itong sinaway, "Tulala ka, hindi mo man lang ba masabi ang mga numero? Sabi ko sa'yo pumunta ka sa Room 20002, hindi sa Room 20001! Hindi mo ba alam na ang mga bisita sa Room 20002 ay naiinip na!" Matapos pagalitan si Jordan, nakangiting tumingin si Manager Lincoln kay Sam at magalang na sinabi, "Marangal na panauhin, ito ay isang bagong server na pumasok sa maling silid at nagsilbi sa maling tao. Gayunpaman, huwag mag-alala, ito ang aming pagkakamali. Hindi kita sisingilin. Ipinapangako ko na hindi ko i-leak ang iyong personal na privacy. Hehe. Kung tutuusin, hindi eksepsiyon ang mga bisitang lalaki na mag-request ng mga lalaking host." Hehe. Nahihiya si Sam. "Manager, anong kalokohan ang sinasabi mo? Kuya ko 'to! Sino sa tingin mo! Sinisiraan mo ba kami?" Natigilan si Manager Lincoln. "Ano? Anong ibig mong sabihin kuya?" Sa sandaling iyon, dahan-dahang tumayo si Jordan at tumingin kay Lincoln mula sa ita
Bang bang. Kumatok si Jordan sa pinto ni Sam. Apat na oras na ang lumipas. Dapat tapos na ang lalaking ito sa kasiyahan. Maya-maya, binuksan ni Sam ang pinto. "Kuya, nakabalik ka na? Nahanap mo na ba ang tatlo mong pamangkin?" Sagot ni Jordan habang naglalakad papasok sa kwarto, "Hindi, sa tingin ko wala sila dito. Paano ka naman? First time mong ma-experience ang sex. Satisfying di ba?" Nahihiyang napakamot ng ulo si Sam. “Masaya ako, pero…” Nang makitang nahihirapang magsalita si Sam, nahulaan kaagad ni Jordan, bilang isang lalaki, "Hindi ka ba gumanap nang maayos? Normal lang. Palaging ganito ang mga lalaki sa unang pagkakataon. Gawin mo na lang ito ng ilang beses." Mukhang gulat na gulat si Sam. "Kuya, wala ka namang ginalaw na babae kanina ah? Bakit parang sanay ka na?" Ngumiti si Jordan. Noong nakikipag-date siya sa Earth, nagkaroon siya ng oras ng kanyang buhay. Sa pagkakataong iyon, naglabas si Jordan ng isang bote ng serum at inihagis kay Sam. "Ang tawag sa bagay na i
Ngumiti si Lincoln at sinabi, "Ginagawa na ang iyong ID at purple-gold card. Ipapadala sila ng White Spirit Bird dito mamaya. Ngayon, sundan mo ako para pagsilbihan ang iyong unang customer."Hindi na makapaghintay si Manager Lincoln na maka-duty ngayon si Jordan.Ang Jordan ang pinaka iginagalang na pag-iral sa Earth. Bakit siya maglilingkod sa isang babae?"Pinapapunta mo na ba ako sa isang kwarto? Hindi ako kukuha ng anumang kahilingan bago maihatid ang aking ID at purple gold card."Si Lincoln ay labis na nalungkot. Nilagay niya ang mga kamay niya sa bewang niya at sinabing, "Damn it, you brat, akala mo ba nagsisinungaling ako sayo ngayon lang? Sige, tatlong hanggang apat na oras lang ihahatid. Wait here and familiarize yourself with your next business. By the way, let me remind you that some women customers have a lot of fun. Possible rin na baka maging aggressive sila sa iyo, hahaha."Sa sinabi nito, lumabas si Lincoln na may ngiti sa labi. Nagwalk-out pa lang siya ng ilang segu
Kung si Sam ay bumagsak sa talent test, siya ay magiging isang mortal sa natitirang bahagi ng kanyang buhay. Siguradong ilalabas niya ang kanyang galit. Hindi magiging malupit si Jordan na hilingin sa kanya na iwanan ang lahat ng 100,000 purple na barya. Ito ay katanggap-tanggap na gumastos ng kaunti. Sa sandaling iyon, pumunta si Jordan mula sa ika-200 palapag hanggang sa ika-201 palapag upang hanapin ang manager na nagngangalang Lincoln. Ang kanyang intuwisyon ay nagsabi sa kanya na ang taong ito na nagngangalang Lincoln ay tiyak na makakatulong kay Jordan na ayusin ang kanyang pagkakakilanlan, o kahit papaano ay makakapagbigay siya sa kanya ng impormasyon. Pagkarating sa palapag na ito, walang laman ang buong palapag, hindi katulad ng ika-200 palapag. May mga customer pa rin na naglalakad sa corridor. Sa isang sandali, hindi alam ni Jordan kung saan hahanapin ang manager. Habang nakatingin si Jordan sa paligid, may lumitaw na pigura sa likuran niya. "Sir, paano kita matutulunga
Bumaba sina Jordan at Sam sa aircraft at naglakad papunta sa lobby ng hotel sa 101st floor. Ang panloob na dekorasyon ng lobby ay lubhang maluho. Sa Earth, malamang na ma-rate ito bilang isang ten-star hotel.Katulad ng Earth, lahat ng bisita sa mga hotel dito ay kailangang mag-check in muna.Pagdating nila sa front desk, si Sam ang unang nag-ayos ng mga bagay-bagay ni Jordan. Tinanong niya ang server na nakasuot ng kuneho na may asul na pigtails, "Hello, can you help me investigate someone? Kamag-anak siya ng kaibigan ko. Suriin kung kakapasok lang niya sa hotel na ito."Napakaganda ng ugali ng server. Nakangiti niyang bati sa kanilang dalawa. "Hello, kaya mo yan. Pwede ko bang malaman ang pangalan mo?"Tumingin si Sam kay Jordan, “Kuya, anong pangalan ng pamangkin mo?”Medyo nahiya si Jordan. Gumagawa lang siya ng dahilan. Paano siya nagkaroon ng pamangkin dito?Gayunpaman, kung talagang makakapag-imbestiga siya sa mga tao, nais ni Jordan na gamitin ang pagkakataong ito upang malama
Gumawa ng random na dahilan si Jordan, at walang pinaghihinalaan si Sam.Tumango si Sam. "I see. Dahil pupunta ka rin sa Lost Paradise, dadalhin kita doon."Masayang tinanggap ni Jordan ang tulong.Samakatuwid, sina Jordan at Sam ay pumasok sa kanyang sasakyang panghimpapawid. Ang sabungan ng maliit na sasakyang panghimpapawid na ito ay napaka-simple. Hindi man lang mahanap ni Jordan ang start button o ang preno. Sa katunayan, ang teknolohiya ay mas advanced.May pinindot si Sam sa tuktok ng kanyang ulo, at nagsimulang lumipad ang sasakyang panghimpapawid.Nang makitang kinokontrol pa rin ni Sam ang manibela, nagtanong si Jordan, “Wala bang autopilot function ang iyong sasakyang panghimpapawid?”Nadama ni Jordan na dahil naimbento na ng Earth ang awtomatikong pagmamaneho, hindi na kailangan ng mga tao na magmaneho ng kanilang sarili. Dahil napakalakas ng teknolohiya ng Celestial King Planet, dapat matagal na itong naimbento.Ngumiti si Sam at sinabing, "May bayad ang paggamit ng autom