CHAPTER 6

“Scylla, ikaw na nga ang magdala nito sa room 1167.” Our manager said, already pushing the service trolley toward me,  hindi man lang huminto para hintayin kung may sasabihin ako.

Napatingin lang ako sa trolley sa harap ko. 

“Focus,” I whispered under my breath.

For a moment, parang nag-pause yung paligid ko. My eyes slowly traced everything on it. Maayos ang pagkaka-lagay ng mga pagkain, bawat plato ay parang pinag-isipan kung saan ilalagay. The bottles of liquor looked expensive, tipong hindi mo basta-basta hinahawakan. Even the glasses were polished to perfection, catching the soft light above. When the trolley settled, may mahinang tunog ng salamin na nagbanggaan, and somehow, it echoed louder than it should. 

Pag-angat ko ng tingin ko, wala na yung manager ko.  “At iniwan na nga ako.” 

She was already walking away, calling out instructions to someone else, moving fast like everything needed to be done agad agad. Walang lingon lingon. Walang tanong tanong kung kaya ko ba o hindi. Basta trabaho lang. 

“...Okay, wala akong choice.” I whispered, more to myself than to anyone else. 

Huminga ako nang malalim bago ko hinawakan yung handle ng trolley. My fingers are wrapped around it, gripping it tighter than usual, like I needed something steady to hold on to. Ramdam ko agad yung pagod sa katawan ko. Yung tipong hindi lang simpleng antok, kundi yung pagod na parang nakadikit na sa bawat galaw mo. 

Buong mag hapon na rin kasi akong nandito, nag aayos ng decorations, tumutulong sa pag titimpla ng mga cockatails, mocktails, basta drink beverage, tapos nag aassit pa ng mga bisita as a waitress. 

We were at the hotel because our boss had a major event to attend. Lahat kami na-assign dito instead of working sa usual na bar. Iba ang setup. Iba ang paligid. 

The lighting was dim but elegant, hindi nakakasilaw pero sapat para makita mo yung details ng paligid. The air felt colder, cleaner, parang walang halong ingay o kalat. And the people… they carried themselves differently. Hindi sila maingay, pero ramdam mo yung presence nila. Yung tipong kahit tahimik lang sila, alam mong hindi ka dapat magkamali sa harap nila. 

And that alone added pressure. 

Dahan-dahan kong itinulak yung trolley sa aking dinadaanan. 

The wheels moved smoothly across the polished floor, halos walang tunog. Each step I took felt slower than usual, hindi dahil gusto ko, kundi dahil parang mabigat lang talaga yung katawan ko.  Unti unti na rin nawala yung ingay mula sa event downstairs. Wala nang music. Wala nang tawanan. Wala nang halo-halong boses. 

Just silence. 

Room 1167.

Sinilip ko yung maliit na papel na binigay ni Manager, then I looked ahead. The hallway stretched longer than it should, lined with identical doors. The numbers passed one by one, pero pakiramdam ko parang hindi ako lumalapit sa pupuntahan ko. 

“Deliver mo lang, then alis ka na,” sabi ko sa sarili ko, this time a bit firmer. 

I was just about to knock, nakataas na yung kamay ko, my fingers hanging just inches away from the door matapos walang sumagot sa doorbell.

Pero kahit anong ulit ko sa isip ko, hindi nawawala yung kakaibang bigat sa dibdib ko. 

“Bakit ba ako kinakabahan?” Mahinang bulong ko habang patuloy lang sa paglalakad.

My shoulders felt stiff. My chest tight. Hindi ko masabi kung kaba pa rin ba ‘to o pagod lang, pero may something na hindi ko maipaliwanag. 

As I kept walking, mas lalo kong naramdaman yung pagbabago sa paligid. Nakakatakot.

I was just about to knock, nakataas na ang kamay ko at ready na talagang kumatok matapos walang sumagot sa doorbell. The silence on the other side felt wrong. Hindi siya yung normal na tahimik lang. It was too still, too empty, parang walang tao… or parang may something na naghihintay lang. 

For a second, napahinto ako. 

“Bakit parang walang tao sa loob?” I whispered softly while asking myself, halos hindi ko na marinig sarili kong boses sa sobrang tahimik ng hallway. 

And I was about to step back, ready to leave and just report it, when suddenly— Biglang bumukas ang pinto at hindi pa man ako nakaka react nang tuluyan ay may kamay na biglang humablot sa pulso ko papasok sa loob ng kwarto.

“Ah—!” Sa hindi inaasahang pangyayari, I was pulled inside.

“Argh.” Mahinang halinghin ng lalaki, his arms wrapped around my body like he had no strength left to keep himself up. His head suddenly dropped onto my shoulder, the weight of it catching me completely off guard.

Nadala ako sa lakas ng hatak, my body stumbling forward as I completely lost my balance. Hindi ko na nahawakan yung trolley. Naiwan siya sa labas, and the next thing I knew— Tumama ang likod ko sa may pinto. 

“W-what are you doing…” I managed to say kahit medyo nanginginig ako ng kaunti at kinakabahan.

May kakaibang amoy ang kaniyang kwarto, mabango ngunit sa katagalan ay nakakahilo, hanggang sa bigla nalang akong nakaramdam ng pagkainit sa aking katawan. 

I could feel his breathing against my skin, uneven and warm, slightly shaky.

“A-ang init.” Mahina niyang bulong habang dahan dahang inaalis ang kaniyang suot na coat.

Hindi agad nag-sink in sa akin yung nangyari. My mind struggled to catch up, parang nahuli sa bilis ng pangyayari. My senses felt overloaded. The shift from the quiet hallway to the enclosed space inside the room was too sudden, too overwhelming 

“What the fuck is happening?” Bulong ko sa aking sarili at mas lalong nakaramdam ng kaba.

“Put me down!” Sigaw ko matapos niya akong buhatin at biglang ibaba sa kama.

For a second, everything happened too fast.

Nasa ibabaw ko na siya at mukhang hindi na kayang pigilan pa ang kaniyang sarili.

“Ohhh…” Mahinang ungol ko nang unti unti na niya akong halik-halikan sa aking leeg habang ang kaniyang kanang kamay ay marahang binubuksan ang butones ng uniporme ko.

My hands were tightly wrapped around his neck habang pilit siyang idinidiin sa aking leeg.

“Shit!” Ungol ko nang biglan niyang s******n ang aking dibdib habang bumababa ang kanang kamay niya sa aking pagkababae.