CHAPTER 5

“Oh ano, kilala mo na ba si bossing?” Bungad ni manager sa akin habang nag aayos sa counter ng mga gagamitin mo mamaya.

Kakarating ko lang at kakasimula ko pa lang mag-prepare, pero ramdam ko na agad yung bigat ng shift na paparating. Mamaya-maya pa magbubukas ang bar, pero parang handa na agad yung gabi na maging chaotic. Patayan sa pagod, sunod-sunod na orders, at mga demanding na customer na parang laging nauubusan ng pasensya.

Napatingin ako sa kanya habang inaayos ko yung mga gamit sa counter.

“Bossing?” ulit ko, kunot noo, medyo naguguluhan.

Tumawa siya ng mahina, parang tuwang-tuwa pa sa sarili niya.

“Wala wala.” Napapailing niyang sambit, wala nanamang balak ipaliwanag sa akin ang kaniyang tinutukoy.

Sino ba kasi yang tinutukoy niyang Boss namin.

“Diba day off mo kahapon, andaming naghahanap sayo.” Tumatango tangong sambit ni Giselle, isa sa mga katrabaho ko na kaclose namin ni manager.

“Ha? Hindi pa nga,” sagot ko agad, medyo defensive pero halatang may konting awkwardness.

They both smirked, halatang mga hindi naniniwala.

Napairap ako, agad na ibinalik yung focus ko sa counter para hindi halata yung reaction ko.

“Nandito si bossing kagabi, sayang at wala ka,” palihim na bulong ni Giselle habang abala kaming dalawa sa pag-aayos sa counter, dahilan para agad kong ilipat sa kanya ang atensyon ko.

Napahinto ako sandali, hawak ko pa yung baso na pinupunasan ko.

“Ha? Talaga?” tanong ko, medyo napalakas pa yung boses ko bago ko agad ibinaba.

Giselle just nodded, may maliit na ngiti na parang alam niyang mapapa-react ako.

“Walanghiya, timing kung kelan wala ako,” nakanguso kong sambit, sabay iwas ng tingin na parang naiirita pero halata namang may halong curiosity.

Napailing ako ng konti habang bumalik sa ginagawa ko, pero hindi na rin mawala sa isip ko yung sinabi niya.

Kahit naman ganito ako na parang walang pake… Ay curious pa rin ako.

I mean, ilang beses ko na naririnig sakanila yung “bossing” na ‘yan, and the way people talk about him, parang hindi siya basta-basta lang. May aura yung pangalan kahit hindi ko pa naririnig nang buo.

“Anong itsura niya ba kasi?” tanong ko, kunwari walang interest, pero napatingin ulit ako kay Giselle.

She raised a brow, halatang nahuli ako. “Painosente ka pa ha.” Biro niya.

Napairap ako agad. “Hindi ah. Nagtatanong lang.”

Giselle just smiled, hindi na rin kinontra.

“Simple lang manamit pero halatang hindi simple, makikita mong mayaman talaga siya,” sagot niya, parang pinipili pa yung tamang words para i-describe. “Tahimik lang siya, pero pag pumasok siya… mapapansin mo talaga. Baka nga naging customer mo na… oops,” dagdag niya sabay bahagyang tawa, halatang nang-aasar.

Napahinto ako ulit.

For a moment, parang nag-slow down lahat. Kumalabog ang aking dibdib.

That sounded… familiar.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang may pumasok sa isip ko. Nag iisang tao na pumasok sa isip ko na pasok na pasok sa description ni Giselle. Hindi lang basta mukha… kundi pakiramdam. Yung presence niya. Yung aura na hindi mo ma-explain pero ramdam mo agad. Yung way ng pagsasalita niya, lahat.

My fingers tightened slightly around the glass I was holding.

“Wait…” I muttered under my breath, almost to myself.

Para tuloy biglang nag flashback ang lahat ng nangyari noon.

Yung unang beses na narinig ko yung boses niya sa bar. Yung paraan ng pagtitig niya, parang binabasa ka. Yung calm niyang kilos kahit chaotic yung paligid. And that exit…

Napalunok ako.

“Hindi naman siguro…” bulong ko, pero this time hindi na ako sigurado.

Alangan naman magkagusto siya o gustuhin niya ang isang tulad kong waitress at bartender sa bar niya?

I’m just an ordinary girl.

An average girl who needs money to survive in her daily life.

And for the first time, may kakaibang kaba na pumasok sa dibdib ko.

Not fear.

But something else.

Something I wasn’t ready to name yet.

Mukhang tama nga si Ali… Ako ang unang mababaliw samin dalawa.

“Tulala.” Puna ng isang pamilyar na boses, mahina pero malinaw, sapat para putulin lahat ng iniisip ko at ibalik ako sa realidad.

Napakurap ako, parang biglang nag-snap yung utak ko pabalik sa kasalukuyan. “Ay,” ang tanging nasambit ko sa gulat, bahagyang napaatras pa ako ng konti habang sinusubukang i-process kung ano na naman ang nangyayari.

Dahan-dahan akong napatingin sa harap ko.

And there he was.

“Bayaran ko shift mo, sama ka sakin,” he said quickly, his voice low but firm, hindi nagtatanong, hindi humihingi ng permission. Parang desisyon na agad.

I was caught off guard. Napakurap nalang ako.

“Ha?” I barely got the chance to react.

And before I could even process what he just said, naramdaman ko na lang yung kamay niya sa pulsuhan ko, fmahigpit pero hindi masakit, and the next thing I knew, hinihila na niya ako palabas ng counter.

“Hey—wait,” I protested, my voice caught between confusion and disbelief. My free hand instinctively reached for the edge of the counter, kumapit ako sandali as if that would ground me, pero napabitaw rin ako dahil sa lakas ng paghila niya.

Everything happened too fast.

Halos wala akong time lumingon, pero nasilip ko pa rin sina Giselle at manager. Pareho silang napahinto, halatang nagulat sa nakita nila. Their eyes were on us, full of questions, pero wala nang naka-react agad para pigilan siya.

“Hoy.” Angal ko.

“Just come with me,” he said, diretso ang tingin sa unahan, hindi man lang lumingon sa akin. Parang hindi siya nagdadalawang isip. Parang matagal na niyang napagdesisyunan ‘to.

Nang makasakay kami sa kaniyang sasakyan, hindi pa rin nawawala yung pagkalito ko.

Napatingin ako sa kanya, ready na sana akong magsalita, magtanong, or kahit magreklamo ulit pero bago pa ako makapag-react, bigla siyang lumapit.

Instinctively, napasandal ako sa upuan, my body tensing slightly habang papalapit siya. For a second, hindi ko alam kung ano yung gagawin niya, and that uncertainty alone made my chest tighten.

Then I felt it.

Yung seatbelt na hinila niya sa gilid ko. Click.

I could feel his presence more clearly now, mas ramdam ko yung init ng katawan niya, the faint brush of movement as he leaned back.

I smelled his breath.

“Amoy alak ka.” Puna ko matapos maamoy ang hininga niya.

“You can’t just drive while you’re drunk.” Saway ko at mabilis na kinuha ang kaniyang susi.

“Who says I’m gonna drive? Ikukulong lang kita dito.” Mahina niyang bulong, halos dikit pa rin yung mukha niya sa akin, pero sapat para marinig ko nang malinaw bawat salita. Yung tono niya… hindi lang basta seryoso. May halong galit. At mas nakakagulat, parang may bakas ng selos na hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling.