LOGINChapter 250 Pagdating namin sa sakayan ng jeep, agad akong nagbayad sa tricycle driver saka dumiretso sa nakaparadang jeep. Gusto ko nang makauwi agad sa Pasigādoon sa maliit na kwartong tinutuluyan ko. Makalikom lang ako ng malaking halaga, aalis din ako sa quarter area, bulong ko sa sarili. Matagal ko nang gustong umalis doon. Pero dahil sa gipit, tiniis ko na langāang ingay, ang sigawan, ang murahan ng mga kapitbahay na parang araw-araw may galit sa mundo. āāOh, umurong kayo sa kaliwa para makaupo na ang isa, nang makalarga na tayo!āā sigaw ng driver. Sumunod ako, umusog, at tuluyang nakaupo. āSalamat,ā sabi ko, may kasamang maliit na ngiti. Habang umaandar ang jeep, pinanood ko ang mga ilaw sa labasāmga tindahan, tao, buhay na hindi humihinto. Sa bawat pag-alog ng sasakyan, ramdam ko ang bigat ng katawan ko, pero mas mabigat ang mga iniisip. Kaunting tiis pa, Quin, sabi ko sa sarili. Kaunting kanta pa sa gabi. Kaunting linis pa sa umaga. At balang araw, hindi n
Chapter 249 Habang nagpapatuloy akong maglinis sa toilet ng isang floor ng company, di ko maiwasang balikan ang mga nakaraan ko. Sa bawat kuskos ng basahan, parang binubura ko rin ang mga alaalaāpero kahit anong pilit, may mga bagay talagang hindi nawawala. Bata pa lang ako, ulila na ako sa aking mga magulang. Walang yakap na uuwian, walang boses na tatawag sa pangalan ko kapag pagod na pagod na ako. Natuto akong tumayo mag-isa, kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Kaya ngayon, dalawa ang trabaho ko. Sa gabi, isa akong singer sa isang kilalang bar. Doon ako humihinga. Doon ko inilalabas ang mga sakit na hindi ko masabi kahit kanino. Sa ilaw ng entablado at tunog ng musika, nagiging ibang tao akoāmas matapang, mas buo. Sa umaga naman, nandito ako. Janitress. Tahimik. Hindi pinapansin. Parang multong dumadaan lang sa hallway ng mga taong may pangarap na mas malinaw kaysa sa akin. Sa bar, ang tawag nila sa akin ay Barbara. Isang pangalang madaling banggitin, madaling tandaan, a
Chapter 248 Barbara POV Dalawang araw na akong regular na nagtatrabaho sa Vellaceran Company bilang janitress. Ito lang ang available na trabahoāiyon ang sabi ng HR. At iyon din mismo ang sinabi ni Mr. Vellaceran⦠Aldrich. Hindi ako namili. Kailangan ko ng trabaho. Kailangan ko ng pera. Kaya kahit masakit sa pride, tinanggap ko. Pero sa unang araw ko pa lang, ramdam ko na agad may ayaw na sa akin. Hindi ko kailangan ng pangalan para malaman. Kita ko sa mga tingin. Sa mga bulungan kapag dumadaan ako. Sa biglang pananahimik kapag naririnig ang yapak ko. āBagong salta,ā pabulong ng isa. āBakit siya?ā sabi ng isa pa. āJanitress lang namanā¦ā may kasamang tawa. Mahigpit kong hinawakan ang mop. Nagkunwari akong walang naririnig. Trabaho lang, Barbara. Lilipas din āto. Pero hindi lang salita ang problema. Sa pantry, may biglang natapong kape sa bagong linis kong sahig. Sa restroom, may iniwang kalat na halatang sinadya. At kanina lang ay may naglagay ng basura sa locker ko. Hin
Chapter 247āAng dating angkan ng kaalyado ng Black Dragon⦠at gusto nilang kunin ito saāyo.āParang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.āPangalan,ā mariin kong sabi. Walang emosyon, pero sa loob ko, nag-aalab na ang galit.Lumapit ang tauhan ko at bahagyang yumuko. āAng Ravenholt Clan, sir. Akala po namin tuluyang naglaho matapos ang huling internal war. Pero mukhang nagtatago lang silaāat ngayon, gusto nilang kunin ang Black Dragon.āNapangiti ako. Mabagal. Delikado.āSo buhay pa pala ang mga multo,ā bulong ko. āAt may lakas pa silang mangarap.āTumingin ako sa direksyon ng ICU kung nasaan ang ama ko. Mahina ang tibok ng ilaw sa labas ng silidāparang orasan na nagbibilang ng oras.āHindi nila ako inambos para lang sa kapangyarihan,ā dugtong ko. āGinamit nila ang pamilya ko para pilitin akong yumuko.ā Tumalim ang tingin ko. āMaling hakbang.āKinuha ko ang phone ko at nagpadala ng iisang mensaheāisang code na matagal ko nang hindi ginagamit.ACTIVATE: DRAGONāS WAKEIsa-isang
Chapter 246 Tahimik ang warehouse sa labas ng lungsod ng Bicol. Isang ilaw lang ang bukas, sapat para ipakita kung sino ang nasa gitnaāat kung sino ang tunay na nagkasala. āLumabas ka na,ā malamig kong utos. Mula sa anino, dahan-dahang humakbang ang taong hindi ko inaasahang makikita roon. Hindi tauhan. Hindi kalaban sa labas. Kampi. āHindi ko ginusto āto, Aldrich,ā nanginginig niyang sabi. āPero wala akong pagpipilian.ā Ngumiti akoāhindi mapang-asar, kundi malinaw. āLahat may pagpipilian. Ang kaibahan lang, may handang managot.ā Sa gilid, naroon ang reporter. Tahimik. Namumutla. Hindi na matapang gaya ng nasa headline. āAkala mo ba ang Black Dragon ay alamat lang?ā tanong ko sa kanya. āAng alamat, pinaniniwalaan. Ang totooātahimik na gumagalaw.ā Isang kumpas lang ng kamay ko, at ibinaba ng mga tauhan ang mga ebidensiya: recordings, bank trails, kontrata. Isang domino na bumagsak sa harap nila. āNagkamali kayo,ā dugtong ko. āHindi dahil nalaman ninyo ang sikreto. Kundi dahil
Chapter 245 Tahimik ang paligid.at nakabibingi ang katahimikan. Isa-isang inupo ang mga lalaking nahuli namin. Walang posas, walang sigawan. Mas nakakatakot ang ganito. Ang mga matang nagmamasid sa kanila ay hindi pulisāmga taong sanay maglinis ng problema. Lumapit sa akin ang kanang-kamay ko. āSir, kumpirmado na po. May tatlong pangalan dito na konektado sa kalabang grupo. Ang isa⦠dating tauhan ninyo.ā Bahagya akong napangiti. So thatās it. āNasaan siya?ā tanong ko, mababa ang boses. āParating na po. Nahuli sa kabilang baryo. Sinubukan tumakas.ā Tumalikod ako at naglakad palayo ng kaunti, tinignan ang madilim na ulap na nagbabadya ng ulan. Ang hangin ay may dalang amoy ng lupaāparang babala. Ilang minuto pa, dumating ang van. Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang isang lalaking pamilyar ang mukha, pero puno ng takot ang mga mata. āSir Aldrichā¦ā paos niyang sabi. āHindi ko sinasadyaāā Huminto ako sa harap niya. āAlam mo,ā mahinahon kong wika, āang pinaka-delikado sa pag
Chapter 194Solidad POVLumipas ang maraming taon⦠si Julie ay ganap nang dalaga ā matalino, maganda, at disente. Nakapagtapos siya ng kolehiyo at ngayon ay isa nang kilalang businesswoman, kasabay ng paghawak ng ilang branch ng bakeshop na minsan kong pinangarap.Ang bunso naming si Aldrich naman
Chapter 166Pagkalipas ng ilang oras, tahimik na ang buong mansyon. Akala ko tulog na si Alessandro at si Julie, kaya nagtungo ako sa kusina para kumuha ng tubig. Ngunit paglapit ko, napahinto ako sa gulat.Madilim ang paligid, pero may mga kandilang nakahanay sa sahig ā pawang nag-aanyaya sa akin
Chapter 179Pagkatapos ng sorpresa ni Julie, sabay-sabay kaming nagtungo sa dining area. Napuno iyon ng halakhakan at masarap na amoy ng niluto ni Manang Loringāadobo, sinigang, at paboritong spaghetti ni Julie.āWow, anak. Pinaghanda mo pa talaga kami, ha?ā sabi ko habang nilalagay sa plato ang ul
Chapter 171 āAh, anak. Kailangan mo palang tapusin yung assignment mo galing kay Teacher Grace. Alam mo naman na malapit ka nang mag-graduate sa grade six, ādi ba?ā mahinahon kong sabi habang marahan kong tinatapik ang balikat ni Julie. Kailangan kong ilihis ang usapan ā kasi kung hindi, sigurado







