LOGINChapter 250 Pagdating namin sa sakayan ng jeep, agad akong nagbayad sa tricycle driver saka dumiretso sa nakaparadang jeep. Gusto ko nang makauwi agad sa Pasigādoon sa maliit na kwartong tinutuluyan ko. Makalikom lang ako ng malaking halaga, aalis din ako sa quarter area, bulong ko sa sarili. Matagal ko nang gustong umalis doon. Pero dahil sa gipit, tiniis ko na langāang ingay, ang sigawan, ang murahan ng mga kapitbahay na parang araw-araw may galit sa mundo. āāOh, umurong kayo sa kaliwa para makaupo na ang isa, nang makalarga na tayo!āā sigaw ng driver. Sumunod ako, umusog, at tuluyang nakaupo. āSalamat,ā sabi ko, may kasamang maliit na ngiti. Habang umaandar ang jeep, pinanood ko ang mga ilaw sa labasāmga tindahan, tao, buhay na hindi humihinto. Sa bawat pag-alog ng sasakyan, ramdam ko ang bigat ng katawan ko, pero mas mabigat ang mga iniisip. Kaunting tiis pa, Quin, sabi ko sa sarili. Kaunting kanta pa sa gabi. Kaunting linis pa sa umaga. At balang araw, hindi n
Chapter 249 Habang nagpapatuloy akong maglinis sa toilet ng isang floor ng company, di ko maiwasang balikan ang mga nakaraan ko. Sa bawat kuskos ng basahan, parang binubura ko rin ang mga alaalaāpero kahit anong pilit, may mga bagay talagang hindi nawawala. Bata pa lang ako, ulila na ako sa aking mga magulang. Walang yakap na uuwian, walang boses na tatawag sa pangalan ko kapag pagod na pagod na ako. Natuto akong tumayo mag-isa, kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Kaya ngayon, dalawa ang trabaho ko. Sa gabi, isa akong singer sa isang kilalang bar. Doon ako humihinga. Doon ko inilalabas ang mga sakit na hindi ko masabi kahit kanino. Sa ilaw ng entablado at tunog ng musika, nagiging ibang tao akoāmas matapang, mas buo. Sa umaga naman, nandito ako. Janitress. Tahimik. Hindi pinapansin. Parang multong dumadaan lang sa hallway ng mga taong may pangarap na mas malinaw kaysa sa akin. Sa bar, ang tawag nila sa akin ay Barbara. Isang pangalang madaling banggitin, madaling tandaan, a
Chapter 248 Barbara POV Dalawang araw na akong regular na nagtatrabaho sa Vellaceran Company bilang janitress. Ito lang ang available na trabahoāiyon ang sabi ng HR. At iyon din mismo ang sinabi ni Mr. Vellaceran⦠Aldrich. Hindi ako namili. Kailangan ko ng trabaho. Kailangan ko ng pera. Kaya kahit masakit sa pride, tinanggap ko. Pero sa unang araw ko pa lang, ramdam ko na agad may ayaw na sa akin. Hindi ko kailangan ng pangalan para malaman. Kita ko sa mga tingin. Sa mga bulungan kapag dumadaan ako. Sa biglang pananahimik kapag naririnig ang yapak ko. āBagong salta,ā pabulong ng isa. āBakit siya?ā sabi ng isa pa. āJanitress lang namanā¦ā may kasamang tawa. Mahigpit kong hinawakan ang mop. Nagkunwari akong walang naririnig. Trabaho lang, Barbara. Lilipas din āto. Pero hindi lang salita ang problema. Sa pantry, may biglang natapong kape sa bagong linis kong sahig. Sa restroom, may iniwang kalat na halatang sinadya. At kanina lang ay may naglagay ng basura sa locker ko. Hin
Chapter 247āAng dating angkan ng kaalyado ng Black Dragon⦠at gusto nilang kunin ito saāyo.āParang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.āPangalan,ā mariin kong sabi. Walang emosyon, pero sa loob ko, nag-aalab na ang galit.Lumapit ang tauhan ko at bahagyang yumuko. āAng Ravenholt Clan, sir. Akala po namin tuluyang naglaho matapos ang huling internal war. Pero mukhang nagtatago lang silaāat ngayon, gusto nilang kunin ang Black Dragon.āNapangiti ako. Mabagal. Delikado.āSo buhay pa pala ang mga multo,ā bulong ko. āAt may lakas pa silang mangarap.āTumingin ako sa direksyon ng ICU kung nasaan ang ama ko. Mahina ang tibok ng ilaw sa labas ng silidāparang orasan na nagbibilang ng oras.āHindi nila ako inambos para lang sa kapangyarihan,ā dugtong ko. āGinamit nila ang pamilya ko para pilitin akong yumuko.ā Tumalim ang tingin ko. āMaling hakbang.āKinuha ko ang phone ko at nagpadala ng iisang mensaheāisang code na matagal ko nang hindi ginagamit.ACTIVATE: DRAGONāS WAKEIsa-isang
Chapter 246 Tahimik ang warehouse sa labas ng lungsod ng Bicol. Isang ilaw lang ang bukas, sapat para ipakita kung sino ang nasa gitnaāat kung sino ang tunay na nagkasala. āLumabas ka na,ā malamig kong utos. Mula sa anino, dahan-dahang humakbang ang taong hindi ko inaasahang makikita roon. Hindi tauhan. Hindi kalaban sa labas. Kampi. āHindi ko ginusto āto, Aldrich,ā nanginginig niyang sabi. āPero wala akong pagpipilian.ā Ngumiti akoāhindi mapang-asar, kundi malinaw. āLahat may pagpipilian. Ang kaibahan lang, may handang managot.ā Sa gilid, naroon ang reporter. Tahimik. Namumutla. Hindi na matapang gaya ng nasa headline. āAkala mo ba ang Black Dragon ay alamat lang?ā tanong ko sa kanya. āAng alamat, pinaniniwalaan. Ang totooātahimik na gumagalaw.ā Isang kumpas lang ng kamay ko, at ibinaba ng mga tauhan ang mga ebidensiya: recordings, bank trails, kontrata. Isang domino na bumagsak sa harap nila. āNagkamali kayo,ā dugtong ko. āHindi dahil nalaman ninyo ang sikreto. Kundi dahil
Chapter 245 Tahimik ang paligid.at nakabibingi ang katahimikan. Isa-isang inupo ang mga lalaking nahuli namin. Walang posas, walang sigawan. Mas nakakatakot ang ganito. Ang mga matang nagmamasid sa kanila ay hindi pulisāmga taong sanay maglinis ng problema. Lumapit sa akin ang kanang-kamay ko. āSir, kumpirmado na po. May tatlong pangalan dito na konektado sa kalabang grupo. Ang isa⦠dating tauhan ninyo.ā Bahagya akong napangiti. So thatās it. āNasaan siya?ā tanong ko, mababa ang boses. āParating na po. Nahuli sa kabilang baryo. Sinubukan tumakas.ā Tumalikod ako at naglakad palayo ng kaunti, tinignan ang madilim na ulap na nagbabadya ng ulan. Ang hangin ay may dalang amoy ng lupaāparang babala. Ilang minuto pa, dumating ang van. Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang isang lalaking pamilyar ang mukha, pero puno ng takot ang mga mata. āSir Aldrichā¦ā paos niyang sabi. āHindi ko sinasadyaāā Huminto ako sa harap niya. āAlam mo,ā mahinahon kong wika, āang pinaka-delikado sa pag
Chapter 69Alessandro POVNapasigaw ako, parang pinupunit ang dibdib ko sa bigat ng nararamdaman ko.āAng tanga-tanga ko!ā mariin kong mura sa sarili ko. Sinuntok ko ang mesa, halos mabasag ang kamao ko.Bakit hindi ko sila ang inuna? Bakit hindi ko agad nilapitan si Julie para patahanin? Bakit hin
Chapter 63 Solidad POV Masaya kaming nagkukwentuhan sa mesa. Si Julie ay abala sa pagsubo ng kanin habang si Grandpa naman ay hindi maubos-ubos ang kwento. Ang halakhakan ng lahat ay parang musika sa tenga ko. Hanggang sa biglang may malakas na pumalakpak, papalapit sa aming direksyon. Clap.
Chapter 75Paglipas ng ilang oras matapos umalis sina Lillian, agad kong dinial ang numero ni Grandpa. Kailangan kong ipaalam sa kanya ang susunod na hakbang, pero kailangang limitado pa rin ang detalye.āHello, apo!ā masiglang bati niya, ngunit ramdam kong naghihintay siya ng mabigat na balita.āG
Chapter 72 Tumayo ako, ramdam ko ang dugo ko na dumadalay sa aking mga ugat. Hindi na ito tungkol sa pride o kay Khannaāito na ang katotohanan na pumatay ang nagbago ng buhay ng pamilya ko. āWala akong pakialam kung maapektuhan si Khanna, Grandpa,ā mariin kong sabi, tinignan ko siya nang diretso,







