LOGINChapter 250 Pagdating namin sa sakayan ng jeep, agad akong nagbayad sa tricycle driver saka dumiretso sa nakaparadang jeep. Gusto ko nang makauwi agad sa Pasigâdoon sa maliit na kwartong tinutuluyan ko. Makalikom lang ako ng malaking halaga, aalis din ako sa quarter area, bulong ko sa sarili. Matagal ko nang gustong umalis doon. Pero dahil sa gipit, tiniis ko na langâang ingay, ang sigawan, ang murahan ng mga kapitbahay na parang araw-araw may galit sa mundo. ââOh, umurong kayo sa kaliwa para makaupo na ang isa, nang makalarga na tayo!ââ sigaw ng driver. Sumunod ako, umusog, at tuluyang nakaupo. âSalamat,â sabi ko, may kasamang maliit na ngiti. Habang umaandar ang jeep, pinanood ko ang mga ilaw sa labasâmga tindahan, tao, buhay na hindi humihinto. Sa bawat pag-alog ng sasakyan, ramdam ko ang bigat ng katawan ko, pero mas mabigat ang mga iniisip. Kaunting tiis pa, Quin, sabi ko sa sarili. Kaunting kanta pa sa gabi. Kaunting linis pa sa umaga. At balang araw, hindi n
Chapter 249 Habang nagpapatuloy akong maglinis sa toilet ng isang floor ng company, di ko maiwasang balikan ang mga nakaraan ko. Sa bawat kuskos ng basahan, parang binubura ko rin ang mga alaalaâpero kahit anong pilit, may mga bagay talagang hindi nawawala. Bata pa lang ako, ulila na ako sa aking mga magulang. Walang yakap na uuwian, walang boses na tatawag sa pangalan ko kapag pagod na pagod na ako. Natuto akong tumayo mag-isa, kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Kaya ngayon, dalawa ang trabaho ko. Sa gabi, isa akong singer sa isang kilalang bar. Doon ako humihinga. Doon ko inilalabas ang mga sakit na hindi ko masabi kahit kanino. Sa ilaw ng entablado at tunog ng musika, nagiging ibang tao akoâmas matapang, mas buo. Sa umaga naman, nandito ako. Janitress. Tahimik. Hindi pinapansin. Parang multong dumadaan lang sa hallway ng mga taong may pangarap na mas malinaw kaysa sa akin. Sa bar, ang tawag nila sa akin ay Barbara. Isang pangalang madaling banggitin, madaling tandaan, a
Chapter 248 Barbara POV Dalawang araw na akong regular na nagtatrabaho sa Vellaceran Company bilang janitress. Ito lang ang available na trabahoâiyon ang sabi ng HR. At iyon din mismo ang sinabi ni Mr. Vellaceran⌠Aldrich. Hindi ako namili. Kailangan ko ng trabaho. Kailangan ko ng pera. Kaya kahit masakit sa pride, tinanggap ko. Pero sa unang araw ko pa lang, ramdam ko na agad may ayaw na sa akin. Hindi ko kailangan ng pangalan para malaman. Kita ko sa mga tingin. Sa mga bulungan kapag dumadaan ako. Sa biglang pananahimik kapag naririnig ang yapak ko. âBagong salta,â pabulong ng isa. âBakit siya?â sabi ng isa pa. âJanitress lang namanâŚâ may kasamang tawa. Mahigpit kong hinawakan ang mop. Nagkunwari akong walang naririnig. Trabaho lang, Barbara. Lilipas din âto. Pero hindi lang salita ang problema. Sa pantry, may biglang natapong kape sa bagong linis kong sahig. Sa restroom, may iniwang kalat na halatang sinadya. At kanina lang ay may naglagay ng basura sa locker ko. Hin
Chapter 247âAng dating angkan ng kaalyado ng Black Dragon⌠at gusto nilang kunin ito saâyo.âParang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.âPangalan,â mariin kong sabi. Walang emosyon, pero sa loob ko, nag-aalab na ang galit.Lumapit ang tauhan ko at bahagyang yumuko. âAng Ravenholt Clan, sir. Akala po namin tuluyang naglaho matapos ang huling internal war. Pero mukhang nagtatago lang silaâat ngayon, gusto nilang kunin ang Black Dragon.âNapangiti ako. Mabagal. Delikado.âSo buhay pa pala ang mga multo,â bulong ko. âAt may lakas pa silang mangarap.âTumingin ako sa direksyon ng ICU kung nasaan ang ama ko. Mahina ang tibok ng ilaw sa labas ng silidâparang orasan na nagbibilang ng oras.âHindi nila ako inambos para lang sa kapangyarihan,â dugtong ko. âGinamit nila ang pamilya ko para pilitin akong yumuko.â Tumalim ang tingin ko. âMaling hakbang.âKinuha ko ang phone ko at nagpadala ng iisang mensaheâisang code na matagal ko nang hindi ginagamit.ACTIVATE: DRAGONâS WAKEIsa-isang
Chapter 246 Tahimik ang warehouse sa labas ng lungsod ng Bicol. Isang ilaw lang ang bukas, sapat para ipakita kung sino ang nasa gitnaâat kung sino ang tunay na nagkasala. âLumabas ka na,â malamig kong utos. Mula sa anino, dahan-dahang humakbang ang taong hindi ko inaasahang makikita roon. Hindi tauhan. Hindi kalaban sa labas. Kampi. âHindi ko ginusto âto, Aldrich,â nanginginig niyang sabi. âPero wala akong pagpipilian.â Ngumiti akoâhindi mapang-asar, kundi malinaw. âLahat may pagpipilian. Ang kaibahan lang, may handang managot.â Sa gilid, naroon ang reporter. Tahimik. Namumutla. Hindi na matapang gaya ng nasa headline. âAkala mo ba ang Black Dragon ay alamat lang?â tanong ko sa kanya. âAng alamat, pinaniniwalaan. Ang totooâtahimik na gumagalaw.â Isang kumpas lang ng kamay ko, at ibinaba ng mga tauhan ang mga ebidensiya: recordings, bank trails, kontrata. Isang domino na bumagsak sa harap nila. âNagkamali kayo,â dugtong ko. âHindi dahil nalaman ninyo ang sikreto. Kundi dahil
Chapter 245 Tahimik ang paligid.at nakabibingi ang katahimikan. Isa-isang inupo ang mga lalaking nahuli namin. Walang posas, walang sigawan. Mas nakakatakot ang ganito. Ang mga matang nagmamasid sa kanila ay hindi pulisâmga taong sanay maglinis ng problema. Lumapit sa akin ang kanang-kamay ko. âSir, kumpirmado na po. May tatlong pangalan dito na konektado sa kalabang grupo. Ang isa⌠dating tauhan ninyo.â Bahagya akong napangiti. So thatâs it. âNasaan siya?â tanong ko, mababa ang boses. âParating na po. Nahuli sa kabilang baryo. Sinubukan tumakas.â Tumalikod ako at naglakad palayo ng kaunti, tinignan ang madilim na ulap na nagbabadya ng ulan. Ang hangin ay may dalang amoy ng lupaâparang babala. Ilang minuto pa, dumating ang van. Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang isang lalaking pamilyar ang mukha, pero puno ng takot ang mga mata. âSir AldrichâŚâ paos niyang sabi. âHindi ko sinasadyaââ Huminto ako sa harap niya. âAlam mo,â mahinahon kong wika, âang pinaka-delikado sa pag
Chapter 110Bahagyang napabuntong-hininga ako, pinakitang lungkot ang mukha. âAy, iyon po ay isang hindi pagkakaunawaan lamang. Nakakalungkot, ngunit sa oras na ganito, ang dapat nating unahin ay ang kalagayan ng pasyente. Hindi po tama na i-viral agad ang personal na sigalot. Hinihiling ko po sa l
Chapter 75Paglipas ng ilang oras matapos umalis sina Lillian, agad kong dinial ang numero ni Grandpa. Kailangan kong ipaalam sa kanya ang susunod na hakbang, pero kailangang limitado pa rin ang detalye.âHello, apo!â masiglang bati niya, ngunit ramdam kong naghihintay siya ng mabigat na balita.âG
Chapter 57Alessandro POVâWhat is this?!â halos pasigaw kong tanong. âBakit hindi nâyo ako sinabihan, ha?!âNakatitig ako kina Lillian at Zeon, halos mabutas ko sila sa galit ko. âWag nâyong sabihing pati si Jhovel⌠pati siya alam din niya ito?âTahimik silang dalawa. Walang gustong sumagot. At sa
Chapter 218 âSige, magpabili ako!â sabi ng lalaking sinasabing asawa ko na si Zeph agad na tumayo na parang sanay na sanay nang sundin ang kahit anong sabihin ko. Pero hindi ko alam kung bakit bigla akong napakunot-noo. âNo,â mabilis kong sagot. Tumingin ako sa kanya, diretso. âGusto ko ikaw ang







