ภาคสถาบัน BPI / บทที่ 188 : เขาเรียกผมว่าเอเรน

สัญญาณพิกัดบอกตำแหน่งจากออนิวแทร็ปร้องโครมคราม ครูเฟอร์นันโดวิ่งตามมาในทิศทางนั้นด้วยความยากลำบาก เพราะต้องคอยประคองควยที่ดีดแข็งของตัวเองไปพลางด้วย พลังเสน่ห์มหารัญจวนของติช่าช่างร้ายกาจนัก ถ้าไม่ใช่เพราะเขาขมิบหนังไข่ตัวเองไว้ป่านนี้ก็คงจะเสียท่าไปแล้ว

.

"อั๊กกก.. อูยยย.. ยังเจ็บอยู่เลยเนี่ยะ.. ยิ่งวิ่งยิ่งเสียดสีแม่งเอ๊ย!"

.

หลักฐานก็คือริ้วรอยบนลูกอัณฑะที่ทั้งช้ำแล้วก็แดงเถือก บวกกับใบหน้าอันเหยเกไรสิ้นสภาพบุรุษผมยาวลูกครึ่งอิตาลีผู้สง่างาม ก่อนจะก้มมองออนิวแทร็ปอีกทีเพื่อตรวจเช็ค

.

"ติ๊ด! , ติ๊ด! , ติ๊ด! , ติ๊ด!"

.

"ฝั่งโน้นเลย! อีก 400 เมตร ถึงตัวพวกเด็ก ๆ ป่ะเร่งฝีเท้าหน่อย!"

ปากบอกยังไงขาก็วิ่งไปตามนั้น

.

.

ลมลำเพยพัดโชยโบกโบยวิหารหายไปไหน รูปปั้นเทพเจ้ากลับขึ้นสวรรค์ไปแล้วหรือไรใครบอกที 3 ชีวิตวัย 5 ขวบเหมือนถูกลอยแพ อันธการ , สกายด์ , เรนโบว์ ยืนหันหลังพิงกันตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับสภาพแวดล้อม ศาสนสถานศิลปะของพวกเขาหายไปหมดสิ้น หนำซ้ำยังถูกแทนที่ด้วยโขดหินและก้อนหินน้อยใหญ่ระรานตาเต็มไปหมด

.

ลานหินขนาดใหญ่แผ่ตัวกว้าง ความตะปุ่มตะป่ำของมันน่าขยะแขยงราวกับหนังคางคก โดยจะเร