L.sunanta의 작품

จางอี้เฟิงมิเคยเห็นปรากฏการณ์เฉกเช่นนี้มาก่อน เขาเคยแต่เป็นมนุษย์ผู้อยู่ใต้ฟ้า ก็เลยมิอยากจะเชื่อสายตาว่าฟ้าเหนือฟ้าก็ยังมีสิ่งที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ด้วย ค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ! ประกายแฉกสายฟ้าสีม่วงอินทนิลที่เคยกลืนกินทุกสรรพสิ่ง จู่ ๆ ก็หดตัวกลับคืนไปราวกับกำลังวิ่งถอยหลัง! นักบอลหนุ่มยืนมองท้องฟ้าของสวรรค์ที่เริ่มเปลี่ยนสีจากม่วงเป็นน้ำตาลเปลือกมังคุด มันดูช้ำเลือดช้ำหนองพิกล.มิเหมือนกับฟ้าฝั่งที่พวกเขายืนอยู่ นภาเหนือแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) กลับคืนความสดใสแล้ว แม้เบื้องล่างจะเต็มไปกองซากศพของทหารสวรรค์ผู้เสียสละ แต่การรับรู้ว่าพวกเทียนซิ่งจงล่าถอยกลับไป ก็นับว่าพวกเขาได้พลีชีพไปในภาระกิจอันทรงเกียรติ เทพอู่เสิ่น (武神) ทุกองค์ล้วนถูกฝึกมาให้สละชีพ! ชีวิตนี้ยอมพลีได้เพื่อองค์จักรพรรดิคือสิ่งที่พวกเขาถูกหล่อหลอม!."เฮ้!!! , ไชโยยยย!!!""เทียงถิงหว่านซุย!!! (天庭永昌!) ""สวรรค์จงเจริญ! , สวรรค์จงเจริญ! ,"สวรรค์จงเจริญ! , หมื่นปี! , หมื่น ๆ ปี!"เสียงบรรดาองครักษ์ประตูเทวาที่เหลือกันอยู่ราว 20 - 25 นายพากันชูไม้ชูมือตะโกนร้องฉลองชัยชนะ.หลังเห็นแล้วว่าพวกข้าศึกพา

ท่ามกลางร่างในชุดเกราะเหล็กของสหายร่วมรบที่กระเด็นกระดอน บางศพโดนบอลอัดกลางหน้าท้องแล้วลากผ่านหน้าจางอี้เฟิงไปเลยก็มี ชายหนุ่มอยู่ในสถานการณ์ที่จะพลาดมิได้อีกแล้ว ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งมีแต่การสูญเสีย มิหนำซ้ำขึ้นชื่อว่านักบอลแล้วไซร้ การถูกตราหน้าว่าทำให้ทีมแพ้ยิ่งเป็นอะไรที่รับไม่ได้.การยอมจำนนมิใช่อัตลักษณ์ของเอกบุรุษเยี่ยงเขา จางอี้เฟิงจึงเหยียดเท้ากางขึ้นไปแทบจะ 180 องศา! เพื่อดูดเอาบอลลูกหนึ่งที่พุ่งผ่านลงมาเก็บไว้กับตัว แรงสั่นสะเทือนหวิดจะทำให้เป็นไส้เลื่อนเอา แต่ก็นั่นแหละ! ลองเป็นลูกบอลที่อยู่ในค่ายกล 18 ทิศด้วยแล้ว ย่อมมิใช่บอลธรรมดาเฉกเช่นที่อื่น แล้วมันก็น่าจะออกฤทธิ์แว้งกัดใส่จางอี้เฟิงอยู่หลายส่วน."อึก!!! , แม่งสะบั้นจากเท้าขึ้นมาถึงไข่เลยกู!""แต่อย่างน้อยก็ได้ลูกบอลที่ต้องการมาแล้วล่ะนะ..""ขอเลี้ยงดูหน่อยล่ะกัน ขอทำความคุ้นชินกับมันหน่อย~!".แล้วเขาก็เริ่มออกวิ่งซึ่งเป็นการวิ่งแบบมีลูกบอลเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ได้ขึ้นสวรรค์มา พื้นข้างล่างเป็นดินก็จริงแต่ก็มีความนุ่มนิ่มเพราะฐานล่างดันเป็นก้อนเมฆ นั่นจึงทำให้การคอนโทรลบอลนุ่มนวลกว่าปกติ จากที่วิ่งตัวเปล่าเร็วจี๋อยู่แล้

"เฮ๊ย! พี่ระวัง! ก้มหัวหลบเร็ว!"."เพล๊งงง!"."ข้างหลังพี่! บอลมาจากด้านหลัง! เข้าประชิดตัวมันไว้ก่อนอย่าให้มันง้างเท้าได้!"."เพล๊งงง! , เพล๊งงง!"."อ๊ากกกก!!! , อั๊ก! , เฮือกกก!"."พี่ทำใจดี ๆ ไว้นะครับ! แข็งใจหน่อย! อย่ามาตายที่นี่เชียวนะพี่!"."ตุบ! , ตุบ! , เพล๊งงง! , เพล๊งงง!".สาบานได้ว่านี่คือมวลมหาวินาศสันตะโรอย่างแท้จริง ทั้ง ๆ ที่ความเดิมจากตอนที่แล้ว พวกเขายังกระโดดยันหน้าแข้งแก๊งเทียนซิ่งจง (天行种) จนขาหักเป็นว่าเล่น อีกทั้งยังง้างศาตราวุธฟาดฟันใส่ขาพวกมันราวกับถางป่าถางพง ยังมิทันข้ามตอนดีเลยสถานการณ์ทุกอย่างกลับพลิกตาลปัตรไปหมด! .ค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศ เป็นกลศึกที่พลังการทำลายล้างสูงมาก กลุ่มผู้ใช้จะต้องมีฝีเท้าที่ทัดเทียมกัน มีความเข้าขารู้ใจและมีทีมเวิร์ค คนหนึ่งรับคนหนึ่งต้องรุก คนหนึ่งออกขวาอีกคนต้องออกซ้าย ยิ่งใช้งานกันเป็นกลุ่มใหญ่จำนวนลูกฟุตบอลก็จะยิ่งมากตามไปด้วย แล้วมันก็จะนำมาซึ่งอานุภาพอันรุนแรงจนมิมีใครต้านทานอยู่.แรกเริ่มเดิมทีพวกเทียนซิ่งจง (天行种) ก็มิได้ตั้งใจจะใช้ค่ายกลนี้ พวกเขาแค่ตั้งป้อมปราการแล้วตะบันเตะลูกบอลให้มาขยายยักษ์ที่ฝั่งนี้ระเบิดโครมคร

"อ๊ากกกก!!! , โอ๊ยยยย!!! , ขาข้า! , ขาของข้า! , อ๊าาากกก!!!"กุมหน้าแข้งตัวงอเป็นกุ้งสลับกับร้องทุรนทุรายเจ็บปวด หักจริงหนักจริง แม่งแตกเข้าไปยันสนับแข้งอ่ะคิดดู.ทุกอย่างเป็นไปตามที่จางอี้เฟิงคิดไว้มิมีผิด ทันทีที่เขาสปริงตัวลุกขึ้นยืนได้จึงมิต้องมีสปิริตในเกมกีฬาใด ๆ ไม่มีในกติกาแต่มีอยู่ในแข้งขาพวกเทียนซิ่งจงทุกคน บางทีสโลแกนบนขวดสปอร์นเซอร์ก็ควรจะวางลงไว้ก่อน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอะไรควรมิควร ก็เลยกระโดดเหยียบขาคู่แม่งอีกสักรอบ."ตายซะเถอะมึง! , ฮึบ!!!"."กร๊อบบบบ!!!"ขาหักก็เท่ากับเรียบร้อย ไม่มีขาก็เปรียบเสมือนไม่มีชีวิต วิชาใด ๆ ที่ได้รับมาก็เป็นอันยุติพลังปราณสูญสิ้นสลายไป.มิหนำซ้ำพอเห็นจางอี้เฟิงทำแล้วสัมฤทธิ์ผล ขวัญกำลังใจของทหารสวรรค์ (天门守卫) ทั้ง 50 คน ที่ต้วมเตี้ยมวิ่งตามมาด้านหลังก็ลุกโชติช่วงชัชวาลขึ้นมาเลย การเล็งที่ขาหรือฝ่าเท้ามิได้สูงเกินขั้นวรยุทธ ผนวกรวมกับความขุ่นแค้นที่โดนอวัยวะเบื้องต่ำนี้ศิโรราบปราชัย บ้านเมืองลุกเป็นไฟก็เพราะลูกเตะบอลไฟดั่งขีปนาวุธข้ามทวีป ICBM (Intercontinental Ballistic Missile) นี่มิใช่เหรอ."ปกป้องโหย่ฮวาเซียนโจว! หักขาข้าศึกให้สิ้น!"

ขาดเพียงท่วงทำนองประกอบเท่านั้น มิเช่นนั้นฉากการเดินลงสนามรบของพวกเขาเหล่านี้ คงมิต่างจากภาพยนต์ดังยุค 90 's อย่าง Armageddon (1998) ไหนจะลูกบอลเพลิงที่ลอยข้ามหัวมาบนฟ้าเหล่านั้น ที่ก็มิต่างไปจากอุกกาบาตล้างโลกที่อยู่ในหนังเลย จางอี้เฟิงเลือกที่จะทำสิ่งดังกล่าวลงไป เพราะเขาเชื่อในคำพูดของพี่ทหารสวรรค์ (天门守卫) ที่บอกว่าข้าศึกจะต้องพักราว 1 จู้เซียง กว่าจะยิงลูกไฟรอบต่อไปออกมา.สายตาของเขาอ่านเกมไว้หมดแล้ว แม้จะมิเฉียบคมเท่าโค้ชบอลทั่วไป แต่เขาก็พอจะประเมินได้ว่าฝ่ายตรงข้ามคิดจะทำอะไรต่อ เป็นความจริงที่สมรภูมิรบแห่งนี้คล้ายกับสนามฟุตบอลมาก ดินแดนเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) แต่ก่อนมีสภาพเป็นทุ่งหญ้าภูเขาเขียว พวกเขาโดดเด่นในการเป็นเมืองท่า เน้นให้การรับรองแขกบ้านแขกเมือง ชำนาญเรื่องการค้าขายเชิงพาณิชย์และการติดต่อสื่อสาร แคว้นสวรรค์แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยสาธารณูปโภค ที่อำนวยความสะดวกในการเดินทาง.สะพานต้องมี , สนามบินต้องมา , ท่าราชนาวีทางเรือ มั่งคั่งไปด้วยศูนย์สรรพสินค้าสวรรค์ หรือถ้าจะพูดให้เห็นภาพสั้น ๆ ดินแดนเซียนแสงจันทร์ (โหย่ฮวาเซียนโจว) ก็คือ "รังสิต" ก่อนจะถึงกรุงเทพ ฯ ดี ๆ นี่เอง ที่น

เปลวเพลิงแห่งสมรภูมิลุกโชน กลืนกินสรรพสิ่งจนมอดไหม้ทั่วทิศ เบื้องหน้าล้วนเป็นความเจ็บปวดและความตายอันแท้จริง ต่อให้เป็นเทพเซียนก็มิอาจหลีกหนีเคราะห์กรรมนี้ได้ จางอี้เฟิงคล้ายได้สติกลับคืน เสียงคร่ำครวญระงมรอบกายดั่งคมมีดกรีดใจเขา นั่นทำให้ตระหนักว่าจะทำเป็นเรื่องตลกมิได้ เหล่าทหารสวรรค์แม้ได้ชื่อว่าเป็นผู้เหนือมนุษย์ ทว่าก็มิพ้นเนื้อหนังเลือดเนื้อ เมื่อเผชิญอานุภาพระเบิดเพลิงลอยฟ้าอันฉกาจ ย่อมมีผู้บาดเจ็บล้มตาย แขนขาขาดสะบั้นนับสิบ ศพเกลื่อนดั่งใบไม้ร่วงในวสันต์อันวิปโยค . "เจ้าเป็นเช่นไรบ้างเจ้ามนุษย์ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" เสียงพี่ชายทหารสวรรค์วิ่งกระเสือกกระสนมาถามไถ่ ทั้งที่ตัวแกเองก็เจ็บหนักปางตาย มีบาดแผลเหวอะหวะตรงสะโพก ."ผมไม่เป็นไรครับ ผมยังไวพอที่จะหลบการโจมตีของพวกมันได้" "แต่พี่นี่สิ! แผลพี่ใหญ่มากเลยอ่ะ ผมเกรงว่าพี่ควรจะต้องหาที่พักนะครับ.." "พี่ไม่อยู่ในสภาพที่จะสู้ใครได้แล้ว..!" .สายตาว่างเปล่าเกิดขึ้นอีกครั้ง นายทหารผู้นี้ดูจะต้องชะตากับจางอี้เฟิงเป็นพิเศษ นั่นก็เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของมนุษย์โลกผู้นี้อยู่ทุกฝีก้าว แล้วก็แอบทึ่งในทักษะที่พบเ

พี่ซูชิจัดแจงลากรถจักรยานสีชมพูพิงค์มาจอดเข้าช่อง ขาตั้งคู่ถูกถีบลงให้ส่วนท้ายยกลอยขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ก่อนที่ต่อมาพี่แกจะเดินเข้าไปหยิบกล่องใส่อุปกรณ์ ,ไขควง , ประแจ , เลื่อยวงเดือน ฯลฯ สารพัดอะไหล่ออกมาวางไว้เกลื่อนกลาด อายเห็นก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ดูทรงแล้วพี่ซูชิน่าจะเอาจริง นี่คงไม่ใช่เรื่องที่จะทำกันเล่น ๆ ประหนึ่งว่าจักรยานโซ่หลุดของเธอจะกลายเป็นวาระแห่งชาติสำหรับพี่ ม. 5 คนนี้ไปแล้ว.คุณยายเดินเข้ามาถามอายเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับจักรยาน ซึ่งอายก็ตอบไปตรง ๆ พลางขออนุญาตคุณยายนั่งเก้าอี้ดูพี่ซูชิซ่อมรถอยู่ตรงนี้ก่อน เธอไม่ได้จะเมินใส่ขนมไข่กลิ่นหอมของคุณยายเลย เพียงแต่ยานพาหนะคันนี้ก็สำคัญ เกิดซ่อมไม่ได้ขึ้นมาการกลับบ้านค่ำก็จะเป็นเรื่องใหญ่อีก."อ๋อ! ยายเข้าใจแล้วงั้นก็ตามสบายเลยนะลูก! เดี๋ยวขนมอมถาดนี้ยายจะวางไว้ตรงม้าหินหน้าบ้านนะ ถ้าเจ้าซูชิซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ก็มานั่งกินด้วยกันนะลูก (^-^) "คุณยายยังคงยิ้มแป้นเหมือนเดิม ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาขนมไปให้คุณตา.แอเรียบริเวณโรงรถตรงนี้ก็เลยเหลือแค่อายกับพี่ซูชิอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง เอาแล้วสิ! โรแมนติกกว่านี้สักนิด

"แกร๊กกกก! , แกร๊กกกก! , เอี๊ยดดด! , เอี๊ยดดด!"เสียงล้อเหล็กครูดกับรางเลื่อนส่งบานประตูเหล็กเคลื่อนเปิดจากซ้ายไปขวา ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็เปิดออกได้ด้วยการสั่งงานด้วยเสียงจริง ๆ."เออ.. พี่ชูชิคะ? พี่คิดว่าหนูจะเชื่อพี่ไหม? (= . =)"อายสวนคืนกลับไปด้วยประโยคเดียวกันกับที่เคยโดนถาม ความเป็นกันเองของพี่ซูชิทำให้เธอผ่อนคลายลงเยอะ.แถมพูดเสร็จยังใช้นิ้วชี้เล็ก ๆ จิ้ม ๆ ไปที่อวัยวะเบื้องต่ำอย่างปลายเท้า เพราะเห็นจะ ๆ แล้วว่าที่ประตูมันเคลื่อนได้น่ะ ล้วนมาจากการตวัดเท้าคุ้ยเขี่ยของพี่ ม.5 ล้วน ๆ ! เขาเตะบอลให้โรงเรียนแห่งนี้มาตั้งแต่ ม.ต้น ประตูบานแค่นี้เทียบชั้นพลังกล้ามขาของซูชิไม่ได้เลย."แหะ ๆ ๆ โดนจับได้ซะล่ะ! น้องนี่ตลกดีจัง (^-^)""มาเถอะ ๆ เข้ามา ๆ ยังไงซะการปรับโซ่จักรยานพี่ก็ทำจริงจังแน่นอน""งานนี้ทำจริงทำชัวร์ไม่ได้โม้บอกเลย! (^0^)"จัดไปอีกหนึ่งประโยคคลาสสิคแห่งยุค คนยุคนี้อาจจะไม่เข้าใจแต่ถ้าเป็นคน Gen พี่ซูชิ กับ อาย จะต้องรู้จักวลีฮิตนี้ของ "สมรักษ์ คำสิงห์" นักชกมวยโอลิมปิกของประเทศเป็นแน่.และขณะจูงจักรยานโซ่หลุดผ่านเข้ามาในบริเวณบ้าน อายก็พบว่าที่นี่ช่างเต็มไปด้วยบรรยาก

สภาวะการณ์ตกอยู่ในห้วงของความรักบังเกิด แรงดึงดูดของโลกน่าจะออกแรงมากกว่า 500 นิวตัน/ตารางฟุต เพื่อดึงร่างเล็กของอายไม่ให้บินลอยหายไปเป็นลูกโป่งสวรรค์ เป็นความจริงที่พี่ซูชิก็แค่คลับคล้ายคลับคลา แกเห็นแต่ด้านหลังก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่า จะใช่น้องคนที่เป็นลมที่หน้าเสาธงเมื่อตอนเช้ารึเปล่า? เพราะถ้าใช่มันจะเป็นอะไรที่บังเอิญเกินไปไหม?."เฮ้! , น้องพี่ถามน้องอยู่นะ! จะจูงจักรยานไปไหนอ่ะก็เห็นอยู่ว่าโซ่มันเสีย!"พี่ซูชิขึ้นเสียงใส่ซะแล้ว พอเจอเสียงดังเข้าหน่อยอายก็ถึงกับสะดุ้งไปเลย."อะ.. เอ่อ.. คือ.. ว่า..!"สาว ม.ต้น พยายามกลั้นใจหันหน้ามาตอบ แต่ทว่าเสียงพูดกลับเปล่งออกมาได้แค่นั้น .อายเขินกับสิ่งที่เป็นมาก ตะกุดของดาวเหนือดูจะสร้างปัญหามากกว่าจะสร้างประโยชน์ ซ้ำร้ายเพราะเมื่อไม่มีมินอยู่ด้วย การจะใช้พละกำลังเผ่นหนีป่าราบแบบที่เคยทำก็ไม่มีต้นหนนำขบวนซะอีก ความมั่นใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม อายกำแฮนด์จักรยานจนมือเปียกโชก จะพูดเป็นคำให้ครบประโยคยังทำไม่ได้."เอ้า! น้องคือเด็กม. 3 คนที่เป็นลมเมื่อตอนเช้านี่?!""น้องมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ? พี่ไม่เห็นเคยรู้ว่าบ้านน้องอยู่แถวนี้ ( ํ . ํ) ? ""ปกติพี่ก็เ

การเรียนอันหฤโหดตลอดทั้งวันจบลงได้ด้วยเสียงออดเลิกเรียนในตอนบ่าย 3 โมงครึ่ง นักเรียนทุกคนต่างแยกย้ายเดินทางกลับบ้าน คนไหนผู้ปกครองมารับก็ดีไป คนไหนกลับเองได้คุณครูก็ไม่ว่า และตามปกติกว่าอายกับมินจะได้กลับถึงบ้านก็ต้องเลย 4 โมงเย็นกว่า ๆ โน่นกว่าพวกแม่ ๆ จะมารับ.และหากเป็นเหมือนเช่นทุกวันสองคนนี้ก็คงหนีไม่พ้น การซื้อไส้กรอกเจี้ยวหมามานั่งทานรอผู้ปกครอง ทว่าวันนี้แม่ของมินดันมารับเร็วมาก และพอถูกถามว่าอายจะกลับพร้อมกันไหมลูก? เธอก็เลยตอบคุณน้าไปตามตรงว่า."ไม่หรอกค่ะคุณน้า พอดีหนูปั่นจักรยานมาโรงเรียนเอง""แล้วหนูก็ต้องรับผิดชอบด้วยการปั่นมันกลับด้วย..""ขอบคุณ ๆ น้าที่ชวนนะคะ แต่หนูกลับเองได้สบายมากค่ะ (^-^)".การจากลาประจำวันเลยแยกกันที่ตรงหน้าประตูโรงเรียน แผ่นหลังไว ๆ ของมินซ้อนมอเตอร์ไซด์คันจิ๋วของคุณแม่หายลับตาไปแล้ว ฝั่งอายเองก็ได้เวลากลับบ้างเหมือนกัน เธอเดินเตร็ดเตร่ไปที่ลานจอดจักรยาน พลันลากเอาจักรยานสีชมพูพิงค์คั่นเก่งออกมาจากช่องจอด สบช่องพอดีกับการที่จิตใต้สำนึกเกิดภาพแฟลชแบล๊ดขึ้นในหัว!."ฟริ๊งงง~!"."เฮ๊ย! เมื่อวานก็แบบนี้เลยแต่แค่ไม่มีมินซ้อนอยู่ข้างหลัง?!""งั้นวั

อายลองมองไปที่ทางขวาตรงโต๊ะที่อยู่ริมหน้าต่าง ตรงนั้นเธอเห็นบุมไบกำลังแอบกินขนมที่แอบซุกไว้ใต้โต๊ะ ม่านตาเขามากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์หมดไปกับการชำเลืองมองกระดาน ยิ่งครูบุญเลิศอารมณ์ดียิ่งนับว่าเข้าทาง เพราะมือป้อม ๆ ของเขานั้น ฉกขนมได้ไวกว่ากิ่งก่าตวัดลิ้นกินแมลงซะอีก."เฮ้อ.. พวกเธอแต่ละคนเนี่ยะน๊าาา"สาวร่างเล็กอดอมยิ้มไม่ได้ เพราะแม้แต่เธอเองก็ใจลอยไม่ได้สนใจในบทเรียนเลยสักนิด.โต๊ะด้านหลังอายก็คือมิน รายนี้ยิ่งชิวจัดรองเท้านักเรียน PopTeen เห็นแล้วปิ๊งใส่แล้วป๊อบ นี่แทบจะยกขึ้นมาพาดพนักเก้าอี้ของอายอยู่แล้ว ระหว่างเรียนอายมักจะโดนถีบแผ่นหลังประจำ เพราะมินเป็นพวกขี้แกล้ง ขนาดวันนี้ที่ก่อเรื่องมาหนักขนาดนั้นและกว่าเรื่องที่โรงอาหารจะจบลงได้ มินก็ยังแกล้งอายและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป ไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปสนิทกันได้ไง เพราะยิ่งดู ๆ ไป ยิ่งเหมือนไจแอนท์กับโดบิตะ .ส่วนฝั่งซ้ายสุดที่ติดกับผนัง แดดก็ส่องไปไม่ค่อยจะถึงคนที่จับจองโต๊ะเรียนบริเวณนี้ก็คือเมโลดิก เธอทำเป็นเอาหนังสือกางตั้งฉากกับโต๊ะแล้วถ่างหน้ากระดาษออกกว้าง ๆ ไปงั้นแหละ ครูบุญเลิศไม่เห็นแต่อายเห็นชัดเจน ว่ามีสายหูฟังต่อเชื่อมอ

แล้วยังมีทีเด็ดกว่านั้นอีก เพราะเห็นดาวเหนือเป็นนักเรียน ม. สายมูแบบนี้ ใครจะไปเชื่อว่าเธอคนนี้คือคนที่เรียนเก่งที่สุดในชั้น สอบได้คะแนนท็อปทุกวิชา เป็นตัวแทนโรงเรียนแข่งขันวิชาการมาตั้งแต่ก่อนปฐมวัย ฟิสิกส์โอลิมปิกนี่เธอยังกั๊กไว้เพราะถ้าแข่งไปคนอื่นก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มจับปากกา บางคนว่าเธอมีดวงตาจากสวรรค์ บางคนก็ว่าเธอมีญาณวิเศษที่สามารถเห็นได้ว่าข้อสอบจะออกอะไร เสียงลือเสียงเล่าอ้างขจรกระจาย บางคนถึงกับบอกว่าเธอลอกข้อสอบของเพื่อนได้ เพราะรู้ชะตากรรมล่วงหน้าของทุกคน.แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นก็เป็นแค่สมมติฐาน เราควรจะเชื่อในหลักฐานเพราะไม่ว่าจะสอบทีไร กระดาษข้อสอบของดาวเหนือก็จะถูกเขียนทับด้วยคะแนนเต็มทุกที นี่มันเดคิซึงิผัวที่ควรจะเป็นของชิซูกะ ส่วนอายกับมินนั้นก็คงไม่ต่างจากโดบิตะกับเจ้าอ้วนไจแอนท์ ควมเก่งฉกาจดังกล่าวก็เลยส่งผลให้ดาวเหนือ ควบตำแหน่งหัวหน้าชั้น ม.3/2 ไปโดยปริยาย."เฮ๊ย! คุณครูมาแล้วนั่งที่เร็วทุกคน!""อย่าลืมนะอาย ไม่ต้องสวดไม่ต้องท่องคาถา แค่อธิษฐานอยากได้อะไรก็ขอได้เลย""เราน่ะออกแบบไว้ให้เผื่อคนที่จำอะไรไม่ค่อยได้อย่างเธออยู่แล้ว (^ _ -) " .ช่างเป็นคู่มือการใ

"ด็อกเตอร์ไฟเริ่มมอดแล้ว!"แพรวตะโกนพลางใช้เสื้อคลุมตะปบลงบนตัวของเฟิงฉินด้วยความรุนแรง.สอดคล้องกันกับมิวท์ที่เริ่มมองเห็นช่องว่่างระหว่างแนวไฟสีม่วง ที่โหว่เป็นรอยเว้าพอที่จะวิ่งแทรกตัวออกไปได้ ไม่รอช้าเธอรีบลากตัวเฟิงฉินที่สลบเหมือดออกไปทันที ร่างกายของเขาไถลไปกับพื้นครูดไปกับดิน มิวท์ลากขาส่วนแพรวยกแขนสภาพดูทุลักทุเลมาก ร้อนก็ร้อนแต่ก็ต้องทำในเมื่อมีจังหวะและโอกาสพอที่จะเป็นไปได้ ถ้าไม่โดนด็อกเตอร์หัวฟูฉุดรั้งเอาไว้ก่อน แกเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของแพรวเอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้น."จุ๊ ๆ จุ๊ ๆ ไม่ต้องเสียแรงทำอะไรแบบนั้นหรอกพวกเธอ ฉันขอแค่ 10 วินาที แค่เสี้ยวอึดใจที่นี่ก็จะกลับมาเป็นปกติ""แล้วก็เลิกพยายามได้แล้ว พ่อหนุ่มนั่นไม่รอดหรอกไม่สังเกตเลยรึไงว่าเขาหยุดหายใจไปตั้งนานแล้ว!".แพรวมองตามเป็นพัลวัน น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้."บ้า! ไม่จริงน่ะด็อกเตอร์~!".10 , 9 , 8 , 7 , 6 นับถอยหลังยังไม่ถึงศูนย์ดี กำแพงเพลิงสีม่วงอเมทิสต์ก็เริ่มลดระดับความรุนแรงลงตามที่ด็อกเตอร์บอก พวกมันด้อยพิษสงลงประหนึ่งงูเห่าที่ถอดใจยอมแพ้ต่อพญาพังพอน แสงสว่างเริ่มจางลงความร้อนเริ่มส่างซา เปิดช่องให้ลม

ประหนึ่งดาวตกที่หลงทิศ กระสุนบ้านม่วงไม่ได้หล่นลงมาจากฟ้าแต่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน วิถีความรุนแรงกับไอพ่นเรียกได้ว่าลอยผ่านที่ไหนก็วอดวายที่นั่น สะเก็ดละอองไฟปลิวว่อนร่วงไปตามทาง มองผ่าน ๆ เหมือนกากเพชรแสนสวย แต่หารู้ไม่ว่าร่วงโรยโดนสิ่งใดการลุกไหม้แบบไวโอเลตก็จะเกิดขึ้นในทันที!.ยอดตึกสูงระหว่างทางล้มระเนระนาด! บางหลังแหว่งเว้าไปทั้งด้านทั้งที่กระสุนบ้านแค่พุ่งเฉียดไปแบบเฉี่ยว ๆ มีแต่ตายกับตายถ้าเปรมโดนเจ้านี่เข้า หนำซ้ำเขาที่เป็นถึงจักรพรรดิแห่งเชื้อก็ไม่ได้รู้ตัวถึงภัยคุกคามที่กำลังเกิดขึ้นเลย เครดิตคงต้องยกให้สองหัวหน้าหน่วยผู้เสียสละชีพ แนวปะทะที่ชานเมืองทำให้โฟกัสของเปรมเบี่ยงเบนไป เขาต้องใช้สมาธิระดับสูงในการควบคุมกองทัพนับล้านที่เพิ่มพลังให้แก่ตัวเองผ่านการเซ็กส์หมู่ จึงเป็นอะไรที่ยากมากในการกำกับดูแล.ประกอบกับความประมาทอันไม่คาดคิด ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าโลกใบนี้จะมีมนุษย์บ้าคนหนึ่งที่ยิงบ้านทั้งหลังเข้ามาใส่เขาได้! ประมุขแห่งองค์กรก็เลยไม่ได้เตรียมการใด ๆ สำหรับเรื่องนี้ไว้เลย.แสงสีม่วงสว่างวาบย้อมท้องฟ้า กระสุนบ้านลอยแหวกผ่านน่านฟ้าที่เคยเป็นสีแดงช้ำเลือดช้ำหนองมาอย่างทรนง

บ้านไม้ชั้นเดียวหมุนเชื่องช้าอยู่บนเนินดิน พลันย้ายส่วนของหน้าบ้านที่เคยอยู่ในทิศใต้ให้หมุนหันมาทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มองเห็นอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท AP ได้จากระยะไกล ความรโหฐานระฟ้าของมันกำลังเป็นภัยให้แก่ตัวเอง ก่อนที่ต่อมาไม่นานตัวหลังคาของบ้านก็เริ่มมีอาการผิดปกติ เหล่าแผ่นกระเบื้องพากันสั่นระงมรวดไปทั้งแผง เศษผงฝุ่นมูลดินที่เคยเกาะกรังร่วงกราวลงมากองอย่างน่าสงสาร."ฟึมมม~! , ฟู่~!"ลมตีกระพือฝุ่นฟุ้งกระจาย ตามติดมาด้วยการตะโกนสวนออกมาของด็อกเตอร์."ฉันมีโอกาสแค่ครั้งเดียวถ้าหากพลาดแรงระเบิดจะเฉียกเราเป็นชิ้น ๆ ! พวกเธอรีบไปหาที่หลบซะ! ถ้าจะมีคนตายก็ขอให้เป็นฉันเพียงคนเดียว! , ไป!"ถ้อยสำเนียงสะท้อนก้องกังวานราวกับข้างในมีไมโครโฟน นั่นเหมือนคำพูดเสียสละของคนที่พร้อมจะพลีชีพ ซึ่งก็อาจจะจริงเพราะชั่วยามนี้คนอย่างด็อกเตอร์ก็ไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว.แพรว , มิวท์ , เฟิงฉิน เร่งทำตามคำสั่งเสีย เสี้ยวหายใจที่ทั้งสามวิ่งกุลีกุจอหนีห่างออกมา หางตาด้านหลังก็ได้เห็นว่าหลังคาบ้านที่เคยชนกันเป็นหน้าจั่วนั้นได้ทิ้งตัวครือลงมาทั้งแผง บทบาทการกันแดดกันฝนได้จบลงทันที พวกมันสั่นกระเพื่

มองที่ด้านหลังเห็นปลั๊กไฟเสียบใส่เต้ารับไว้แน่นหนา เอามืออังแถวด้านข้างยังสัมผัสได้ถึงความเย็นที่แทรกซึมออกมาจากตัวตู้ได้เล็กน้อย ไม่ผิดแน่แพรวค่อนข้างมั่นใจ ว่าในตู้ใบนี้จะต้องมีเบียร์แช่ไว้เป็นลัง ๆ เธอพยายามมองภาพหลาย ๆ มุม พยายามคิดแทนคุณพ่ออีพีว่าในชั่วยามแบบนี้ ยังอยากจะแดกแอลกอฮอล์เข้าสู่กระแสโลหิตอยู่อีกเหรอ คิดไปก็ปวดหัวสู้โพร่งถามออกไปตรง ๆ เลยดีกว่า ว่าแล้วสาวผมส้มก็ผละตัวเองออกมาเพื่อเปิดทางให้เฟิงฉินเข้ามาช่วย เธอสะกิดหลังด็อกเตอร์ไปสองสามที."ด็อกเตอร์คะ? , ด็อกเตอร์คะ? , คือ!"."อุ๊ย!".ตกใจสะดุ้งโหยงยังไม่ทันถามได้ศัพท์ดี ทั้งมิวท์และแพรวต่างก็สะบัดตัวหนีออกมาจากระยะ ด้วยความสัตย์จริงว่าเป็นอะไรที่ประหลาดตามาก เพราะทันทีที่เฟิงฉินขูดสติกเกอร์โลโก้ยี่ห้อที่ติดอยู่ตรงกลางออกจนหมด ตัวตู้เย็นที่สูงราว 4 ฟุตครึ่งอันนี้ก็ขยับเขยื้อน มันสะบัดตัวเองราวกับมีชีวิต แถมยังพ่นไอเย็นออกมาจากด้านล่างวูบหนึ่ง."ฟู่~!"."เหอะ.. ฉันอยู่กับไอเย็นมาทั้งชีวิตเถอะ แค่นี้คงไม่ทำให้ต้องกลัว"เฟิงฉินคิดในใจ ตามติดมาด้วยการเอ่ยเสียงถามด็อกเตอร์ว่าจะให้ทำไงต่อ."ตรงนี้เหมือนมีรูให้เสียบอะไ

ปุ่มสวิตซ์ถูกกดไปตั้งแต่อยู่บนรถ ปล่อยเวลาผ่านเลยไปเล็กน้อยบ้านทั้งหลังก็จมหายยุบลงไปใต้ดิน! นี่คือระบบป้องกันตัวเองที่ด็อกเตอร์ออกแบบไว้นานแล้ว เพื่อใช้ป้องกันตัวบ้านไม่ให้โดนไวรัสกัดกร่อน แกมีนวัตกรรมเจ๋ง ๆ แบบนี้หลายอย่างเพียงแต่เป็นพวกเราเองที่ไม่ได้โฟกัสมาที่แกตั้งแต่แรก กลับมัวแต่ตามติดชีวิตของแพรวกับความมะรุมมะตุ้มเละเทะของเนื้อเรื่อง จนหวิดจะออกทะเลอยู่หลายรอบ.ซึ่งจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วเพราะนี่คือศึกสุดท้าย มีแผ่นเหล็กขนาดเท่าบานประตูสองบานวางแผ่หลาอยู่บนสนาม ตรงตำแหน่งที่เคยเป็นตัวบ้านมาก่อน ลักษณะของมันคล้ายกับประตูบานพับที่แข็งแรงแต่กลับวางนอนอยู่บนพื้น ไม่ได้ตั้งขนานกับพื้นโลกอย่างที่ควรจะเป็น แพรวที่อยู่ใกล้กับด็อกเตอร์เลือกที่จะทอดสายตาต่ำลง พลางเพ่งมองไปยังฝ่ามืออันหยาบกร้านของชายสูงอายุ พอดีกันกับมิวท์และเฟิงฉินที่เร่งเดินตามมาติด ๆ."อะไรอ่ะแพรว.. ไม่เห็นจะมี! , อุ๊บ!".โดนจ่อนิ้วเข้ากับริมฝีปาก ยินเสียงจี่จากแพรวทำให้เฟิงฉินกับมิวท์ต้องเงียบลงในทันใด ทุกคนต่างจ้องมองไปยังกระบวนการในการเปิดประตูอันพิลึกพิลั่นนั่น."เงียบก่อนอย่าเพิ่งพูดอะไร ประตูทางลงอุโมงค์มีเซ็นเ

"ซ่าาาาา , ซ่าาาาา , ครืดดด.. ด.. ด.. ด , ครืดดด.. ด.. ด.. ด"ตามปกติถ้าเปิดวิทยุก็จะได้ยินเสียงประมาณนี้.แต่หนนี้กลับเป็นอะไรที่แตกต่างออกไป แพรวถึงกับกระชากตัวเครื่องออกมาจากช่องเสียบหน้าคอนโซลรถ แล้วเอามาแนบหูตัวเองให้ถนัดถนี่ โชคร้ายที่ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย! เพราะเสียงที่ดังกลับมาก็มีแต่เสียงสะท้อนจากปลายกระบอกปืน."ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง!"."อ๊ากกกก! , เอื๊อกกกก! , อ๊ากกกก.. ก.. ก.. , อ๊ากกกก!".ถ้อยสำเนียงผนวกรวมกับเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยอง บ่งบอกถึงสถานการณ์ที่เป็นอยู่ทางฟากโน้น หัวหน้าหน่วยทั้งสองและลูกทีมหลักร้อยคงไม่มีใครรอด แม้แต่ลูกทีมของเฟิงฉินที่พูดแต่คำจีนใส่กันก็ไม่มีการวิทยุตอบกลับมาแต่อย่างใด พวกเขาน่าจะตายคาสมรภูมิเยี่ยงทหารดินเผาของจิ๋นซีฮ่องเต้ และตอนนี้ก็คงจะเหลือแต่เฟิงฉินผู้เป็นหัวหน้า กับมิวท์ , แพรว , แล้วก็ด็อกเตอร์ ที่เป็นดั่งความหวังสุดท้าย.แพรวลองจูนสัญญาณคลื่นวิทยุไปอีกหลายย่าน แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมคือเงียบสนิท! ไม่ม่วี่แววว่าจะมีเสียงใดลอดเข้ามา เว้นก็แต่เสียงร้องคำรามของพวกผู้ติดเชื้อที่ดังไม่หยุดหย่

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอพ้นแนวป่า พลังธรรมชาติจากลูกแก้วของพวกเด็ก ๆ ก็แทบจะหมดความหมาย จริงอยู่ว่าพวกเขาอาจจะแปลงร่างได้ สปีดความเร็ว ความเกรี้ยวกราดต่าง ๆ ยังอยูครบ ทว่ากับสิ่งแวดล้อมที่ไม่ถนัดเช่นนี้ จึงเป็นอะไรที่ค่อนข้างยากต่อการประเมินสถานการณ์ เห็นที "วิชาใช้ชีวิตในป่า" อาจจะถึงคราวเป็นหมันไปซะแล้ว.อิมานิกวักมือชวนเพื่อน ๆ ให้เดินตรงเข้าไปข้างหน้า หัวฟูฟ่องเป็นฝอยขัดหม้อของเขายังทำหน้าที่ได้อย่างกล้าหาญ มันถูกใช้ให้ตัดสินใจในเรื่องสำคัญ ๆ เพราะถ้ามัวแต่กล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ ก็คงไม่ได้ไปไหนมาไหนกันพอดี."ป่ะพวกเรา! ตามฉันมาเดี๋ยวฉันนำหน้าเอง!"."เออก็ดีเหมือนกัน! ดินนี่สีแปลก ๆ ร่วนอย่างกับทรายแต่ดันมีสีดำ!""รีบไปจากที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน บรรยากาศโคตรไม่น่าไว้ใจ!"วิสุงวิสุงที่เดินตามหลังมาติด ๆ ทักขึ้น เขาหันมองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเวลา ซึ่งก็ถือว่าเป็นสิ่งดีเพราะเบอร์แบโต้ก็อยากให้ลูกศิษย์ทำแบบนี้อยู่ตั้งแต่แรก."ยวบ! , ยวบ! , ยวบ!"."ไม่ใช่แค่สีด้วยนะพวกเอ็ง! แต่กลิ่นก็เหม็นมากด้วย!""ชั้นดินข้างล่างก็เป็นหยุ่น ๆ จะว่าเป็นโคลนดูดก็ไม่ใช่""ในบรรดาพวกเราไม่เคยมีใครพบเห็นสิ่งนี้ใน

ผืนป่าสีเขียวขจีเป็นอะไรที่ดูแล้วสบายตา มองไปทางไหนก็กว้างสุดลูกหูลูกตาราวกับเป็นป่าจริง ๆ แล้วก็เป็นความจริงที่เบอร์แบโต้พยายามจะลองโน้มน้าวพวกลูกศิษย์ของตัวเองดูอีกครั้ง เขาอยากจะลองคุยกับ อิมานิ , มะยังภันเต , แล้วก็วิสุงวิสุง ตอนที่เป็นมนุษย์ดู บางทีพวกเขาอาจจะรับฟังเหตุผลขึ้นมาบ้างก็ได้."เป็นไงพวกเธอพอจะเข้าใจในสิ่งที่ครูพูดไหม?""เราจะชิวมากเลยนะ ก็แค่ปีนภูเขาขึ้นไปนิดเดียวเราก็จะได้เป็นผู้ชนะ แล้วจะขอพรอะไรจากด็อกเตอร์ J ก็ได้""หรือถ้าพวกเธออยากสนุก เราก็แค่วางกับดักไว้ตรงตีนเขาก็ได้ ใช้การรบแบบกองโจรยังไงอยู่ในป่าพวกเราก็ได้เปรียบ".เบอร์แบโต้ผิวหมึกพูดเสร็จก็จ้องมองไปที่มะยังภันเต เจ้าเด็กผู้นี้มีผิวสีทองแดงออกแทน ๆ นิดหน่อย คนผิวใกล้เคียงกันอาจจะสื่อถึงกันได้ง่ายกว่า แต่ทว่าคำตอบที่ออกมากลับเป็น!."ผมไม่อยากปีนเขาอ่ะครู! ผมอยากออกไปผจญภัยในโลกกว้างมากกว่า""พวกเราไม่เคยออกจากป่าเลยนะครู ข้างนอกนั่นมีภูมิประเทศตั้งหลายแบบ..""ผมดูจากแผนที่ในออนิวแทร็ป ผมอยากไปดันเจี้ยน ผมอยากไปทะเลด้วยครับ"มะยังภันเตตอบเสียงเรียบ เห็นแบบนี้แต่เขาก็กลั่นกรองคำตอบก่อนเป็นอย่างดีแล้ว .ครา

ได้ยินเช่นนั้นเฟอร์นนันโดก็สบายใจไปเปราะหนึ่ง ที่เขาเงียบไม่ใช่ว่าอะไรแต่เป็นเพราะเขารู้ดีแก่ใจ ว่าจะเจอกับใครหากเด็ก ๆ เลือกทุ่งหญ้า คำตอบคือทีมเบอร์แบโต้! จากที่พบกันล่าสุด ณ ศูนย์บัญชาการกลางของด็อกเตอร์ J เฟอร์นันโดก็ได้ข้อมูลมาเล็กน้อยแล้วว่าทีมเบอร์แบโต้ทั้ง 3 คน คือผู้ถือครองลูกแก้วแห่งผืนป่า พวกเขามีพลังธรรมชาติ และวิชาที่เบอร์แบโต้สอนให้พวกลูกศิษย์ก็คือวิชา "เอาตัวรอดในป่า" .ป่าจึงเป็นเหมือนบ้านของพวกเขา และทันทีที่พ้นออกจากป่าก็ยังจะเจอกับทุ่งหญ้า ด้วยความสัตย์จริงว่าถ้าหากสกายด์กับอันธการเลือกที่นั่นล่ะก็ เปอร์เซ็นต์ที่ครูทั้ง 2 คนผู้ปลอมตัวมาจะต้องปะทะกันจะมีสูงมาก เฟอร์นันโดไม่ได้กลัวฝีมืออันอ่อนหัดของเบอร์แบโต้แม้แต่นิดเดียว เพียงแต่เจ้าตัวคิดถึงภารกิจหลักที่ซ้อนอยู่ในภารกิจย่อยมากกว่า พวกเขาถูกส่งมาที่นี่เพื่อทำลายสถาบัน BPI จากภายใน มาเพื่อหยุดแนวคิดอุบาทว์ที่ให้คนเย็ดกันแล้วขโมยลูกที่เกิดมาชุบเลี้ยง.สิ่งนี้ดูจะสำคัญกว่าการอบรมลูกศิษย์ 3 คนในสังกัดให้ชนะเกม Survivor เสียอีก ความจริงจังตรงนี้อาจจะทำให้เฟอร์นันโดพลั้งมือฆ่าเบอร์แบโต้ได้เลย เพราะฉะนั้นเลี่ยงได้จึงควรเ

ตื่นขึ้นมาแคะขี้ตาบิดขี้เกียจแล้วบิดไปบิดมา นอนหลับกันไปได้ยังไงก็ไม่รู้แต่ก็นอนไปแล้ว หลังการกรำศึกมาอย่างหนักทั้งตี้ก็ได้กางเต็นท์นอนกันบริเวณที่เยื้องกับจุดปะทะมานิดหน่อย ดูเหมือนกลยุทธ์เขียนเสือให้วัวกลัวของเฟอร์นันโดจะใช้การได้ดีมิเลว เพราะตั้งแต่ที่ทิ้งร่องรอยการต่อสู้ไว้ จวบจนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววของครูกับลูกศิษย์กลุ่มไหนบุกเข้ามาชิงลูกแก้วพลังของพวกเขาเลย.แล้วพอได้หลับพักผ่อนร่างกายก็เหมือนได้ฟื้นฟูตัวเอง อาการแว้งกัดจากท่า Last short สุดท้าย Infinity Resonance(สั่นพ้องนิรันดร์) ก็เหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้งไปด้วย เฟอร์นันโดลุกขึ้นจากถุงนอน เขาลองคลำดูที่ลำคอก็พบว่าบัดนี้รูเล็ก ๆ ที่เคยพ่นน้ำออกมาเป็นน้ำพุได้สมานจนเป็นเนื้อเดียวกันหมดแล้ว ตามติดมาด้วยเสียงใสแจ๋วของเรนโบว์ที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าเต็นท์."คุณ! ครู! เฟอร์! ตื่นได้แล้ว! มันสายแล้วนะคะ~!!!"ขนาดเป็นแค่เด็ก 5 ขวบ แต่สกิลความน่ารำคาญนี่เทียบชั้นมนุษย์เมียในภายภาคหน้าได้เลย.อันธการเองก็ไม่ต่างกันเขาแบกกระเป๋าเป้เก็บข้าวของกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว ถัดมาถึงเป็นสกายด์ที่พยายามอะลุ่มอล่วยบอกให้ทุกคนใจเย็น ๆ ลงหน่อย ครูเฟอร์นั

"อึก! , อึก! , อึก! , อึก! , อึก!"กระดกน้ำพรวดเดียวแทบจะหมดแก้ว.และถึงแม้แก้วที่ได้มาจากศิลปะชั้นประถมวัยของเรนโบว์จะบิด ๆ เบี้ยว ๆ ไปบ้าง แต่ครูเฟอร์นันโดก็ซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก และเพื่อจะตอบแทนการช่วยเหลือดังกล่าว เฟอร์นันโดก็ถึงกับเขมือบแก้วทั้งใบลงคอไปเลย!."อ่าาาม..ม..ม!""งับ! , งั่ม! ๆ , งั่ม! ๆ , งั่ม! ๆ "เคี้ยวตุ้ย ๆ ราวกับไมมีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งสวนทางกับสิ่งที่เด็ก ๆ เห็นสุด ๆ."กรี๊ดดดดดดด! ครูกินเข้าไปทำมั๊ยยยย!?""มันจะบาดคอได้นะคะ ครูเฟอร์คายออกมาเร็ว! คายออกมา ๆ ๆ ๆ !""โอ๊ย! เจ็บปวดดด! , ฮือ! ๆ"เรนโบว์ตกใจกว่าใครเพื่อน ส่วนพี่ทั้งสองก็อยู่ในอาการเดียวกันแค่ไม่ยอมแผดเสียงกรี๊ด.ทว่าทั้นใดนั้นเฟอร์นันโดก็แกล้งโบกมือไปมา เป็นนัยว่าไม่เป็นไรหรอก ก่อนจะอ้าปากกว้างพ่นสายรุ้งสีสันสดใสทะยานออกมาจากลำคอ ให้ตายเถอะ! สิ่งนี้ช่างงดงามสมกับเป็นครูศิลปะซะจริง บางทีคนที่เงียบ ๆ ขรึม ๆ อย่างเขาก็มีมุมขี้เล่นแบบนี้เช่นกัน และเหตุผลหลักก็น่าจะมาจากเด็ก ๆ พวกนี้ ที่ทำไมทำมาเหมือนความน่ารักของพวกเขาจะค่อย ๆ สร้างความผูกพันขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว ."ว้าว! ครูเฟอร์ใช้พลังแบบเรนโบว์ได้ด้

ผ่านพ้นห้วงเวลาอันสุดตึงเครียด ถึงต้อนนี้ก็น่าจะได้เวลาที่พวกเด็ก ๆ ทั้งสามจะต้องลืมตาตื่นขึ้นมาสักที เฟอร์นันโดจึงได้นำลูกแก้วทั้งสามสี ใส่คืนลงไปในหลุมสล็อตบนออนิวแทร็ปของตัวเอง เสียงดัง "กริ๊ก!" นี่เรียกได้ว่าใสแจ๋วมาก เช่นกันกับลูกกะตาของทุกคนที่สว่างโพลงขึ้นใสเป็นประกาย ราวกับความสดใสที่เคยจางหาย ได้กลับคืนสู่เกาะมหัศจรรย์แห่งสถาบัน BPI นี้อีกครั้ง."ครู! ครูเฟอร์ครับ! สถานการณ์เป็นไงบ้าง?!"อันธการตวาดคำนี้ออกมาก่อนเลยเป็นประโยคแรก ตัวเขายังคงดำเมื่อม ต่อให้ตกใจแค่ไหนก็ยังดูน่ากลัวราวกับปีศาจอยู่ดี."แฮ่ก ๆ ๆ อะไรอ่ะพี่อัน! เกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย?!"ตรงข้ามกับสกายด์ หัวเขาเหมือนกับแบล๊งค์ไปเลย เหมือนเมาแล้วภาพตัด ขนาดตัวเองโดนชักลูกแก้วประจำตัวออกยังไม่รู้สึกรู้สา จึงไม่แปลกใจที่พี่รองหัวสีฟ้าผู้นี้จะค่อนข้างงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วก็ทึ่งไปกับสภาพแวดล้อมที่มีแต่เศษอวัยวะเลือดสาดกระจัดกระจาย.ทว่านั่นก็ยังไม่สู้เรนโบว์น้องสาวตัวเล็ก รายนี้เธอตื่นแล้วล่ะ แต่แค่นอนลืมตาแหงนมองท้องฟ้าอันสวยงามอยู่ เพราะก่อนหน้านี้หากจำกันได้ เธอคือคนที่โดนโจมตีหนักที่สุดเลย โ