Chapter Ten

Chapter 10

Dahan-dahan kong inikot ang door knob, sobrang kinakabahan talaga ako. Binuksan ko na ng tuluyan ang pintuan, si Charlene pala. May dala siyang mga damit at binigay ito sa akin.

"Naglinis kasi ako, sa tingin ko naman ay magagamit mo ang mga 'yan." sabi nito.

"S-Salamat." nginitian ko siya.

Hindi naman siya nagtagal at umalis din. Muli kong ni-lock ang pintuan. Akala ko may nakahuli na sa akin, buti na lang hindi si Caden yung kumatok.

Itinuloy ko ang pagtingin sa mga dokumento na nakuha ko. Bukod sa passbook ni Leo at sobre, mayroon ding maliit na notebook. Una kong binuksan ang selyadong sobre na nakalakip sa mga dokumento ni Julieta.

"P-Pera?" binilang ko pa ito.

Pera. Madaming pera. May sulat sa likod ng sobre.

'Julieta; Maraming salamat sa pagsisilbi mo sa amin. Maligayang Pasko at Maligayang Kaarawan din sa 'yo! — Amira Rhett'

Hindi manlang nagastos ng pamilya ni Leo ang fifty-thousand pesos na binigay sa asawa niya. Paano nangyari 'yon? Imposible na hindi manlang nagalaw ni singko sa perang ito.

Binuklat ko ang maliit na notebook. Sa pinaka-unang pahina ay nakasulat ang napakagandang calligraphy, 'Sumpa ng Red Mansion'. Awtomatiko akong kinilabutan sa aking nabasa. Sa ibabang bahagi ng pamagat ay nakasulat din ang pangalan ni Julieta.

Ikalawang pahina; 'Araw ng Linggo, kailan kong magsamba sa mahal na Panginoon. Ako'y nakahanda na't hinihintay na lamang ang aming anak na si Lira. Sa aking paglalakad palabas ng maid's quarter ay sinalubong ako ni Charlene na nakalabas ang pangil at tila galit na galit,'

Tumigil ako sandali sa pagbabasa. Mukhang hindi maganda 'to.

'nagtaka ako dahil bigla niya akong sinabunutan. Kinagat niya ang kamay ko at parang nababaliw siya,'

May bumato sa bintana kaya napatigil na naman ako.

"Kinabahan ako."

Sinilip ko ito, wala namang tao. Mabuti pa'y matulog na ako. Baka kung ano pa ang mangyari, tinago ko muna sa ilalim ng kama ang mga papel na aking nakuha mula sa opisina sa ibaba.

****

Kinabukasan ay maaga akong gumising at bumaba sa kitchen area upang tulungan ang mga maid na maghanda ng almusal. Hinayaan naman nila akong magluto at mangialam sa kanila.

"Kailangan ko po ng bacon." sambit ko.

"Doon sa fridge Miss Brielle." kalmadong saad ng isa sa mga maid na nagluluto.

Bongga ang fridge nila na mala-aparador sa laki. Pagbukas ko nito ay tumambad sa akin ang isang bowl ng— mata?! Napaatras ako sa takot at pandidiri. Agad naman akong nilapitan ng isa sa mga katulong na si Neri.

"Okay ka lang?" taranta niyang tanong.

"B-Bakit may mga mata rito?" takot kong sabi.

"Normal na sa amin 'yan, Miss Brielle. Sanay na kami makakita ng iba't ibang parte ng katawan ng mga tao. Kung minsan pa nga ay fresh na atay ang inihahanda para kay Miss Charlene at Madam Amanda." ani ni Neri.

Pinilit kong hindi maduwal, kailangan kong ipakita sa kanila na normal ang lahat.

"H-Hindi ka ba nandidiri?" sabi ko.

Kinuha ni Neri ang bowl ng mga mata at nilagay ito sa blender, lalo pa akong nanghina sa kaniyang ginawa. Diyos ko po! Hindi ko kinakaya ang sistema nila rito.

Tumingin si Neri sa akin at isa-isa niyang sinalinan ng dinurog na mata ang apat na baso.

"P-Pati si Caden umiinom ng ganyan?" nagtataka kong sabi.

"Hindi ko alam. Si Madam Amanda kasi ang nag-request nito." tugon ni Neri.

Maya-maya pa ay dumating si Caden, kumuha siya ng tubig sa mini ref na nakapatong sa kitchen counter.

"Good morning, sir." sabay-sabay na bati ng tatlong maid na nagluluto sa kusina.

Tumingin si Caden sa akin pero mabilis din siyang umalis.

Matapos magluto ay sabay-sabay na kaming nagtungo sa dining area para kumain. So fifty percent ng pagkain nila ay patay na tao, at ang natirang fifty percent naman ay pagkain ng mga normal na tao gaya ng pancakes, bacon and egg. Inihanda na ni Neri ang shake.

"You want?" nakangiti na sabi ni Amanda sabay inom ng shake.

Bumabaliktad ang sikmura ko, hindi ko na sila kayang sabayan.

"Mommy ano ba?! Brielle, ito ang apple juice." inis na sabi ni Caden.

Marahan ko idinikit ang aking labi sa baso, amoy mansanas naman. Sarap na sarap yung mag-ina sa shake na ginawa ni Neri, habang si Dylan naman ay kumakain ng steak. Hindi ko alam kung anong klaseng karne 'yon, pero sarap na sarap din siya.

Natapos na ang almusal at kaniya-kaniya na silang nagpunta sa mga trabaho nila. Sila Amanda at Caden ay pupunta sa launching event ng magazine cover, si Charlene naman ay tutungo sa Amazing Wines, habang si Dylan ay narito lamang sa mansyon.

Paano ako makakagawa ng plano, kung sa bawat pagkilos ko mahahalata ito ni Dylan. At bigla kong naalala yung cabinet sa office niya!

"Maids!"

Sinasabi ko na nga ba. Nakaupo lamang ako sa sofa dito mismo sa kanilang sala, galit na lumabas si Dylan mula sa opisina nito. Nagtipon-tipon naman ang mga maids sa sala at pare-pareho itong nakayuko't tila natatakot.

Hindi ako makaalis sa aking kinauupuan dahil baka pati ako ay punahin.

"Sinong walanghiya ang pumasok sa aking opisina? Sino?!" napaatras sila.

Bigla namang humangin ng malakas, grabe! Nilamig ako, nagtayuan ang mga balahibo ko.

"Walang sasagot?" dumampot ng flower vase si Dylan.

"H-Hindi po namin alam." kabado ang boses ni Neri.

Pati ako natatakot sa mga nasasaksihan ko.

"Bukas yung cabinet at nawawala ang dalawa sa pinakamahahalagang dokumento sa mansyong ito!" gigil na gigil si Dylan.

Nadamay pa yung mga maid sa kapalpakan ko. Hindi na ako mapakali, masyado na akong nakokonsensiya sa ginawa ko. Inangat ni Dylan ang flower vase na hawak niya at ipinalo ito sa maid na katabi ni Neri sa bandang kanan. Humandusay ito sa sahig na talaga namang ikinatakot ko.

Nagkatinginan kaming dalawa ni Dylan, sakto naman at dumating si Kent.

"Tito!" inawat niya si Dylan.

Tumayo naman ako.

"Pasensya ka na, Brielle." mahinahon na saad ni Dylan.

"B-Babalik po muna ako sa taas." at dahan-dahan akong naglakad patungo sa kwarto.

Pawis na pawis ako, nanginginig sa takot at hindi mapakali. Ano ang gagawin ko? Hindi ko dapat ibalik ang mga dokumentong nakuha ko, kailangan kong i-send kay Grace ang mga impormasyon upang makapag-imbestiga sila ni Rex.

Pero paano ko 'yon magagawa kung wala naman akong sariling cellphone?

Ito na siguro ang tamang oras para sakyan ko ang mga trip ni Caden. Makikisabay lang ako sa kung ano'ng gusto niya, paaamuhin ko siya upang mas maging malapit kami sa isa't isa. Labag man sa kalooban ko, I badly need to do this for the sake of Leo's case.

****

|Caden's POV|

Today is the launching day of the newest volume of Blue Pages Magazine kung saan ako nag-cover. Kasama ko si Mommy, si Charlene naman ay binisita ang Amazing Wines, naiwan naman si Brielle sa mansyon kasama ang Daddy ko.

Sana okay lang siya doon. Kaninang umaga kasi hindi siya na-trato ng maayos ni Mommy, at naramdaman kong nawalan siya ng ganang kumain. Hays! Kailangan mag-adjust ng pamilya ko dahil may kasama kaming normal na tao sa mansyon.

"Hello po!" binati kami ni Michelle.

"Siya si Michelle, editor ng Blue Pages." sabi ko.

Kinamayan siya ni Mommy.

"Thank you for choosing my son to become the cover boy for Blue Pages magazine." sabi ni Mommy.

Niyaya na niya kami na pumasok sa loob ng venue kung saan magaganap ang interview. Sinalubong ako ng mga press at ilan sa mga babaeng may dalang magazine at pinapapirmahan ito sa akin. Nakangiti naman ang Mommy ko, alam kong may iba siyang binabalak.

Nagpunta na ako sa harapan. Naupo na ako upang masimulan na ang interview, pero mabilis na nawala si Mommy sa aking paningin. Hindi maganda 'tong nararamdaman ko, alam kong may binabalak siyang hindi maganda. Wala rin ang tatlong bodyguard na kasama namin.

"Hello Mr.Rhett!"

Napatingin ako sa mga taong nasa harapan ko. Hindi ko maiwasang mangamba at mag-isip.

"How was it feel to be the Blue Pages magazine cover?" tanong ng babae sa akin.

Marahan kong dinampot ang microphone upang sumagot.

"Masaya, nakaka-proud and exciting,"

Tumingin muna ako sa paligid, hindi ko pa rin makita si Mommy at ang iba pa naming mga kasama.

"Mababait ang mga staffs at talaga namang masarap silang kasama." tugon ko.

Hinahanap ko pa rin si Mommy. Argh! Nasaan na ba sila? Hindi na ako mapalagay, baka pati ako mapahamak sa ginagawa nila.

****

|Amanda Rhett's POV|

Interesado ako sa lugar na ito, madaming mababait na tao, gusto ko silang isama sa mansyon. Tutal busy naman si Caden sa interview, isinama ko ang tatlong bodyguard namin upang maghanap ng mga makakain mamayang hapunan.

Kailangan ko rin makaipon ng dugo ng mga batang babae upang muling mabuhay ang Lolo't Lola ng mga anak ko.

Nagtungo kami ng tatlong bodyguard sa waiting room kung saan may dalawang babaeng model na nakaupo sa couch at nag-aayos ng kanilang sarili.

"Hello mga magagandang dilag." nakangiti kong bati sa kanila.

Naupo sa pagitan ng dalawang dalaga, habang yung tatlo ko namang kasama ay nakatayo sa harapan namin.

"Kayo po ba ang nanay ni Caden?" tanong sa akin ng babaeng naka-bodycon dress.

Tumango naman ako.

"Mana po sa inyo ang anak ninyo, maganda talaga ang lahi ng Rhett." nakangiti namang sabi ng isa pang babae na naka-slip dress.

Ngumiti naman ako at magkasabay na sinakmal ang kanilang leeg, ito na rin ang signal na kailangan na silang dalhin sa van na dala namin. Two down! Lumipat ako ng lokasyon, mas madaming babae, mas madaming dugo at mas mataas ang posibilidad na mabuhay ang hari't reyna ng mga bampira.

Nagsisimula pa lang ako. Ito na ang simula ng bangungot ninyong lahat!

~

🖊 author_mj