เข้าสู่ระบบSera POVKanina pa ako naghihintay. At kanina pa rin ako naiinis. Nakakita na ako ng matutuluyan ko rito sa Amontala, kaya bumalik ako rito sa lugar ni Nardo. Nakatayo ako sa harap ng kubo ni Nardo habang nakapamewang at masamang nakatingin sa malayo.Palubog na ang araw. Unti-unti nang nagiging kulay orange ang kalangitan. Oo, maggagabi na, pero ni anino ni Nardo, wala pa rin.Napasipa ako sa pinto ng kubo. Nakakairita. Hindi ko ugaling maghintay ng tao. Lalo na ng ganito katagal.At lalong-lalo na kung ang taong hinihintay ko ay si Nardo lang naman. Lintik siya, sino ba siya? Kanina ko pa rin siya tinatawagan. Paulit-ulit ko nang ginagawa, pero wala, hindi siya sumasagot. Hindi manlang nagre-reply. Ni hindi man lang nagte-text.Parang bigla na lang naglaho.Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. Kung nandito lang siya ngayon, baka naibato ko na ito sa ulo niya.Ano ba ang ginagawa ng lalaking iyon? May balita na ba? Nakita na ba niya ang mga pinapahanap ko?May nabalitaan na ba siya
Chusan POVMinsan, kahit gaano ka kasikat, kahit gaano karami ang pera mo, at kahit gaano karaming tao ang nakapaligid sa iyo, may mga bagay pa ring hindi kayang punan ng lahat ng iyon.At iyon ang nararamdaman ko ngayon. Nakatayo ako sa gilid ng yate habang pinagmamasdan ang malawak na karagatan. Maalon ngayon pero dito ay tahimik.Mahina ang hangin na sumasalubong sa mukha ko habang nakasuksok ang isang kamay ko sa bulsa.Sa likuran ko ay naroon ang mga matalik kong kaibigan na sina Calder, Stellan, Zyric, at Arthyl.We all have free time right now, so we decided to take a break from the chaotic world of showbiz. Out here in the middle of the sea, there's no shooting, no interviews, no endorsements. No manager calling every five minutes.Right now, we just want to relax, catch up, and drink wine in the middle of the sea.Nakaupo sa komportableng lounge area habang nakatanaw sa malayong horizon.“Aaminin ko,” sabi ni Calder habang iniikot ang wine glass niya, “na-miss ko ang ganitong
Sylaila POVMula nang makita namin ni Isla si Nardo sa palengke, hindi na talaga nawala sa isip ko ang posibilidad na baka makita niya kami. Kaya naman ilang beses akong sumilip sa bintana ng apartment.Ilang beses kong siniguradong nakasara nang maayos ang pinto. At ilang beses ko ring pinagsabihan si Isla na huwag basta-basta lalabas mag-isa.Ayokong magkamali. Ayokong mabigyan ng pagkakataon si Nardo na malaman kung nasaan kami.Kaya nang marinig ko ang pagbukas ng pinto at ang mga pamilyar na boses nina Lusing at Fabian, agad akong napalingon.“Nandito na po kami, Ate Ila!”Napangiti ako. “Kumusta ang benta?”Hindi pa man nakakalapit si Lusing ay malaki na agad ang ngiti nito. At nang makita ko ang ekspresyon niya, alam kong may gusto siyang ikuwento.“Ay naku, Ate Ila!”Napakunot agad ang noo ko. “Bakit?”Napahawak siya sa bewang niya. Tapos ay tila proud na proud na ngumiti. “May nailigaw akong salot sa buhay ninyo ni Isla.”Agad akong natigilan dahil sa sinabi niya.“Anong ibig
Nardo POVPagod na pagod na ako. Mula umaga hanggang hapon, halos malibot ko na ang buong Colmenares Town pero wala pa rin akong nakikitang bakas nina Sylaila at Isla. Nakakainis at nakakabuwisit. Parang mga bula silang naglaho sa hangin.Napailing ako habang naglalakad sa gitna ng palengke. Mainit pa rin kahit papalubog na ang araw. Nanlalagkit ang likod ko sa pawis at mabigat na mabigat na ang mga paa ko.“Lintik, Sylaila at Isla, nasaan na ba kayo?” bulong ko.Kung hindi lang dahil sa utos ni Sera at dahil nandito siya, hindi ko gagawing mag-isa ito. Pero hindi puwede. Alam kong hindi biro ang mga banta niya kanina sa akin. Ang dami niyang pananakit na ginawa sa akin, kaya nakakatakot siyang magalit.Kapag sinabi niyang babarilin niya ako, kaya niya talagang gawin.Kaya kahit sawa na ako sa kakahanap, wala akong magawa kundi magpatuloy.Habang naglalakad ako sa loob ng palengke, bigla akong napahinto. May naamoy akong parang mabangong pagkain na lalong nagpakulo sa tiyan ko.Napali
Sylaila POVNakakahiya kasi na-late ako ng gising ngayong umaga. Pagtingin ko sa orasan ay halos alas otso ng umaga. Oras na para hakutin sa palengke ang mga ihaw-ihaw na tinda namin.Kaya nang makita kong naghahanda sina Lusing at Fabian para magtinda na ay agad akong lumabas para tignan sila sa apartment ni Lusing. Nandoon kasi ang ibang stock namin, at ang isang fridge.“Hala, pasensya na kayo at late ako ng gising,” sabi ko habang inaayos ang buhok ko.Ngunit sabay na umiling sina Lusing at Fabian.“Hindi po puwede.”Nagulat ako.“Bakit hindi puwede?”“Dahil magpapahinga ka po ngayon,” sagot ni Fabian.Napabuntong-hininga ako. “Hindi, ayos na ako.”“Hindi, magpahinga ka muna ngayon, Ate Ila,” sabat naman ni Lusing.“Lusing naman—”“Ayos ka nga po ngayon,” putol agad ni Lusing sa sasabihin ko. “Pero paano kung sumakit na naman ulo mo sa palengke?”“Hindi, maayos na ako talaga,” pangungulit ko pa.“Paano kung mahilo ka ulit?” dagdag pa niya.“Sayang naman ang kita, saka baka mahirap
Sera POVHindi ko gusto ang lugar na ito. Mula pa lamang nang tumuntong ako sa Amontala Province, pakiramdam ko ay sinasayang ko ang oras ko rito. Dapat nagtatrabaho ako, nagsu-shooting, nagpo-photoshoot, pero need kong pumunta rito para siguraduhing wala ng babalik na Sylaila sa city.Grabe, sobrang kadiri rito. Maalikabok, mainit, at nakakairita ang mga tao.Ngunit kailangan ko talagang gawin ito. Kailangan kong makasigurado sa naumpisahan na namin ni Nardo. Kailangan kong malaman kung nasaan na ba talaga si Sylaila.Huminto ang sasakyan na inarkila ko sa harap ng bahay kubo ni Nardo. Agad akong bumaba. Hindi ko na hinintay pa ang driver ko. Mabilis akong naglakad papunta sa bahay kubo dito sa farm niya habang nakataas ang baba ko.Paglabas ni Nardo, agad kong nakita ang takot sa mukha nito. Para siyang nakakita ng multo.Napairap ako. Hindi ko alam kung bakit nagtiwala ako sa tangang ito. Mukha siyang tatanga-tanga ngayon. Ayos na sana, e. halos limang taon niyang naitago si Sylail
Ilaria POVPagdilat ng mga mata ko, ramdam ko agad ang init ng buong katawan ko dala ng puyat ko buong magdamag para sa first night ng lamay ni Nanay.Pagkagising ko palang, siya agad ang nasa isip ko. Ang mahal kong Nanay Ilaria. Para bang hindi ko naramdaman na nakapagpahinga ako. Tatlong oras la
Ilaria POVNakahawak si Tatay sa kamay ko. Masaya pa siyang nakatingin sa bintana, panay ang ngiti at hirit. “Anak, ano’t tila ibang daan itong tinatahak natin? May dadaanan pa ba tayo?”Humigpit ang kapit ko sa kamay niya. Hindi ko masabi, hindi ko mailabas ang totoo. Parang lahat ng salitang nag-
Ilaria POVHalos ilang minutong kinakain ni Sir Keilys ang pagkababaë ko. Tila ba wala nang natira sa lasa nito. Lahat ng kung anong lasang mayroon ako bago pumasok dito sa kuwarto niya ay nawala na dahil kinain na nito. Himod na himod at halos napapatulala na lang ako habang hinahayaan siya sa pag
Ilaria POVNung ala una ng hapon, naligo at gumayak ako. Bawal daw sanang lumabas, pero gusto kong dalawin ang Tatay ko. Buhay pa ang Tatay ko, kaya alam kong kailangan niya rin ako.Isang araw na akong umiiwas, hindi dahil ayaw ko siyang makita, kundi dahil hindi ko alam kung paano ko haharapin an







