تسجيل الدخولHi, magpapaliwanag na po ako, opo, inaaway niyo na kasi ako sa comment section. Heto, guys. Nung huwebes palang, may sakit na 'yung tatay at kapatid ko. Hindi ko naman inaasahang mahahawa ako. Nung friday ng tanghali, nakaramdam na ako, sinubukan kong magsulat pero mainit sa mata, masakit sa ulo at hindi ko talaga kaya. friday hanggang Sunday ay nilalagnat ako kaya walang update. ngayon, heto, medyo malata pa, nag-try lang ako mag-update para rin makapag-announce ako ng nangyari. Sorry na, maganda siguro, friends ninyo ako sa faccebook, para kapag wala akong update, alam niyo ang dahilan sa mga post ko doon. Inaaway niyo ako, naiiyak ako sa mga comment ninyo. Sana, bukas, kaya ko nang magpaulan ng update, sana... babawi ako, promise!!!! Pero, one update lang ah, kinaya ko lang talagang magsulat ngayon. Love you all, PS, huwag niyo ako awayin.
Sylaila POV“Love.”Napatingin ako kay Chusan habang nag-aayos ng mga gamit sa kusina.“Yes?”Nagpa-cute siya bigla. Senyales na may gusto na naman siyang i-request.“Can you help me cook something?”Napakunot ang noo ko. “Anong lulutuin natin?”“Ano nga ba iyon. Nakalimutan ko ang pangalan ng ulam. Basta parang nilagang something, e.”Napangiti ako. “Nilagang baboy?” tanong ko.Tumango siya agad. “Oo, ‘yan nga. Nung isang araw kasi, pumunta kami sa Colmenares Town para sumama sa mga gumagawa ng kuryente rito, may inasikaso kasi kami. Tapos, may nakainan kami roon. Simple lang, pero ang sarap nung nilagang baboy na iyon,” kuwento niya. Kaya naman pala. Ganito siya, e. Basta may pagkain siyang nasarapan, tumatatak talaga sa isip niya.“Fine. Tuturuan kita.”“Really?”“Yes. Pero may kondisyon.”“Ano?”“Sumama ka muna sa akin sa farm.”“Bakit?”“Kukuha tayo ng ilang ingredients na need natin.”Mabilis naman siyang tumango.“Okay, let’s go.”Ilang minuto lamang, nasa farm na kami. Siyempr
Sylaila POVNoong mga panahong wala pa akong alaala, isa sa mga pangarap ko ang makabalik sa city. Tandang-tanda ko pa iyon. Nung mga panahong iyon, hindi ko pa maalala kung sino ako, kung saan ako nanggaling, pero ang puso ko, gusto ko talagang makapunta sa city. Bago ko matupad ang gusto kong makabalik sa city, may isang tao sa Amontala na malaki rint alaga ang naging tulong sa akin noon.At ito ay si Aling Doreng.Noon, madalas pumunta sa city si Aling Doreng dahil may cake business siya roon. Kapag bumabalik siya sa Amontala, kumukuha siya ng mga prutas sa farm o bumibili ng mga ani namin para gamitin sa mga ginagawa niyang cake.Hanggang ngayon, oo, hindi ko pa rin makakalimutan ang malaking tulong na ginawa niya.Kung hindi dahil sa kaniya, baka mas matagal pa akong nanatili sa kamay ni Nardo.Kaya ngayong may kakayahan na akong tumulong, panahon na para bumawi sa kaniya.“Aling Doreng?”Kumatok ako sa pinto ng bahay niya rito sa Calye Karunsil. Tandang-tanda ko pa ang bahay nil
Sylaila POVNandito kami ngayon Sa Calye Lumipak. Sa palengke ng Amontala, sa mismong puwestong dati kong pinagtitindahan ng mga gulay na tanim sa farm namin. Napahinto ako sa harap ng maliit na espasyong iyon habang tahimik na pinagmamasdan ang buong paligid. Dati, dito ako nakaupo mula umaga hanggang hapon.Dito sa harapan nakaayos ang mga gulay na galing sa farm. Halo-halo, may mga kamatis, talong, okra, sitaw, pechay, at kung anu-ano pa.Dito ako nakikipagsapalaran sa mga mamimili. Dito ako nakikipagkuwentuhan sa ibang mga tindera, at dito rin ako namuhay nang ilang taon na parang iyon na talaga ang mundo ko.Ang ilan, napangiti nang makita ako. Ang ilan ay natutuwa kasi malamang ay alam na nila ang totoong nangyari sa buhay ko. Ang iba pa ay pakaway-kaway at sumisigaw na ang suwerte ko raw at nakabalik na ako sa totoong pamilya ko.‘Yung ibang kababaihan, napatili pa kasi hindi raw nila inaasahang ang dating tindera dito sa Calye Lumipak ang kasintahan ngayon ni Chusan. Talagang
Chusan POV“Sir Chusan!”Napalingon ako nang tawagin ako ng isa sa mga taong bumaba mula sa sasakyan na dumating. Lumapit siya sa akin habang hawak ang ilang dokumento.“Good morning, sir.”“Good morning,” sagot ko naman.“Sir, ready na po ang team namin. Nandito na rin ang ibang personnel para sa initial inspection.”Tumango ako. “Good. Let’s start na agad.”Hindi puwedeng pumalya ito, dahil napangako ko na kay Ila ang tungkol dito. Oo, alam kong hindi biro ang maglagay ng kuryente sa isang lugar na napakalayo sa city at napakaluma ng sistema.Sa Amontala province, may mga lugar na halos hindi nagbago sa paglipas ng maraming taon. May mga bahay na gawa pa rin sa kahoy. May mga tindahan na maliit. May mga daan na hindi sementado. May mga pamilya na sanay sa tahimik na pamumuhay na halos walang modernong kagamitan.At higit sa lahat, may mga lugar dito na parang tumigil ang panahon. Na parang wala na, ganoon na lang, tanggap nilang hanggang doon na lang at hindi na uusad gaya ng ibang
Sylaila POVHindi ko akalain na babalik pa ako rito. Sa farm na kung saan limang taon akong nabuhay sa kasinungalingan. Pero, okay na, naka-move on na ako kasi bumawi naman na si Nardo at naitama na ang dapat itama. Ayun nga at ang mission niya ngayon, bantayan at pahirapan si Sera habang nabubuhay pa ito. Kaya habang busy kami ni Chusan, si Nardo na muna ang bahala sa kaniya.Kagabi, pagka-propose ni Chusan sa akin, naghanap agad kami nang matutuluyan bago pa maggabi. Nakahanap naman agad kami kasi kabisado ko pa rin ang lugar na ito. Aba, limang taon akong nanirahan dito kaya talagang kabisado ko pa rin. Sa tinagal na nawala ako rito ay wala rin namang pinagbago. Gaya nga nang sinabi ko noon, mabagal o matagal ang pag-asenso ng lugar na ito. Kaya nung marinig ko kahapon ang mga plano ni Chusan, okay, support ako doon kasi gusto ko ring maranasan ng mga tagarito ang masarap na buhay. O kahit pa paano, maranasan manlang nilang maging updated gaya nang nangyayari sa ibang bayan o sa ci
Sylaila POVNakasakay kami ni Chusan sa isang private airplane. Sabi niya, gumayak lang daw ako dahil may mahalaga kaming pupuntahan. Tinatanong ko siya kung saan, pero ngiti lang ang sinasagot niya kaya nahihiwagaan tuloy ako.“Trust me, Ila,” iyon lang ang clue niya, ganoon lang.Kaya wala na rin akong nagawa kundi sumandal sa passenger seat at pagmasdan ang magagandang tanawin sa labas ng bintana.Habang tumatagal ang biyahe, unti-unting nagiging pamilyar sa akin ang mga lugar na nadaraanan namin. Hanggang sa tuluyan na akong natigilan.Napailing ako nung tapunan ko na nang tingin si Chusan.“Sandali,” sabi ko kaya agad na ring napatingin sa akin si Chusan.“Why?” nakangisi niyang tanong.Napatingin ako ulit sa labas bago nagsalita.“Parang papunta ata ito sa Amontala?”Hindi na siya naglihim pa. Doon na siya napangiti ng husto.“Yes, oo, doon nga tayo patungo ngayon,” pag-aamin niya.Gusto kong mainis, pero gusto ko ring malaman kung bakit niya ako gustong dalhin ulit doon.Pakira
Keilani POVNang makita kong dumating na si Keilys, kasama ni Kuki, halos mapaiyak ako sa tuwa. Dali-dali ko siyang sinalubong para yakapin.“Thank you, Lord,” halos sabay na sabi nila Celestia at Fletcher na magdamagan kong nakasama.“Anak ko!” sigaw ko nang sa wakas ay mayakap ko na ulit si Keily
Keilani POVPara mapanatag lalo ang loob ni Sylas, ngayong dinner, inaya ko sina Celestia at Fletcher sa bahay. Pagdating ni Celestia ay may dala siyang cake, sunod naman si Fletcher na may dala namang malaking basket ng prutas.“Finally, na-meet na rin kita, Sylas,” nahihiya pang sabi ni Fletcher
Keilani POVIlang araw nang wala ang anak ko. Hindi na ako nakakapasok sa work, ganoon din si Sylas. Halata na rin masyado sa asawa ko ang stress na nararamdaman niya. Hindi man niya sabihin, alam kong gabi-gabi ay umiiyak siya.Kung walang magawa ang mga tauhan ng asawa ko, gagawa na ako ng paraan
Keilani POVAng tagal kong nakatitig sa message ni Sylas na paulit-ulit niyang tinext sa akin. “Umuwi ka sa bahay, now na, huwag ka munang tumuloy sa office mo.”Kapag tagalog na buo ang message niya, ibig sabihin ay seryoso siya, pero ramdam ko ang bigat sa nararamdaman niya ngayon. At hindi dahil






