ログインเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"เพราะผมเชื่อว่าถ้ามีคนวิ่งถือมีดเข้ามาหาคุณตำรวจ คุณตำรวจก็น่าจะจัดเหมือนที่ผมทำ" ดราก้อนพูดเสียงเรียบ แต่คำพูดนั้นหนักแน่นพอที่จะทำให้ตำรวจทุกคนเข้าใจ"ใช่ครับ ทางเราเข้าใจดี แต่ทุกอย่างก็ต้องเป็นตามกระบวนการตามกฏหมาย""ยังไงพวกผมต้องขอเชิญคุณทั้งสองคนไปสอบปากคำต่อที่โรงพักด้วยจริง ๆ ""จริงอยู่ที
"…" ลิลิธนอนราบลงไปกับพื้นอย่างทรงตัวไม่อยู่ มือเล็กกุมท้องตัวเองแน่น หมัดของไอ้สารเลวนี้มันรุนแรงไปมากสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เช่นเธอ ขณะที่ดราก้อนเองก็เหลือบมองทางเธอเช่นกัน"อยากเสือกนักใช่ไหม? ได้!!" ชายหน้าบากที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลมองดราก้อนด้วยสายตาแข็งกร้าว เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง"งั้นกูจะส่งม
"ผมมีเคสเข้าพอดีเลย งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับ" หมอโบกมือลาก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในโรงพยาบาลทันที"อย่าจีบนะ ๆ ๆ ๆ ฉันไม่อยากมีใครทั้งนั้น" ลิลิธพึมพำเบา ๆ กับตัวเองและเปิดประตูขึ้นรถก่อนจะขับออกจากโรงพยาบาลตามเวลาเดิมแทบจะทุกวัน____________________ ตลอดทางที่ขับมายังคอนโด เรื่องเดียวที่ยังวนเวียนในหั
ณ โรงพยาบาล ROMIลิลิธกลับเข้ามาในห้องของลูซิเฟอร์ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เมื่อเปิดประตูเบา ๆ เธอก็พบว่าลูกชายของเธอหลับไปแล้ว พยาบาลที่เฝ้าอยู่ในห้องกระซิบกับเธอเบา ๆ"คุณแม่คะ น้องลูซิเฟอร์เพิ่งหลับไปเมื่อไม่กี่นาทีนี้เองค่ะ""อ๋อ..งั้นฉันขอแค่นั่งเฝ้าเฉย ๆ จนกว่าจะหมดเวลาเยี่ยมก็ได้" ลิลิธพยักห







