เกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ

ความรู้สึกอึดอัดรอบด้านกำลังบีบรัดร่างขาวซีดจนแทบหายใจไม่ออก อาจเป็นเพราะว่ามันไม่มีอากาศให้หายใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...

ดวงตาที่มองเห็นภายใต้กระแสน้ำลึก ไม่อาจโฟกัสสิ่งใดได้นอกจากความดำมืดที่โอบอุ้มร่างกายของเธอเอาไว้ ข้างขมับรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ เลือดของเธอกำลังไหล และเจือจางไปกับสายน้ำวน ไม่อยากจะเชื่อว่าต้องมาจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยว ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำแท้ๆ อย่างน้อยก่อนตายก็ขอให้ได้เจอสามีอีกสักครั้ง

สามีผู้ไร้หัวใจ!

สามีที่มักหมางเมินกันเสมอ!

คนใจร้ายที่ทำให้เธอต้องตายอย่างโดดเดี่ยว!

เธออยากเจอเขา และบอกเขาว่า...

ไปตายซะไอ้เฮงซวย!

หลังจากที่สาปแช่งชายคนรักจนสาแกใจ ร่างขาวซีดก็ดำดิ่งลึกลงไป น้ำตาของความสิ้นหวังกำลังไหลริน ทว่าไม่อาจสัมผัสมันได้ ทุกอย่างกำลังถูกสายน้ำกลืนกินไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย...

‘อี้เฉิน...ฉันจะไม่ขอรักคุณอีกต่อไป ขอให้ฉันเจอคนที่ดีกว่าคุณ ขอคุณถูกทอดทิ้งเหมือนที่คุณเคยทำกับฉัน’

ภาพซากรถหรูถูกกู้ขึ้นเหนือผิวน้ำ ส่วนด้านหน้ายับเยินเพราะแรงอัดกระแทกที่พุ่งชนเสาไฟฟ้าก่อนจะจมหายไปในแม่น้ำกว้างใหญ่ กำลังเป็นข่าวที่ผู้คนให้ความสนใจในขณะนี้ เพราะเจ้าของรถเป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลลี่ คุณหนูผู้ร่ำรวย อะไรทำให้เจ้าหล่อนเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์เกือบกลายเป็นโศกนาฏกรรม... ถ้าไม่ใช่เพราะสามีของเธอ 'อี้เฉิน' สละชีวิตตนเองกระโจนลงไปช่วยได้ทันเวลา ก็คงได้เป็นโศกนาฏกรรมจริงๆ นั่นแหละ คุณหนูลี่จึงยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ต่างกับตายทั้งเป็น...

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์...ภายในห้องพักฟื้นที่ถูกตบแต่งอย่างหรูหราเป็นห้องพิเศษจากทางโรงพยาบาล เพราะตระกูลลี่มีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงพยาบาลแห่งนี้ ดังนั้นผู้อำนวยการจึงกระตือรือร้นเป็นอย่างมากในการรักษา และให้ความสะดวกสบายในทุกด้าน ทว่าไม่ได้ทำให้ใครบางคนรู้สึกอยากชื่นชม สายตาคมกล้ามองร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงบนเตียงกว้างที่ศีรษะเล็กมีผ้ากอซพันอยู่หลายทบ อุบัติเหตุครั้งนั้นส่งผลกระทบต่อสมอง และหมอรายงานว่าเธออาจเป็นเจ้าหญิงนิทราไปตลอดกาล เจ้าของร่างสูงเกือบหกฟุตเตรียมจะหมุนตัวกลับออกไปหลังจากที่จ้องใบหน้าขาวซีดครบสองนาที

ติ๊ด... ติ๊ด...

ทันใดนั้นเครื่องวัดชีพจรก็ขยับเป็นกราฟสีเขียวขึ้นลงถี่รัวหลังจากที่ขยับในอัตราคงที่กว่าหนึ่งสัปดาห์ อี้เฉินขมวดคิ้วเป็นกังวล เขาต่อสายหาหมอเจ้าของเคส

ทันทีที่หมอกับนางพยาบาลมาถึงทุกอย่างก็ดูชุลมุนไปครู่หนึ่ง อี้เฉินออกมารอข้างนอก พอดีกับใครบางคนเดินตรงมาที่เขา มือนุ่มสัมผัสท่อนแขนชายหนุ่ม นัยน์ตาหวานมีร่องรอยของความกังวลใจเด่นชัด

“เกิดอะไรขึ้นคะ นั่นมันห้องของเจียลี่ อย่าบอกนะว่า...” ฝ่ามือบางยกขึ้นป้องปากระคนตกใจ ก่อนหน้านี้มีเหล่านางพยาบาลวิ่งผ่านเธอคล้ายมีเหตุร้ายเกิดขึ้น แถมยังเป็นห้องของเจียลี่ผู้น่าสงสาร ใบหน้าหวานเศร้าลงทันตาเริ่มมีหยาดน้ำใสขังหน่วยตาเป็นภาพที่น่าสงสารจับใจคนมอง อี้เฉินรวบร่างผอมเพรียวเข้ามาสวมกอดเพื่อปลอบใจ และแก้ไขสิ่งที่เธอกำลังเข้าใจผิด

“เจินเจิน ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกนะ ไม่ต้องกังวลไป”

“ตะ...แต่ว่า”

เสียงประตูที่ถูกผลักออกมาทำให้สองร่างที่แนบชิดเป็นอันต้องแยกออกจากกัน

หมอหนุ่มเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ออกจะไม่พอใจเล็กน้อยกับภาพตรงหน้าที่ได้เห็น ภรรยานอนไม่ได้สติอยู่แท้ๆ เขายังมีกะจิตกะใจปลอบประโลมหญิงอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย ข่าวลือที่ว่าเจียลี่ขับรถพุ่งชนเสาไฟจนอาการโคม่าเพราะไล่ตามสามีกับชู้คงไม่เกินจริง

อี้เฉินหน้าตึงเมื่อเห็นหมอหนุ่มใช้สายตาไม่เป็นมิตรจ้องตน แต่เพียงวูบเดียวเท่านั้นทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติตามเดิม

“คนไข้เริ่มตอบสนองแล้วครับ...คาดว่าอีกไม่นานน่าจะฟื้นตัวเร็วๆ นี้”

ความรู้สึกปวดหัวกำลังโจมตีอย่างรุนแรงถึงขั้นที่สามารถระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ เปลือกตาสีซีดขยุกขยิก จากนั้นไม่นานคนที่นอนเป็นผักราวหนึ่งอาทิตย์เศษๆ ก็ลืมตาตื่น คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาค่อนข้างเป็นความสงสัยที่โง่เขลา สายน้ำเกลือโยงไปมาแทบพันกันอยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละ

ที่นี่ที่ไหน?

ทุกอย่างในการมองเห็นค่อนข้างแปลกหูแปลกตาไปหมด ความรู้สึกก่อนตายร่างกายเบาเหมือนปุยนุ่นยังจำได้ดี อันที่จริงถ้าให้ถูกเธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? มะเร็งระยะสุดท้าย ก้อนเนื้อร้ายในสมองที่หมอไม่สามารถเอาออกมาได้ เสียงสะอึกสะอื้นของพ่อกับแม่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาต ภาพสุดท้ายมีแต่ความเศร้าโศกที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ทุกอย่างดับวูบลง…

แล้วเหตุใดเธอยังมีชีวิตอยู่ได้อีก

สวรรค์กำลังพลิกแพลง หรือเล่นตลกอะไรกันแน่ หรือทั้งหมดนี้เป็นเพียงโลกอีกภพหนึ่ง โลกหลังความตาย!?

ความคิดสับสนวุ่นวายถูกหยุดไว้เพียงเท่านั้น เมื่อเสียงประตูถูกผลักเข้ามาโดยนางพยาบาลสาวพร้อมกับเข็มฉีดยาในถาด คนบนเตียงเอียงคอสบตา นางพยาบาลเบิกตากว้างรีบสาวเท้ามายังเตียงคนไข้ ใบหน้ารูปไข่ซีดเซียว เธอรีบต่อสายหาหมอทันที

“หมอซู! คนไข้รู้สึกตัวแล้วค่ะ”

เดาว่าเป็นหมอที่ติดตามอาการ ทว่าหมอที่ดูแลอาการป่วยไม่ได้ชื่อนี้สักหน่อย หรือจะเปลี่ยนหมอคนใหม่แล้ว?

“พ่อกับแม่ฉันล่ะ” เสียงแหบแห้งเอ่ยถาม

“เอ่อ...คือว่า”

นางพยาบาลอึกอักเนื่องไม่แน่ใจว่าต้องตอบอย่างไร ข้อมูลเบื้องต้นที่ได้รู้มาคนไข้รายนี้เป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยจากตระกูลลี่ ทายาทคนสุดท้ายที่ครอบครองมรดกกว่าหมื่นล้าน และพ่อแม่ของเธอจากโลกนี้ไปแล้ว หากพูดกันตามตรงหญิงสาวผู้น่าสงสารเจ้าหล่อนมีแค่สามีเป็นญาติเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่

ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง หนนี้เป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา มองเห็นเพียงครึ่งบนของใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาส่วนล่างถูกบดบังด้วยหน้ากากอนามัยสีฟ้า ทำให้คนป่วยไม่อาจเดาสีหน้าภายใต้สิ่งปิดกั้นนั้นได้ รู้แค่ว่าเขายังดูอ่อนเยาว์มาก

คุณหมอใช้ไฟฉายกระบอกจิ๋วส่องมาที่ปาก เขาสั่งให้เธออ้า เธอก็อ้า สั่งให้ลืมตากว้างๆ เธอก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทว่าปัญหาที่แท้จริงมันอยู่ที่หัวเธอต่างหาก! ความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่ศีรษะโจมตีอย่างรุนแรง ฝ่ามือเล็กยกขึ้นลูบคลำบริเวณส่วนที่ตึงๆ พบว่ามันมีผ้ากอซพันอยู่ แต่อะไรก็ไม่เท่ากับ...

“ผะ...ผมของฉัน” เสียงแหบแห้งค่อนข้างสั่นระคนตื่นเต้น จำได้ว่าก่อนตายศีรษะเธอโล้นไปแล้วด้วยโรคร้ายที่ต้องเผชิญ ทำให้เส้นผมที่เคยหนานุ่มร่วงโรยเป็นกระจุกอย่างน่าใจหาย ทว่าตอนนี้กลับแผ่กระจายเส้นตรงเงางามเต็มแผ่นหลัง

ได้ยังไง...

“อย่ากังวลไปเลยครับ แผลเย็บจากอุบัติเหตุอยู่บริเวณข้างขมับด้านขวา ดังนั้นเส้นผมทุกเส้นของคุณยังคงอยู่ครบ ไม่ถูกตัดหรือถูกเฉือนออกแม้แต่เส้นเดียว” หมอซูอธิบายเสียงอ่อน เข้าใจว่าคนไข้ของเขาน่าจะมีความกังวลใจเรื่องรูปลักษณ์ ทรงผมสำหรับผู้หญิงสำคัญมากไม่ต่างไปจากคิ้วของพวกเธอนัก

ต่างจากอีกคนที่ยังใช้มือสางผมของตนไปมา ดวงตาเป็นประกายแวววับ ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็อดดีใจกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ไม่ได้ ถ้าเส้นผมของเธอกลับมาสมบูรณ์เช่นนั้นแล้ว “ไอ้ก้อนเนื้องี่เง่าถูกผ่าออกจากหัวแล้วใช่มั้ย ฉันหายจากการเป็นมะเร็งแล้วงั้นเหรอ” ฝ่ามือเล็กเย็นเฉียบคว้ามือขาวสะอาดของคุณหมอหนุ่มกอบกุมไว้อย่างลืมตัว อีกฝ่ายไม่ได้สะบัดออกทันทีเพราะกำลังประมวลผลคำพูดคนไข้

“มะเร็ง? ผมมั่นใจว่าไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นนะครับ” ตั้งแต่วันแรกที่พาเจียลี่มาเข้ารับการรักษา ผลสแกนร่างกายของเธอปกติดีทุกอย่าง มีเพียงแค่ศีรษะเท่านั้นที่กระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

“พูดจาเหลวไหลอะไร”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความรำคาญใจของใครบางคนที่ยืนกอดอกสีหน้าเย็นชาเรียบเฉยอยู่ทางประตูทางเข้า รับรู้ได้ถึงความร้ายกาจ ความไม่เป็นมิตร และอีกหลายๆ อย่างที่แพร่กระจายอยู่รอบตัวเขา

“อี้เฉิน สามีของคุณมานู่นแล้ว”

คำถามคือเธอมีสามีตั้งแต่เมื่อไหร่...

ดูเหมือนว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง มีถูกแค่อย่างเดียว เธอชื่อเจียลี่ นอกเหนือจากนั้นเกินความคาดหมายไปหมด!

อี้เฉินย่ำเท้ามายังคนป่วย ดวงตาคมกล้าตวัดมองคนบนเตียงตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากำลังตรวจสอบร่างกายของภรรยา เป็นไปได้ก็อยากแหวกสมองของเธอออกมาดูว่าทำไมถึงปั้นน้ำเป็นตัวได้ถึงเพียงนี้ มะเร็งงั้นเหรอ ดูจะเกินจริงไปมากนัก

การกระทำของเขาทำให้เจียลี่ประหม่าจนเผลอใช้แผ่นหลังของหมอซูเพื่อหลบสายตาดุดัน

“ทำอะไรของเธอ” อี้เฉินถาม

“ก็คุณเล่นจ้องกันขนาดนั้น” เจียลี่ยังคงเอียงตัวหลบไปทางแผ่นหลังของหมอ

หมอซูเมื่อเห็นดังนั้นก็เหมือนจะวิเคราะห์อะไรบางอย่างได้

“อาจเป็นผลข้างเคียงจากการกระทบกระเทือนที่ศีรษะอย่างรุนแรง คุณจะว่าอะไรมั้ยอี้เฉิน ถ้าผมจะขอตรวจอาการภรรยาของคุณอย่างถี่ถ้วน”

อี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จากนั้นเขาก็พยักหน้าตกลงท่าทีนั้นเหมือนเขาไมแยแสเสียมากกว่า

“เชิญคุณรอด้านนอกนะครับ” หมอซูกล่าวสุภาพ ไม่นานนักก็เหลือเพียงหมอซูกับนางพยาบาลที่คอยจดบันทึกสิ่งที่หมอพูด

“กี่นิ้วครับ”

เจียลี่มองก้านนิ้วเรียวยาวที่ยกชูขึ้นสามนิ้ว จากนั้นก็ตอบอย่างไม่ลังเล

“สามค่ะ”

หมอซูทดสอบการมองเห็นของเจียลี่ ต่อจากนั้นก็การได้ยิน ลำดับถัดมาคือกล้ามเนื้อ และการตอบสนองทุกอย่างดูปกติดี ไม่มีจุดไหนน่าเป็นห่วง อย่างสุดท้ายก็คือความทรงจำ...

“คุณชื่ออะไร”

“เจียลี่...”

หมอซูพยักหน้าน้อยๆ จากนั้นก็เริ่มถามต่อ

“แล้ว...สามีของคุณชื่ออะไร”

เจียลี่นิ่งงันไปทันที จะให้ตอบว่าอย่างไรในเมื่อเธอไม่มีสามี จำได้ว่าไม่มี! จู่ๆ ชายคนนั้นก็โผล่มาแล้วหมอก็บอกว่าเขาเป็นผัวเธอ!

จะให้เธอคิดยังไง?

หมอซูวิเคราะห์ท่าทางของเจียลี่ เขาสรุปผลได้ว่าความทรงจำของเธอมีปัญหา หรือเรียกว่าสมองเสื่อมชั่วคราวนั่นเอง หากมีสิ่งกระตุ้นเร้าหรือได้ทำงานอดิเรกที่ชอบ มีสิทธิ์ที่ความทรงจำของเธอจะกลับมา

“ฉัน...ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น แต่จำได้ว่าคุณหมอเรียกชื่อเขาอี้เฉิน” ในที่สุดเจียลี่ก็รวบรวมความกล้าพูดออกไปตามตรง หมอซูพยักหน้าช้าๆ เป็นอันเข้าใจ เขาทำท่าจะตั้งคำถามอีกครั้ง เจียลี่จึงคัดค้านขึ้นก่อน

“ขอเข้าห้องน้ำก่อนได้มั้ย”

หมอซูยิ้มบางๆ จากนั้นก็ตกลงให้เธอได้ทำธุระส่วนตัว โดยมีนางพยาบาลคอยพยุงร่างกาย ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะโดนพื้นปูนเย็นเฉียบ ร่างกายก็คล้ายของเหลวที่พร้อมจะอ่อนยวบยาบลงไปกองกับพื้นได้ตลอดเวลา หมอซูบอกว่าเป็นเพราะเธอนอนเป็นผักมากกว่าหนึ่งสัปดาห์ฉะนั้นกล้ามเนื้อส่วนต่างๆ จึงอ่อนแรงตามไปด้วย

เจียลี่ให้นางพยาบาลรออยู่ด้านนอก ส่วนตัวเธอค่อยๆ กระดึ๊บเข้าห้องน้ำโดยมีเสาน้ำเกลือเป็นที่ยึดเหนี่ยว ทันทีที่เห็นบานกระจก เจียลี่พุ่งตัวเข้าไปทันที ภาพสะท้อนในเงากระจกทำเอาคนมองนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ มือขาวซีดสั่นเล็กน้อยยามที่ยกขึ้นแตะใบหน้าและเส้นผมที่ยาวสลวยเหมือนครั้งที่ยังตรวจไม่เจอเนื้อร้ายในสมอง ใบหน้ารูปไข่แม้จะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ดูมีน้ำมีนวลมากกว่าตอนที่นอนติดเตียง น้ำหนักของเธอลดลงฮวบเพราะทานอะไรไม่ได้เป็นเดือนๆ

ร่างกายนี้ไม่ได้ผอมแห้งอย่างที่คิดไว้ ทุกอย่างถูกสตัฟฟ์ไว้เหมือนตอนที่ยังไม่เป็นมะเร็ง เจียลี่จำหน้าตาของตัวเองได้ แต่ที่น่าแปลกใจทำไมเหมือนไม่ใช่ชีวิตของเธอเลย เจียลี่รู้สึกปวดจี๊ดขึ้นสมองกะทันหัน ใช้มือยึดขอบอ่างไว้แน่น ส่วนอีกข้างยกขึ้นกุมขมับกดคลึงเบาๆ หวังจะยับยั้งความเจ็บปวดที่เข้าจู่โจม สุดท้ายก็ไม่อาจแบกรับไว้ได้ ร่างทั้งร่างจึงล้มลงไปกองกับพื้นตามด้วยเสียงร้องตกใจของนางพยาบาล