รักนี้สายไป คุณหนูเจียงไม่มีวันให้อภัย

ยามเมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ตรงระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล เจียงอวิ๋นซีก็ยังคงเนื้อตัวสั่นเทา

เธอเผชิญหน้ากับคนโรคจิตเข้าแล้วจริงๆ

วันนี้เธอต้องทำโอทีจนถึงดึกดื่น จึงได้แต่ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมายังอพาร์ตเมนต์ที่ตัวเองเช่าอยู่ ทว่าในตอนที่กำลังจะหยิบกุญแจออกมานั่นเอง จู่ๆ ก็มีใครบางคนตรงเข้ามาปิดปากปิดจมูกจากทางด้านหลัง

เธอขัดขืนสุดชีวิต แต่กลับยังคงถูกคนกระชากลากถูไปยังหัวบันไดของทางหนีไฟ

ลมหายใจอันเหนียวเหนอะหนะของชายหนุ่มทางด้านหลังเป่ารดลงมา “เธอตัวหอมจังเลย”

น้ำเสียงหื่นกระหายนั้นราวกับอสรพิษร้ายที่กำลังพันธนาการเธอเอาไว้ทีละชั้น

ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจถึงขีดสุด เธอจึงตัดสินใจรวบกอดชายคนนั้นแล้วม้วนตัวกลิ้งตกบันไดลงไปด้วยกัน

นับว่าเธอโชคดีนัก เพราะได้รับบาดเจ็บเพียงแค่แผลถลอกภายนอกเท่านั้น

ส่วนเจ้าคนโรคจิตคนนั้นถูกกระแทกจนหัวแตก นอนอยู่บนพื้นตั้งนานก็ลุกไม่ขึ้น

ด้วยเหตุนี้เธอจึงสามารถรอดพ้นอันตรายมาได้

หลังจากบันทึกปากคำที่สถานีตำรวจเสร็จสิ้น เจียงอวิ๋นซีก็มาโรงพยาบาลเพียงลำพังคนเดียว

ในระหว่างนั้นเธอคอยเปิดดูโทรศัพท์มือถืออยู่ตลอดเวลา ข้อความที่ส่งให้ฟู่เยี่ยนโจวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงนิ่งค้างอยู่ที่หน้าจออย่างโดดเดี่ยว โดยไม่มีการตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้น

“คุณเจียง?”

น้ำเสียงแสดงความประหลาดใจดังมาจากข้างกาย

เจียงอวิ๋นซีเงยหน้าขึ้น เห็นสวีเจ๋อผู้ช่วยของฟู่เยี่ยนโจวยืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณเป็นอะไรไปครับ?”

“เจอเรื่องยุ่งยากนิดหน่อยค่ะ”

เจียงอวิ๋นซีพยายามจะฝืนยิ้มออกมา แต่ทว่ามุมปากเพิ่งจะยกขึ้น ก็เหลือบไปเห็นคนทั้งสองในท่าทางสนิทสนมที่อยู่ด้านหลังของสวีเจ๋อ

ฟู่เยี่ยนโจวสวมสูทสีดำ โดยมีหญิงสาวร่างบอบบางน่าทะนุถนอมคนหนึ่งเอนกายซบอยู่ข้างตัวเขา

มือหนาข้างหนึ่งของเขาโอบไหล่ของเธอเอาไว้ แสดงท่าทีปกป้องรูปแบบหนึ่ง

ฟู่เยี่ยนโจวก็มองเห็นเธอแล้วเช่นกัน

“ทำไมถึงทำจนสะบักสะบอมขนาดนี้ล่ะ?”

หญิงสาวที่ปกติมักจะดูคล่องแคล่วและเย็นชา ในยามนี้ผมยาวกลับยุ่งเหยิงสยายอยู่บนบ่า ชุดทำงานสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นละออง แม้แต่บนหน้าผากขาวเนียนก็ยังมีร่องรอยของแผลถลอกอยู่เช่นกัน

เจียงอวิ๋นซีหันหน้าหนี

“ฉันส่งข้อความหานายแล้ว นายไม่เห็นรึไง?”

“ข้อความอะไร?”

เขาเพิ่งจะเตรียมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา อันซีที่อยู่ข้างตัวก็ร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดขึ้นมา “เยี่ยนโจว ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยค่ะ”

สีหน้าแววตาของฟู่เยี่ยนโจวแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงในทันที

“ผมจะพาคุณไปหาหมอนะ”

สุดท้ายสะบัดเสียงทิ้งไว้ประโยคหนึ่ง “สวีเจ๋อ นายอยู่ที่นี่คอยดูแลอวิ๋นซี”

เจียงอวิ๋นซีหลุบสายตาลงต่ำตลอดเวลา ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

รอจนกระทั่งร่างนั้นเดินคล้อยหลังไปไกลแล้ว สวีเจ๋อจึงค่อยเปิดปากพูด

“คุณเจียงครับ วันนี้เป็นวันเกิดของคุณอัน ท่านประธานฟู่ก็เลยไปร่วมงาน หลังจากนั้นคุณอันคงจะดื่มเหล้าไปนิดหน่อยจนไม่สบายท้อง ท่านประธานฟู่เลยถือโอกาสพาเธอมาส่งโรงพยาบาลพอดี คุณอย่าเข้าใจผิดไปเลยนะครับ...”

เจียงอวิ๋นซีเอ่ยว่า “คุณมาอธิบายกับฉันทำไม ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับฟู่เยี่ยนโจวสักหน่อย”

สวีเจ๋อได้แต่หุบปากลงด้วยความกระอักกระอ่วน

พอได้สติกลับคืนมา เจียงอวิ๋นซีก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของหมอเรียบร้อยแล้ว

บาดแผลของเจียงอวิ๋นซีไม่ได้สาหัสอะไร หน้าแข้งค่อนข้างหนักหนากว่าจุดอื่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้กระทบกระเทือนถึงกระดูก เป็นเพียงแค่เนื้อเยื่ออ่อนฟกช้ำและมีรอยเขียวจ้ำตามร่างกายบางแห่ง หมอจึงจ่ายยาใช้ภายนอกให้เล็กน้อย

ในตอนที่เดินออกมา ก็เห็นฟู่เยี่ยนโจวยืนพิงผนังตรงระเบียงทางเดินอยู่

อันซีหายไปแล้ว

สิ่งที่หายไปพร้อมกันนั้น ยังมีเสื้อสูทตัวนอกราคาแพงลิบลิ่วบนตัวของเขาด้วย

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว บริเวณคอเสื้อเปิดแบะออกเล็กน้อย เผยให้เห็นลูกกระเดือกทรงเสน่ห์และกระดูกไหปลาร้าที่รับกันอย่างลงตัว

ในมือถือโทรศัพท์ค้างไว้ พลางเปิดไล่ดูข้อความก่อนหน้านี้ของเจียงอวิ๋นซี

[เหมือนจะมีใครสะกดรอยตามฉันเลย ฟู่เยี่ยนโจว นายมารับฉันหน่อยได้ไหม?]

เขาขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาแฝงแววประหลาดใจอยู่ไม่น้อย “เจอคนโรคจิตเข้าจริงๆ งั้นเหรอ?”

“ดวงไม่ดีน่ะ”

สีหน้าของเจียงอวิ๋นซียังคงเรียบเฉยเย็นชาเหมือนเช่นเคย

ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนั้นเธอกลัวแทบตาย ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังในตอนนั้น แค่นึกถึงขึ้นมาก็ยังคงรู้สึกขวัญผวา

ทว่าในตอนนี้ เธอกลับสงบนิ่งราวกับเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกตัวหนึ่ง

ฟู่เยี่ยนโจวก้าวไปข้างหน้า พลางช่วยจัดเส้นผมยาวที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของเธอให้เข้าที่

ปลายนิ้วที่สัมผัสโดนแก้มของเธอ แฝงไปด้วยนัยยะของการปลอบประโลม “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เจียงอวิ๋นซีนัยน์ตาสั่นไหว

แต่หลังจากนั้น เธอก็ได้ยินเขาเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

“เพราะฉะนั้น เธอถูกทำให้แปดเปื้อนไปแล้วหรือยัง?”

สายตาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจับขั้วหัวใจในฉับพลัน ก่อนจะปัดมือของฟู่เยี่ยนโจวออกไปอย่างแรง

“โกรธแล้วเหรอ?”

น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนโจวแฝงไปด้วยความไม่ใส่ใจอยู่บ้าง

“วันนี้เป็นวันเกิดของอันซี ฉันไม่อยากทำเธอหมดสนุก อีกอย่าง ใครมันจะไปรู้ว่าเธอจะเจอคนโรคจิตเข้าจริงๆ”

เจียงอวิ๋นซียกยิ้มเย้ยหยัน “ใช่ ต้องโทษที่ไอ้โรคจิตนั่นมันเลือกวันไม่ดีเอง ถึงได้มาขัดจังหวะอารมณ์สุนทรีย์ของพวกนาย”

ในดวงตาของฟู่เยี่ยนโจวฉายแววความรำคาญใจพาดผ่านขึ้นมาวูบหนึ่ง

“ในเมื่อเธอไม่เป็นอะไรแล้ว งั้นฉันขอตัวกลับก่อนแล้วกัน”

พอพูดจบ เขาก็เดินจากไปจริงๆ

เจียงอวิ๋นซีลากขาที่ได้รับบาดเจ็บไปตามลำพัง ถือใบสั่งยาไปรับยาจนเสร็จ ทว่าในตอนที่กำลังจะเดินจากไป กลับถูกสวีเจ๋อเข้ามาขวางทางเอาไว้

เขาไม่กล้าสบตาเธอเลย

“คุณเจียงครับ ท่านประธานฟู่หาหมออีกท่านไว้ให้คุณแล้ว คุณลองไปตรวจดูหน่อยเถอะครับ”

“ก็ตรวจเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เจียงอวิ๋นซีรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย

รอจนกระทั่งสวีเจ๋อพาเธอมาถึงแผนกสูตินรีเวช เธอจึงค่อยได้สติและเข้าใจความหมายของฟู่เยี่ยนโจว

เสียงของสวีเจ๋อดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“คุณเจียงครับ นี่เป็นคำสั่งของท่านประธานฟู่ ได้โปรดอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลยครับ”

เจียงอวิ๋นซีเบือนสายตาไปมองเล็กน้อย ภายใต้แพขนตาหนา นัยน์ตาสวยคู่หนึ่งทอประกายเย็นเยียบ

“ในเมื่อจะตรวจก็ตรวจให้มันครบถ้วนไปเลย ไปบอกฟู่เยี่ยนโจวสักหน่อยนะว่า จัดแพ็กเกจระดับวีไอพีของโรงพยาบาลมาสักรอบเลย”

ทิ้งท้ายด้วยการเสริมไปอีกประโยค “เลือกอันที่แพงที่สุดล่ะ”

หลังจากเดินออกมาจากโรงพยาบาล เจียงอวิ๋นซีก็ต่อสายโทรศัพท์หาฟู่เยี่ยนโจวโดยตรง

ไม่นานก็ต่อสายติด

น้ำเสียงของเจียงอวิ๋นซีแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“หากท่านประธานใหญ่ฟู่อยากรู้นักว่าฉันถูกใครย่ำยีมาหรือเปล่า ก็อ้าปากถามกันตรงๆ ได้เลย ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีอ้อมค้อมขนาดนี้ ทั้งเปลืองเงินเปลืองแรง ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”

ปลายสายเงียบงันไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นน้ำเสียงอันอ่อนหวานนุ่มนวลของอันซีก็แว่วดังมา

“คือว่า...เยี่ยนโจวกำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ คุณเข้าใจอะไรเขาผิดไปหรือเปล่าคะ?”

เจียงอวิ๋นซีตะลึงค้างอยู่กับที่

ค่ำคืนในต้นฤดูใบไม้ร่วงเริ่มมีความเหน็บหนาวอยู่บ้างแล้ว เธอยืนอยู่ริมถนนที่ไร้ผู้คน รู้สึกราวกับว่าสายลมหนาวระลอกนั้นแทรกผ่านเสื้อตัวนอกอันบางเฉียบ พัดจนกระทั่งกระดูกของเธอหนาวสะท้านไปด้วย

น้ำเสียงของเธอยังคงนิ่งสงบมั่นคง “ไม่มีอะไรเข้าใจผิดหรอก ฝากบอกฟู่เยี่ยนโจวสักคำด้วยว่า ฉันรังเกียจว่าเขาโสโครก”

พอพูดจบ ก็วางสายทันที

ปลายสายโทรศัพท์ อันซีได้ยินเสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น ก็รีบวางโทรศัพท์ลงทันที

ฟู่เยี่ยนโจวกำลังเช็ดผมอยู่ สายตาค่อยๆ ชำเลืองมองมาบนใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติ

“ใครโทรมาน่ะ?”

“ของคุณเจียงค่ะ” อันซีเผยรอยยิ้มที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ออกมา “เหมือนเธอจะอารมณ์ไม่ค่อยดี พูดแค่สองสามคำก็วางสายไปแล้วค่ะ”

“เยี่ยนโจว คุณจะโทรกลับไปหน่อยไหมคะ ฉันได้ยินมาว่าพวกคุณรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาหลายปี ตามหลักแล้วควรจะโทรไปแสดงความห่วงใยสักหน่อยนะ”

ฟู่เยี่ยนโจวเอ่ยตอบอย่างช้าๆ “ไม่ต้องหรอก หล่อนเข้มแข็งกว่าที่คุณคิดไว้มาก”

ขณะที่พูด ก็หยิบเสื้อสูทตัวนอกพาดไว้ตรงข้อพับศอก

“ผมไปก่อนนะ ยาโรคกระเพาะวางอยู่ข้างๆ คุณอย่าลืมกินด้วยล่ะ”

“ค่ะ”

อันซีเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าช่างน่าเอ็นดูและยังอ่อนโยน “ต้องโทษฉันแท้ๆ เลยค่ะ ที่ไม่ระวังทำนมหกใส่ตัวคุณ จนทำให้คุณต้องเสียเวลาจนดึกดื่นขนาดนี้”

“ไม่ดึกเท่าไหร่หรอก คุณรีบนอนก่อนเถอะ”

ฟู่เยี่ยนโจวยื่นมือไปลูบผมสีดำของเธอเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

เพิ่งจะมาถึงด้านนอกประตู ก็ได้รับข้อความจากสวีเจ๋อ ซึ่งเนื้อหาด้านบนคือผลตรวจทางสูตินรีเวช

เจียงอวิ๋นซียังคงบริสุทธิ์อยู่

เขายิ้มมุมปาก ความขุ่นเคืองใจสายนั้นที่เกาะกุมอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจสลายไปในที่สุด