Unforgettable Love รักไม่ลืม

บทที่ 1ณ ห้องรับรองแขกของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งที่จังหวัดปทุมธานี“แม่ดอกแก้ว ฉันต้องการให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน แลกกับการรักษาแม่ของเธออย่างเต็มที่เพื่อต่อชีวิตแม่ของเธอออกไปโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแม้แต่บาทเดียว” เสียงหนักแน่นของคุณหญิงชญาดา พงษ์วานิช วัยสี่สิบเก้าปีเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีชื่อว่า ปริ้นซ์ เมดิคอล ฮอสพิทอล (Prince Medical Hospital) ในจังหวัดปทุมธานี คุณหญิงชญาดากำลังนั่งสนทนาพูดคุยอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ดอกแก้ว จำปาทอง หรือ แก้ว เธอคือหญิงสาววัยยี่สิบสามปี โดยมีคุณหญิงชลิตา อัครโสพล วัยสี่สิบหกปีผู้เป็นน้องสาวแท้ๆของคุณหญิงชญาดานั่งอยู่ข้างๆกัน ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่ที่ห้องรับรองแขกของโรงพยาบาล“คะ?” ดอกแก้วตอบรับด้วยความรู้สึกมึนงงย้อนกลับไป15 นาทีก่อนหน้านี้ดอกแก้วเดินทางมาดูแม่ของเธอที่โรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยความรู้สึกทุกข์ใจและเศร้าใจมาก แม่ของเธอล้มป่วยด้วยโรคเนื้องอกในสมองและป่วยด้วยโรคนี้มาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว แม่ของเธอต้องเข้าออกโรงพยาบาลมาตลอดจนมาช่วงหลัง แม่ของเธอไม่สามารถไปทำงานได้จนสุดท้ายต้องลาออกจากงานแม่บ้านของบริษัทมาท

พอคิดมาถึงตรงนี้มันทำให้ดอกแก้วคิดถึงเงื่อนไขที่คุณหญิงชญาดาเสนอให้เธอ ว่าให้เธอเลิกกับฟินแฟนหนุ่มรุ่นน้องของเธอซึ่งเป็นลูกชายของคุณหญิงชญาดา‘เธอคงไม่มีทางเลือกแล้ว คงต้องเลิกกับฟินจริงๆ’ คิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของดอกแก้วก็เริ่มไหลออกมา‘เธอกับฟินคบหาเป็นแฟนกันได้เพราะเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันที่จังหวัดปทุมธานี บ้านของเราอยู่ที่จังหวัดปทุมธานีทั้งคู่ แต่ฟินเขามีบ้านอยู่ที่กรุงเทพด้วยเพราะเขาเคยเล่าให้เธอฟัง ครอบครัวของฟินค่อนข้างมีฐานะดูจากรถที่เขาขับ เขาบอกกับเธอว่าเขาอยู่กับแม่และน้าสาวของเขา ส่วนพ่อของเขาเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอก็ไม่รู้หรอกว่าครอบครัวของฟินมีฐานะมากขนาดไหนทำธุรกิจอะไรเพราะฟินบอกเธอแค่ว่าที่บ้านของเขาทำธุรกิจแต่ไม่ได้ลงรายละเอียดว่าทำธุรกิจอะไร เธอเองก็ไม่เคยถามแล้วเธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นด้วย เพราะสำหรับเธอ เธอรักฟินด้วยใจจริงไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย แต่ดูจากวันนี้ที่เธอเจอกับแม่และน้าสาวของเขา ที่บ้านของเขาคงจะร่ำรวยมากแน่ๆเพราะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลด้วย เธอเองก็เคยเล่าเรื่องครอบครัวของเธอให้เขาฟังเช่นกันว่าเธออยู่กับแม่สองคนพ่อของเธอเสียชีวิตไปนานแล้วแต่เธอไม่ไ

วันต่อมา ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในจังหวัดปทุมธานี16:20 นาทีด้านหลังตึกบริเวณลานจอดรถของมหาวิทยาลัยเวลานี้ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน ทุกคนต่างทยอยเดินทางกลับบ้านกันหมดหลังจากที่วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายก่อนที่จะปิดเทอม ฟินมายืนรอดอกแก้วตามที่ได้นัดหมายกันไว้อยู่ที่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังตึกบริเวณลานจอดรถได้สักครู่ก่อนที่เขาจะเห็นดอกแก้วเดินมา ฟินโบกมือให้ดอกแก้วด้วยรอยยิ้มก่อนที่ดอกแก้วจะเดินเข้ามาหาเขา“แก้ว เป็นไงบ้าง วันนี้ผมไม่ได้เจอแก้วไม่ได้ทานข้าวกับแก้วเลย ข้อสอบยากไหม คงเหนื่อยแย่ใช่ไหม ดูทำหน้าเข้าสิ” ฟินเอ่ยพูดทักทายพลางถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไปแล้วจับมือของดอกแก้วไว้ด้วยรอยยิ้ม ‘สงสัยแก้วคงจะเหนื่อยมากดูจากสีหน้าท่าทางของแก้วแล้วดูเหนื่อยๆเพลียๆคงอ่านหนังสือสอบหนักแล้วข้อสอบก็คงจะยากมากแน่ๆ’ ฟินคิดในใจ“เดี๋ยวช่วงปิดเทอม ผมจะพาแก้วไปเที่ยวพักผ่อนนะเพราะแก้วเรียนจบแล้ว แก้วก็คงต้องเริ่มหางานทำ ผมว่าเก่งๆอย่างแก้วคงหางานได้ไม่ยากหรือแก้วจะไปทำงานที่บริษัทของครอบครัวผมไหม ถ้าอยากไปทำงานบริษัทของครอบครัวผมเดี๋ยวผมจัดการให้ งั้นเอางี้ ก่อนที่แก้วจะเริ่มทำงานเราไปเที่ยวพักผ่อนกันก่อ

ดอกแก้วเดินเข้ามาในโรงพยาบาลแล้วได้เจอและพูดคุยกับหมอถึงอาการแม่ของเธอ หมอบอกว่าแม่ของเธอมีอาการตอบสนองต่อการรักษาเป็นอย่างดีแต่หมอยังไม่สามารถตอบได้ว่าแม่ของเธอจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร แต่โดยรวมแล้วถือว่าอาการแม่ของเธอดีขึ้นจากเมื่อวาน ดอกแก้วได้ฟังหมอพูดแบบนั้นเธอก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย เมื่อดอกแก้วพูดคุยกับหมอเสร็จเธอก็กล่าวขอบคุณหมอแล้วเดินมายืนมองแม่ของเธอที่นอนรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียูอยู่ที่หน้ากระจกเช่นเดิม ดอกแก้วยังไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมแม่ของเธอใกล้ๆได้เพราะแม่ของเธอยังคงต้องอยู่ในห้องไอซียูที่เป็นห้องปลอดเชื้อ“แม่ เมื่อไรแม่จะฟื้นขึ้นมาคุยกับแก้ว แก้วรอแม่อยู่นะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดตัดพ้อพลางน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา‘แก้วเลิกกับฟินแล้วนะ แม่คงไม่มีโอกาสได้เจอเขาแล้ว แก้วเหนื่อยจังเลยแม่ แก้วอยากให้แม่ตื่นขึ้นมาปลอบใจแก้ว แม่รีบตื่นขึ้นมานะ แก้วจะทำทุกอย่างเพื่อให้แม่อยู่กับแก้ว อยู่กับแก้วให้นานที่สุด’ ดอกแก้วคิดในใจทั้งน้ำตา‘ส่วนเรื่องของเธอกับฟินยังไงมันก็จบลงแล้ว แล้วตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้วด้วย เธอเองก็เรียนจบแล้วถึงจะยังไม่เป็นทางการ ที่เหลือก็รอผลสอบซึ่งเธอมั่นใจว่ายังไงเธอก็สอบผ่

“ไม่ ไม่ครับแม่ ไม่จริง แก้วไม่ใช่คนแบบนั้น ผมจะไปคุยกับแก้วให้รู้เรื่อง ผมจะไปหาเขา” ฟินเอ่ยพูดพลางลุกขึ้นยืนจากเตียงแล้วกำลังจะเดินไปที่ประตู แต่เขาเดินซวนเซไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงไปที่พื้นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย“ตาฟิน! ตาฟินลูก!” คุณหญิงชญาดาอุทานออกมาด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อเห็นลูกชายล้มลงจึงรีบเข้าไปประคอง“ฟิน ไปไม่ไหวหรอกลูก ลูกเมาขนาดนี้จะไปได้ยังไง แม่ไม่ให้ไป อะไรจะขนาดนี้นะตาฟิน” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดเชิงตำหนิลูกชาย“ไม่ครับแม่ ผมจะไปหาแก้ว แก้ว! แก้ว! อยู่ไหน แก้วอยู่ไหน! แก้ว....” ฟินเอ่ยพูดตัดพ้อออกมาก่อนที่เขาจะค่อยๆหลับใหลแล้วสลบไป“ฟิน ฟิน! หลับไปแล้ว ฟ้า ฝน สุก มาช่วยฉันพาตาฟินไปนอนหน่อยเร็ว!!” คุณหญิงชญาดาเอ่ยตะโกนเรียกคนงานในบ้าน ทั้งป้าสุกแม่บ้านใหญ่และสาวใช้อีกสองคน ทั้งหมดรีบวิ่งขึ้นมาข้างบนรวมถึงคุณหญิงชลิตาด้วย ทุกคนช่วยกันพยุงพาฟินไปนอนที่เตียง แล้วป้าสุกก็จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ฟินก่อนที่จะปล่อยให้ฟินได้พักผ่อนแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่ห้องพักของตัวเองคุณหญิงชญาดากลับมาที่ห้องพักของเธอแล้วเดินมานั่งที่เตียงนอนพลางครุ่นคิดอย่า