LOGINNang tumayo si Tyle, ang mga mata nito ay nanatiling nakapako sa mga labi niya, tinitimbang ang bawat paghinga nito. Ang isang kamay ni Tyler ay dahan-dahang gumapang pababa, kinakapa ang init ng kanyang pagkababae habang isinasentro ang alaga nitong buhay na buhay at tila may sariling isip na naghahanap ng hantungan.“Aghhh...”Isang gulantang na ungol ang kumawalasa kanya nang bigla siyang pasukin ni Tyler. Walang pasubali, walang pag-aalinlangan. Tila hindi na nito kayang maghintay pa ng kahit isang segundo.“Ahhh... ahhh... ahhh...” Ang bawat labas-masok ni Tyler ay sinasabayan niya ng malalim na ungol. Nakatitig si Tyler sa kanya, tila binabasa ang bawat guhit ng ligaya at sarap sa kanyang mukha.Sa gitna ng bumabagsak na tubig mula sa shower, ang tanging maririnig ay ang naghahabol nilang paghinga at ang tunog ng nag-uumpugang balat.Sa bawat paghampas ng katawan ni Tyler, napapaigik siya, ramdam ang bawat pulgada ng lalaki sa loob niya. Ang kuryenteng dumadaloy sa kanilang mga
Nakatayo si Jolisa sa gitna ng banyo, tila isang estatwang walang buhay habang ang mga kamay ni Tyler ay dahan-dahang gumagalaw upang alisin ang bawat saplot sa kanyang katawan.Walang imik, hinayaan niya ang lalaki na hubaran siya ng higit pa sa damit, tila ba hinuhubaran din siya nito ng mga masakit na alaala.Nang tuluyan na siyang walang suot, pinihit ni Tyler ang shower. Ang unang bagsak ng tubig ay nagdulot ng bahagyang panginginig sa kanyang balat."Mababasa ka..." mahinang sambit niya nang makitang ang tubig ay tumatalsik na sa suot na t-shirt ni Tyler. Ngunit tila bingi ang lalaki, ang atensyon nito ay nakapako lamang sa pag-aalaga sa kanya."I don't mind," maikling tugon ni Tyler.Nanatili siyang tahimik, nakatayo lang sa ilalim ng agos habang sinisimulan siyang sabunin ni Tyler. Maingat nitong nilagyan ng shampoo ang kanyang buhok, minamasahe ang kanyang anit sa paraang nagpapakalma sa kanyang naguguluhang isip.Pagkatapos banlawan, nilagyan nito ng conditioner ang kanyang
“Salamat sa pagpunta, Tyler, Jolisa… Baka nakakaabala na ako sa inyo. Pwede n’yo na akong iwan dito.”Mahina ngunit taos-puso ang tinig ng mayor. Halatang pagod na pagod na sa lahat ng nangyari, sa kaguluhan, sa takot, at sa bigat ng mga katotohanang unti-unting lumalabas.“Pero mag-isa ka lang dito, Mayor,” nag-aalalang sagot ni Tyler.“Hindi… aalis din ako kaagad. Ligtas naman na si Paolo. Papabantayan ko na lang siya rito. Napapagod na din ako… Uuwi rin ako .”Nagkatinginan sina Tyler at Jolisa. Pareho nilang alam na hindi ganoon kadali ang sitwasyon.“Paano po si Pretzel? Ngayong nasa labas pa siya, baka kung ano na naman ang maisipan niya, lalo’t malaki ang galit niya kay Jolisa. Hindi natin alam ang nasa utak niya, Mayor.”Biglang natahimik ang matanda. Parang bawat salitang masasama laban kay Pretzel ay tumutusok din sa puso niya bilang ama. Masakit marinig ang katotohanan, ngunit wala siyang magagawa kundi tanggapin iyon.“Huwag kayong mag-alala,” saad niya matapos ang ilang s
“Huwag sana kayong magagalit, Mayor… pero bakit ganoon po ang ugali ni Pretzel? Matagal ko nang napapansin na may kakaiba sa kanya. Hindi kaya masyado mo siyang na spoil? ”Napayuko si Mayor bago tumingin sa paligid upang masigurong walang ibang makaririnig.“Pasensya na kayo sa gulong dala ng anak ko sa inyo, Tyler… Jolisa…” sandali siyang tumigil. “Marahil may kasalanan din ako kung bakit siya nagkaganun, pero sa tingin ko ay mas malaki ang dahilan kung saan siya nagmula kung bakit siya ganyan.""Ano po ang ibig mong sabihin, Mayor?""H-hindi ako ang tunay na ama ni Pretzel. Ampon ko lang siya. At ang totoo niyang mga magulang ay nasa mental hospital. Ibinenta lang siya noon sa akin noong baby siya… at hindi ko alam na paherong baliw ang mga magulang niya.”Hindi agad nakapagsalita sina Tyler at Jolisa. Nagkatinginan lamang ito sa gulat.“Kaya pala, Mayor…” mahina ngunit mariing saad ni Jolisa. “At totoo po ang sinabi ni Tyler. Si Pretzel ang may kagagawan kung bakit ako nagka-amnes
Habang nasa biyahe, lalong bumibigat ang kanyang dibdib. Hindi niya alam kung uunahin ba niyang iligtas ang anak o ipaubaya na ito sa pulis sa dami ng kasalanan nito.Pagdating sa mansion, sinalubong agad siya ng nagkakagulong mga katulong at guwardiya. Halata sa mga mukha ng mga ito ang takot at pagkataranta.“Nasaan si Pretzel?” malamig ngunit mariing tanong niya.“H-hindi po namin alam, Mayor. Umalis po siya agad.” sagot ng katulong habang nanginginig.Hindi na siya nagsalita. Dumiretso siya sa silid ni Pretzel. Pagpasok, bumungad sa kanya ang dugo sa sahig, nagkalat na gamit, at magulong kama.Ano ba talaga ang nangyari bago ang pangyayaring iyon?Walang makapagsasabi sa kanya. Tanging sina Paolo at Pretzel lamang ang nakaaalam ng buong katotohanan.Hindi niya inakalang aabot sa ganito ang kabaliwan ng sariling anak. Lahat ng kapritso nito, lahat ng gulong nilikha nito, palihim niyang inayos upang walang bahid na bad pablicity sa kaniyang pangalan. Ngunit ngayon, tila hindi na iyo
"Mag-ayos ka na. Huwag mo nang tangkaing sirain sina Tyler at Jolisa dahil hindi kita papayagan. Hindi kita hahayaang makapatay ka muli ng tao, dahil mahal kita Pretzel" sabi ni Paolo habang isinusuot ang kanyang pantalon.Hindi siya nakasagot sa pag-amin nito."Pagdating ng Daddy mo, sasabihin ko rin sa kanya na may relasyon tayo at papakasalan kita."Doon tumigas ang mukha niya. Para siyang na-kidnap sa mga oras na yun. Wala silang relasyon! Fuck buddy lang ang namamagitan sa kanila at wala nang iba!Isa pa, hindi siya sanay na minamanduhan ng kahit sino. Siya palagi ang nasusunod. At higit sa lahat, masyado nang maraming nalalaman si Paolo!Hindi! Hindi pwedeng ikasal siya kay Paolo, hindi niya pinangarap na mapunta sa isang bodyguard! Ano na lang ang sasabihin ng mga kaibigan niya sa alta siyudad?Pagkatalikod ni Paolo at akmang lalabas na ito ng kanyang kwarto, mabilis niyang kinuha ang baril mula sa bag at walang pag-aalinlangang ipinutok iyon."Argh!"Tinamaan si Paolo sa likod
LILLY'S POV:Inakay na siya ni Finn palabas ng simbahan. Nakaabang na ang mga bisita sa pinto ng simbahan sa paglabas nila. Bilang tradisyon ay sasabuyan sila ng mga ito ng bigas, simbolo ng kasaganaan, at biyaya sa buhay mag-asawa..... at petals, simbolo naman ng pag-ibig.Pinisil nito ang kamay
Pagkatapos mag-ayos ni Tito Ken ng konting gamit ay umalis na sila sa mansion at pupunta sa bahay ni Gov. Clark.Matinong politiko din si Gov. Clark Almonte kaya panatag ang loob niya kapag doon titira si Tito Ken, at saka halos magkapatid na nga ang mga ito. Naalala niyang dati ay may kinasasangku
"Ang mabuti pa love ay dito muna kayo tumira sa inyo. Siguradong magagalit si Dylan kapag nalaman niyang doon ka nakatira sa akin. Hindi natin siya bibigyan ng pagkakataon na ma-provoke. Ipaparamdam natin sa kanila na sunod-sunuran kayo ni Tito Kenn sa gusto nila habang nagkakalap kami ni Bert ng
"Ahm, dito mo lagay ang mga gamit mo..." iwas niya, para kasi siyang natutunaw sa pamamaraan ng pagtitig ni Finn sa kanya."Shh... maupo ka lang d'yan. Ayaw kong mapagod ka. Kaya ko na 'to, love..." wika ni Finn saka inakay siyang umupo sa kama. Sinunod naman niya ang utos nito.Habang nag-aayos si







