LOGIN"Naabutan ko siyang walang malay sa bahay kanina. Dali-dali ko siyang dinala dito." paliwanag niya“How is she?” namumulatlang sabi ni Pretzel. Marahil ay nag-aalala din ito kay Jolisa.“Sabi ng doctor, she is safe now pero malubha ang pagkakabagok niya at mukhang may struggle na nangyari. Baka pinasok siya sa bahay kanina habang wala ako.”“Oh God… sino naman kaya ang gumawa sa kanya?”“I don’t know…”“Ikaw… saan ka ba galing? Pagdating ko sa kwarto ni Mayor kanina wala ka doon. Tumawag ako pero hindi mo rin sinasagot ang telepono.”“Huh? Ah eh… lumabas lang ako para mag-breakfast at kape. Ayaw ko ng mga pagkain dito sa ospital.”“Ganun ba.”“Tara, doon muna tayo sa kwarto ni Dad habang naghihintay na ilabas si Jolisa sa emergency.” aya ni Pretzel sa kanya“No, dito lang ako. Hindi ko siya iiwan dito.”“Kung ganun, dito na lang din ako. Sasamahan kita.”Hindi siya sumagot. Umupo siya sa waiting area. Tumabi naman si Pretzel sa kanya.Ngunit hindi niya alam, may ibang iniisip si Pretz
Pagdating sa kaniyang bahay ay may kakaiba siyang nararamdaman na hindi niya maintindihan. Mabilis siyang tumakbo sa main door saka kumatok.“Jolisa… love? Open the door…” nagmamadaling sabi niya pero walang sumasagot mula sa loob. Nilapit niya ang tenga sa pinto pero wala rin siyang narinig na kaluskos o ingay.Hindi na siya nakatiis. Kinuha niya ang susi sa kanyang bulsa at binuksan ang pinto. Sobrang tahimik ng loob ng bahay. Walang bakas ni Jolisa.“Love? Jolisa? Are you here?” Imposible namang lumabas si Jolisa. Wala pa itong alam doon sa Baguio at wala ring kilala.Paglagpas niya sa bandang kusina ay may nakita siyang babaeng nakahiga sa sahig. Bigla siyang kinabahan.“Jolisa!” mabilis niya itong pinuntahan. Walang malay si Jolisa at may dugo ang ulo nito. Marahil ay tumama sa kung saan. Basa pa ang dugo, ibig sabihin kakaaksidente lang nito o kung ano man ang nangyari dito.“What happened, love?”Kinakausap niya ito kahit wala itong malay.Mabilis niyang binuhat si Jolisa. Dada
Ngunit kahit pilit niyang pinapakalma ang isip, hindi niya maikakaila na may bahid ng pagdududa na unti-unting sumisingit sa puso niya.Napansin iyon ni Pretzel. Ngumiti ito... isang ngiting alam na alam niyang tumama ang mga salita nito.“See?” mahinang sambit ni Pretzel. “Nag-iisip ka na ngayon. That’s good… kasi iyon ang totoo.”“H-hindi…” pilit niyang sagot, kahit nanginginig ang boses. “Kahit ano pa ang sabihin mo, hindi ako maniniwala sa’yo!”Biglang tumawa si Pretzel, mahina pero puno ng pang-iinsulto.“Hindi ka naniniwala?” ulit nito. “Then why do you look so shaken, Jolisa?”Hindi siya nakasagot.Dahil totoo nanginginig siya. Hindi lang sa takot… kundi sa posibilidad na baka may bahaging totoo ang lahat ng sinasabi nito.“Alam mo kung anong mali sa’yo?” dahan-dahang lumapit si Pretzel, hanggang sa halos magkalapit na sila. “Masyado kang naniwala sa mga salitang gusto mong marinig.”Napapikit siya, pilit tinatakpan ang tenga niya. “Stop it… please stop!…”Pero hindi tumigil si
Agad niyang sinara ang pinto at nilock iyon. Inayos niya ang pagkakatali ng kanyang roba, Wala na siyang oras na mag-ayos ng damit kanina dahil sa bilis ng pangyayari. Dahan-dahan siyang naupo sa sofa at napayakap sa sarili, pilit pinipigil ang panginginig ng katawan. Hindi niya alam kung alin ang mas kinatatakutan niya... ang maiwan mag-isa sa loob ng bahay… o ang isiping sa mga sandaling iyon, kasama ni Tyler si Pretzel.Mariin niyang ipinikit ang mga mata at huminga nang malalim, paulit-ulit, parang sinusubukang ikalma ang nagwawala niyang dibdib. Lumipas ang ilang minuto, pero hindi pa rin siya mapakali. Para bang bawat segundo ay lalong nagpapabigat sa pakiramdam niya.Kung hindi lang dahil kay Mayor… hindi niya papayagan si Tyler na umalis. At sa isang iglap, may sumagi sa isip niya... isang ideyang lalong nagpagulo sa kanyang utak.Paano kung… dinadahilan lang ni Pretzel si Mayor? Paano kung may ibang plano ito?Napamulat siya bigla. Hindi.... Hindi pwedeng ganoon.Tumayo siya
Kinabukasan, nagising sila sa ingay ng telepono ni Tyler. hindi ito tumitigil sa pag-ring.“Fuck. Who the hell is this? Ang aga-aga, nambubulabog!” ASIK ni Tyler saka kinuha ang kamay sa pagkakayakap sa kanya at dinampot ang cellphone sa side table.Napamulat din siya ng mata para tingnan kung sino ang tumatawag. Nakita niya sa screen ang pangalan ni Pretzel. Napasimangot siya... Alas sais pa lang ng umaga, for God’s sake!Nakita niyang sumimangot din si Tyler at muling binalik ang cellphone kung saan ito nakalagay kanina saka muli siyang niyakap.“Hindi mo ba siya sasagutin?”“No. I’ll pretend I’m sleeping,” sabi nito habang isiniksik ang ulo sa kanyang buhok.“Baka importante ang tawag…” mahina niyang sabi.“Fuck!” inis na sabi ni Tyler saka muling dinampot ang cellphone. “Hello!?” galit nitong sabi.“Tyler! Sabi mo babalik ka na dito?” narinig niya ang sinabi ni Pretzel sa kabilang linya sa lapit ng telepono ni Tyler sa kanya.“Yes, Pretzel, babalik ako. Pero alam mo ba kung anong
Ang sarap pakinggan ng sinabi nito na siya ang nagmamay-ari dito, kahit pa alam niyang mahirap iyon makuha. May isang baliw na Pretzel na gusto rin si Tyler nang buo... hindi lang siya.Natigil ang kanyang pag-iisip nang lalong bumilis ang paggalaw ni Tyler. Halos wala itong kapaguran sa paglabas-masok at pagkadyot sa kanya.“Ahh... ahhh... ahhh...” Sinasabayan niya ng ungol ang bawat galaw nito. Ang sarap ng pagkiskisan ng mga laman nila. May kaunting hapdi pa siyang nararamdaman dahil muling naunat ang kanyang kweba sa malaking alaga nitong ini-invade ang kailaliman niya.“Ahh shit, ipuputok ko na 'to sa loob, love...” paalam ni Tyler. Alam niyang delikado iyon, maaari siyang mabuntis dahil wala naman silang proteksyong gamit.Ahh... bahala na. Kung mabuntis man siya ay wala siyang pakialam. Masyado siyang mainit at malibog para mag-isip ng tama at mali.“Ahhh, fuck, fuck, fuck!” Para siyang napako sa pader sa lakas ng pag-iyot ni Tyler hanggang sa maramdaman na lang niya ang mainit
Nakayuko siyang umupo sa bakanteng upuan na malayo sa lahat.“Are you okay, Aria?”Nagulat siya nang makita si Lilly na nasa likod niya. Dumating na pala ang mag-asawa.“Hey, ate. How’s the honeymoon? Biglang nag-shift ang lungkot niya sa saya. Masaya siyang makita ang kanyang pinsan.“Syempre grea
Kinabukasan ay maaga siyang nagising at naligo. First day niya sa trabaho. Bukod sa gusto niyang hindi ma-late ay ayaw niya ding sumabay kay Clarkson sa pag-alis kaya aabangan niya ang ninong Clark niya at doon sasabay.Fresh pa din sa utak niya ang unang halikan nila ni Clarkson at ang pagtawag ni
"Finn..."Natigil ang pag-iisip niya nang magising si Lilly."Yes, love... may kailangan ka?" mabilis na tanong niya. "May masakit ba sayo?"Napangiti ito. "Wala... naiihi ako. Pwede mo ba akong samahan?""Tara... wait lang at aalalayan kita." Nauna siyang tumayo saka hinawakan ang kamay ni Lilly p
CLARKSON'S POV:Mapait siyang napangiti. May nakita siyang lungkot sa mga mata ni Aria. Alam niyang may gusto ang kinakapatid sa kanya… at ganoon din naman siya. Pero natatakot siyang baka hindi niya mapanindigan, kaya pilit niyang pinapaalala sa kanyang sarili at kay Aria na magkapatid sila. Pero







