تسجيل الدخول*******************
KENNETH POV: Pasimpleng pinagmamasdan nya si Jonie habang kumakain. Magana itong kumain kaya nakapagtataka kung bakit hindi ito tumataba. Napansin nyang mahilig din ito sa sweets. May leche flan pa itong dala para sa kanya. Actually hindi cya mahilig sa sweets pero dahil dala ito ni Jonie para sa kanya ay kakainin nya. Kilig na kilig cya ng dinalhan sya ng pagkain ng sekretarya nya. Hindi nya lang pinapahalata pero naa-appreciate nya iyon. Parang wala lang naman ito sa dalaga pero malaking bagay na iyon sa kanya. "Nga pala Jonie, ilang months ka na pala dito sa office?" pagbasag nito ng katahimikan sa pagitan nila. "4 months na Sir... pagka graduate ko ay dito agad ako nakapag trabaho sa kompanya mo. Dito din kasi ako nag OJT."Nakikinig lang cya sa dalaga na kunyari ay hindi nya alam. "Balita ko ay Summa com Laude ka daw?" Napayuko ito... tila nahihiya.
"Opo Sir....."
"Matalino ka pala kung ganun? Swerte ko naman at sa akin ka napunta!.... Este dito ka nakapagtrabaho... Galingan mo ha, kapag nakita ko ang work ethics mo ay tataasan ko sweldo mo para hindi ka ma-pirate ng ibang kompanya." "Naku Sir wag na ho! Malaki na po ang sweldo ko para sa isang fresh graduate na tulad ko." "Bakit ayaw mo ng increase? You deserve it dahil you graduated with flying colors!" "Ahhhh gusto Sir!..." biglang sagot nito. "Yun naman pala eh hahaha.." Sa lahat ng mga babaeng nakakasama nya ay ngayun lang ata cya nakatawa ng ganito kalakas at sa sekretarya pa nya. "Ilang taon ka na pala?" tanong ulit nya ulit dito. Alam nyang nahihiya at naiilang ito sa kanya kaya kinakausap nya ito ng kinakausap para mawala ang hiya nito sa kanya. "24 po..." Shit ang layo pala agwat namin! 30 na kasi cya... sa isip nya. Habang tumatagal ay gusto nya ang personality ng serectary nya. Ngayun lang sila nakapag-usap ng ganito. Palagi kasi itong ilag sa kanya. Matalino ito.... may sense kausap. Pasimpleng tinitingnan nya ito habang kumakain.. nahihiya ito sa kanya, ramdam nya iyon. Maliit kasi ang subo nito sa pagkain. Pero kapag hindi naman cya nakatingin ay malaki naman ito sumubo. Gusto nyang matawa pero pinigilan nya. Kasalukuyan na itong kumakain ng dessert. Kanina pa dapat cya tapos pero dinahan-dahan nya na din ang pagkain para hindi ito mailang sa kanya kapag mag-isa nalang itong kumakain. Tila sarap na sarap ito sa pagkain ng leche flan.. Gumagalaw-galaw pa ang ulo ito habang sumusubo. Lihim cyang napangiti. Ang cute kasi nito... parang bata. "Sir labas na po ako ha, mag aalas-tres na pala. May meeting po kau with Ms. Ann Valdez." Akmang tatayo na ito ng pigilan nya. "Cancel mo nalang yun, tinatamad nako eh. Mas gusto ko pang makipag-usap sayo kesa humarap sa babaeng yun." Biro nya dito pero hindi ito tumawa...napahiya tuloy cya, baka sabihin nito na feeling close cya. "Ah eh Sir baka po pagalitan ako ni Ms. Ann?" "Bahala ka na mag-alibi basta cancel my appointment to her..." "S-sige po sir..." Alanganing sagot nito. Lumabas na si Jonie at tinawagan si Ann. Alam nyang pagagalitan ito ni Ann pero wala na cyang magawa, ayaw nyang masira ang mood nya. Ang gusto nya ay si Jonie lang ang babaeng makikita ng mga mata nya sa araw na yun. Mag-isa nalang siya sa office. Natutuwa cya sa dalaga, masarap ito kausap... may sense... alam mong hindi bobo. Ilang sandali lang silang nag-usap ay parang naging interesado na cya sa babae. Pero nakikita nya sa mata nito na wala talaga ito pagtingin sa kanya. Boss lang talaga ang turing nito sa kanya kahit pa nagpapahaging na cya dito. Na-curious tuloy cya... gumana na naman ang kapilyuhan nya... parang gusto nyang gawing project si Jonie... make her fall in love with him! Napangiti cya sa mga naiisip. Pero nag-aalala din cya baka kasi umalis ang dalaga kapag ginawa nya iyon at ayaw nya mangyari yun! Jonie is an asset to him... kapag umalis ito sa kanya ay siguradong makakahanap agad ito ng trabaho at pag-aagawan pa ng ibang kompanya. Ah shit... abort mission!!! hindi nya pwedeng paglaruan ang dalaga. Sa iba nalang sya maglalaro!!! Nalungkot tuloy cya bigla sa desisyon nya. Dahil kinancel nya ang appointment with Ann ay wala na cyang ginagawa sa office. Nakatingin na lang cya sa labas, naka glass kasi ang buong wall ng kanyang office... nakikita nya ang mga tao sa labas pero hindi cya nakikita ng mga ito sa loob. Nakamasid lang sya sa mga ginagawa ni Jonie. Mahinhin kumilos ang dalaga, napakalambot nito.... babaeng babae. 5'5" lang ata ang height nito, cya naman ay 6 footer.. Hmmm its ok, I like petite woman. parang masarap alagaan.... sambit nya...Ah ano bang pinagsasabi nya? Hindi nga pwede si Jonie di ba??? Abort mission!!! Nakita nyang nag-aayos na ito ng mga gamit, pinapasok na ang mga gamit nito sa bag, tiningnan nya ang oras, 5:30 na pala... malamang ay uuwi na ang babae. Dalidali na din cyang nag-ayos at lumabas ng office.
"Oh Jonie bakit andito ka pa? 5:30 na ah?" kunwaring tanong nya. "Ah may tinapos lang po... pauwi na din po ako Sir." Natawa cya sa sarili. Syempre alam nyang pauwi na ang dalaga!.... kanina pa kaya nya ito pinagmamasdan! "Sakto! kung gusto mo sumabay ka na sa akin... pauwi na din ako..." wika nya. Ang galing nya talagang artista! "Ay wag na Sir... may dadaanan pa kasi ako..." "Saan naman yun? ihahatid kita..." Minsan naiinis na cya dito sa babaeng ito... hindi talaga effective ang charisma nya sa dalaga. Kung ibang babae siguro ay nagkukumahog na iyon na sasama sa kanya. "Wag na po... baka out of way sayo." "Saan nga? Paano ko malalaman na out of way kung hindi mo sasabihin?" Tila nawawalan na din cya ng pasencya sa dalaga at napalakas ang boses nya. "Sa Mendez hospital po..." Nahihiyang sagot ni Jonie sa kanya. "Sakto may pupuntahan din ako banda doon, sabay ka na sa akin..." Lihim cyang napangiwi... ang lousy na mga 'the moves' nya! Bakit ba kasi nya ginagawa ito? Di ba nga abort mission na si Jonie sa kanya? Off limits na ang dalaga!!! Haaay bahala na....eh sa gusto nya eh! "Sure ka Sir? Baka nakakahiya..." "Hindi... tara na baka matraffic pa tayo." Nagpatiuna na cya sa paglakad para hindi na ito maka hindi pa sa kanya.Nang tuluyan nang makatulog si Catriona matapos turukan ng doktor ng pampakalma, saka lang naging tahimik ang buong silid.Kanina pa nila nakikita kung gaano ito kabalisa. Sa bawat tunog ng cellphone, kapansin-pansin ang takot sa mukha nito. At ngayong mahimbing na itong natutulog, saka lang nakahinga nang kaunti sina Craig, Blair, at Lewis. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay nawala na ang kanilang mga tanong. Sa katunayan, lalo lang dumami ang mga iyon.“Dad…” mahinang tawag ni Lewis sa ama na si Blair. “Do you think Catriona is hiding something from us?”“I think so, anak”Napalingon din si Craig. Humugot nang malalim na hininga at ilang sandaling hindi sumagot. Muli niyang tiningnan ang apo na mahimbing na nakahiga sa kama.“I think so too,” sa wakas ay sagot niya. “Pero hindi ko alam kung ano.”Sandali itong natahimik.“Or maybe she’s just traumatized. We know what happened to her. We know she was raped.” Bumigat ang boses ni Craig. “Pero ayaw na niyang hanapin natin ang mga kidnap
Hindi niya kayang sabihin kay Lolo Craig ang lahat ng iyon. Hindi niya kayang sabihin kung gaano siya nagsisisi. Hindi niya kayang aminin kung gaano niya kinasusuklaman ang sarili niya sa mga sandaling iyon. Kaya ang tanging nagawa niya ay umiyak.Marahang hinaplos ni Lolo Craig ang kanyang buhok. “Hayaan mong samahan ka ni Lewis, Catriona. We are family,” dagdag ni Lolo Craig, mahinahon ngunit mariin ang tinig. “At ang pamilya ay dapat nagtutulungan.”Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.“Hindi mo kailangang harapin mag-isa ang lahat ng ito, iha. Kung kailangan mong lumayo para makapagpagaling, tutulungan ka naming makalayo. Kung kailangan mo ng kasama, sasamahan ka namin. At kung kailangan mo lang ng taong mananatili sa tabi mo hanggang sa maging maayos ka… nandito kami.”Lalong bumuhos ang kanyang mga luha. Hindi niya deserve ang kabutihan ng mga ito. Pero sa kabila ng lahat, pamilya pa rin ang turing sa kanya… at hindi siya iniwan.Hindi pa man siya nakakasagot sa sinabi ni L
“N-no, Lolo…” Nanginginig ang boses niya. “Hindi ko sila kilala.”Isang kasinungalingan... ang pinakamabigat na kasinungalingang kailangan niyang sabihin. Hindi niya alam kung paano niya ito nagawa pero hindi niya kayang sabihin ang totoo.At higit sa lahat, hindi niya kayang isipin ang magiging reaksyon ng kanyang pamilya kapag nalaman nilang ang taong pinagkatiwalaan nila ay siya ring naging kasabwat sa lahat.“H-hayaan na natin, Lolo...” dagdag niya habang nakayuko. “Ang importante… ligtas kami ni Jolie.”“Ang mabuti pa, magpahinga ka na muna, iha. Dito lang kami. Kami na ang magbabantay sa’yo.”Marahang sambit ni Lolo Craig habang nakatingin sa kanya. Halata sa mukha nito ang pag-aalala, na para bang ayaw siyang maiwang mag-isa kahit saglit.Nagpaalam na rin ang mga Blacksmiths nang makitang maayos na ang kalagayan niya. Ayaw na rin nilang manatili pa roon nang masyadong matagal dahil kailangan niyang makapagpahinga. Sa huli, sina Lolo Craig, Lewis, at Uncle Blair na lang ang naiw
Samantala, sa kabilang kuwarto…Unti-unting nagmulat ng mga mata si Catriona. Saglit siyang napatitig sa kisame, tila hindi pa lubos na nauunawaan kung nasaan siya. Ngunit nang tuluyang bumalik sa kanyang alaala ang mga nangyari, nanikip ang kanyang dibdib.Nasa isang private room siya ng ospital… Mag-isa. Isang nurse lang ang naroon upang magbantay sa kanya.Dahan-dahan siyang napalingon sa paligid. Tahimik ang buong silid, wala ang kanyang pamilya, wala ni isa man sa mga taong inaasahan niyang naroon sana sa kanyang tabi.Napapikit siya. Alam niya kung bakit… nasa kabilang kuwarto ang lahat, kasama si Jolie. Mas nag-aalala ang mga ito kay Jolie kaysa sa kanya. Iyon ang matagal na niyang kinatatakutan. At ngayon, pakiramdam niya ay tuluyan na itong naging katotohanan.Dahan-dahang pumatak ang unang luha sa gilid ng kanyang mata. Sinundan iyon ng isa pa, hanggang sa hindi na niya napigilan ang pag-agos ng kanyang mga luha.Gusto niyang umiyak nang malakas, pero pinilit niyang pigilan
“Love…”Napalingon si Jolie kay Tyler.“Sabi ng doctor, puwede na raw tayong umuwi ngayong nagising ka na.” Marahan nitong hinaplos ang kanyang kamay. “Pero kung gusto mong manatili muna rito, puwede naman...hangga’t gusto mo.”Sandaling nanatiling tahimik si Jolie. Pagod pa rin ang kanyang katawan. Mabigat pa rin ang kanyang ulo at tila may mga bahagi ng nangyari na ayaw niyang balikan. Pero higit sa lahat, gusto na niyang makaalis sa ospital.Umiling siya. “Gusto ko nang umuwi.”Mabilis na nagkatinginan ang mga taong nasa paligid niya.“Jolie, anak…”Napatingin siya sa kanyang ama. May pag-aalala sa mga mata ni Blair habang nakatitig sa kanya. Halatang gusto nitong makasiguro kung saan siya magiging komportable at ligtas pagkatapos ng lahat ng nangyari.“Gusto mo bang sa bahay natin ka umuwi?”Bahagyang natigilan si Jolie, napababa siya ng tingin. Walang kaalam-alam si Blair, hindi nito alam ang mga hinala niya tungkol kay Catriona. Kung sasabihin niya ang lahat ngayon, maaaring tul
Muling bumalot ang katahimikan sa kanilang lahat. Sa kabila ng kanilang pagtatalo, may isang bagay na hindi nila maaaring ipagkaila… tama si Sebastian.“Kapag nagising siya…” mas mahinang sabi ni Sebastian, ngunit nananatiling matatag ang kanyang tinig, “hahayaan natin siyang pumili.”Napatingin si Tyler sa kanyang lolo. At sa unang pagkakataon mula nang dumating sila sa ospital, bahagyang lumuwag ang kanyang ekspresyon. Dahil kahit gaano pa man sila magtalo at magsisihan, iisa lamang ang gusto nilang lahat… ang makitang ligtas si Jolie.*****Unti-unting bumabalik ang kamalayan ni Jolie dahil sa mahihinang tinig na kanyang naririnig.Noong una ay hindi niya maintindihan ang mga salitang umaabot sa kanyang pandinig. Dahan-dahan niyang minulat ang kanyang mga mata, nanlalabo pa ang kanyang paningin.Ilang beses siyang kumurap bago unti-unting luminaw ang mga mukha ng mga taong nakapaligid sa kanya… Si Lolo Sebastian, Lolo Craig, Daddy Blair, at… Tyler.Totoo ba ang lahat ng nakikita n
Habang binabaybay niya ang kalsada, ramdam niya ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang dibdib. Sumasakit na ang ulo niya at medyo lumalabo ang paningin, pero pinipilit niyang mag-focus sa daan. Hindi siya pwedeng mawalan ng malay sa gitna ng kalsada, lalo na ngayon na hawak niya ang ebidensyang magpa
"Tandaan mo ang sinabi ko, Gray! Kapag nalaman ko lang na pinabayaan mo si Rosabel sa school niyo, ay ikaw ang mananagot sa akin!" Matigas na paalala nito saka tumayo at naglakad papunta ng pinto.“And one more thing…” Sandaling tumigil ito at humarap sa kanya. “Samahan mo siya sa Baguio this weeke
Pagdating nila sa police station, agad niyang tinungo ang records section. Si Bert naman ay dumiretso sa intel room para i-check kung may nakalap nang bagong impormasyon tungkol sa black Montero.“Boss, eto,” tawag ni Bert matapos ang ilang minuto, hawak ang folder na makapal na puno ng mga dokumen
Abala siya sa pagtatrabaho nang hindi napansin ang oras. Kinatok siya ni Willow sa opisina niya. "Ma'am Rosabel, hindi ka pa ba uuwi? 6 PM na po." "Huh? Ganoon ba?" Marahil ay wala nang tao sa labas ng opisina. Naawa siya kay Willow, naghihintay ito malamang na makauwi na siya para makauwi na ri


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




