LOGINTiningnan nya ito ng masama at tinaasan ng kilay. "Bakit mo ba pinipilit na ma-iinlove ako ky Boss???" Naiinis na tanong nya.
"Eh kasi nga ikaw nalang ang hindi pa nagkaka crush sa Boss natin! Lahat ng babae dito ay laglag panty kapag dumaan si Boss pero ikaw ay parang wala lang sayo... to think na ikaw pa ang pinakamalapit kay Boss! Pwedeng-pwede mo cyang akitin kung kelan mo gusto and I'm sure kakagat yun kapag inakit mo! Tingnan mo naman ang isang Maria Leonora Gomez oh... Paaak!... Sexy na..... maganda na.... at matalino pa!" Mala-baklang wika nito sa kanya. "Bakit ko naman gagawin yun? Sisirain ko ang buhay ko? Ang focus ko ay pagbutihin ang pagtrabaho ng sa ganun ay mapagamot ko mama ko.... ang mahal kaya ng maintenance nya!" May breast cancer ang mama nya, kailangan nya ng malaking halaga para mapa-opera ito. Malala na kasi kaya kailangan nya maka-ipon sa lalong madaling panahon. "Puro ka kasi work and no play! Maglibang-libang ka din paminsan minsan!" wika nito sa kanya. "Ayoko! Mas gugustuhin ko pang matulog kesa maglibang na sinasabi mo!" Hindi talaga cya ma-gimik na babae. Gastos lang yun.. Mas gugustuhin pa nyang mag luto at mag benta ng ulam doon sa bahay nila kesa makipag gimikan. Kapag wala cyang trabaho ay nagluluto cya ng mga ulam. Binibenta iyon ng isa nyang kapitbahay na si Elsa sa opisina nito. Tinutubuan nalang nito ang benta nya. Kung baga cya ang taga luto tapos ito naman ang tagalako. Minsan nga ay nagrereklamo na ito dahil hindi na cya nakakapag luto. Hinahanap hanap na daw ng mga ka-officemate nito ang luto nya. Busy kasi cya sa Mama nya sa ospital. Sa kakadaldal nila ni Fe ay hindi nila namalayan na nakarating na sila ng cafeteria. Mabuti naman at konti nalang ang tao na naroon. Ala-una na din kasi. Tapos na ang lunchtime ng mga empleyado. Dalawang set ang binili nyang lunch, ang isa ay para sa kanya at ang isa naman ay para sa Boss nya. 3 cups of rice ang binili nya, isa para sa kanya at dalawa para sa Boss nya. Alam nyang kulang ang 1 cup of rice dito dahil nakipag bakbakan ito kanina. Beef broccoli naman ulam na pinili nya. Bumili na din cya ng dalawang leche flan para panghimagas nila. Hindi nya alam kung mahilig ang Boss nya sa sweets pero kasi cya ay parang hindi kompleto ang pagkain kapag walang dessert. Mabuti nga at hindi naman cya tumataba dahil sa katakawan nya sa sweets. After nyang bumili ng lunch para sa kanila ay bumalik na cya ng office. Iniwan na nya si Fe doon, sa cafeteria na ito kakain. Nang makarating na cya sa opisina ay pinatong muna ang pagkain nya sa table nya saka pumunta sa opisina ng boss nya dala-dala ang pagkain na binili nya para dito. Kumatok muna cya bago pumasok.... mahirap na baka may makita na naman cya. "Pasok!" sigaw ng boss nya mula sa loob. Binuksan nya ang pinto at pumasok. Naka tutuk pa din ito sa laptop. "Sir binilhan na kita ng lunch.... nakalimutan mo ata kumain." Nag angat ito ng tingin... tiningnan muna cya nito mula ulo hanggang paa.. nahiya cya bigla, baka my dumi sya sa mukha. "Sir?...." pukaw nya dito. "Thank you Jonie... nakalimutan ko nga 1 PM na pala.... kaya pala masakit na ang tyan ko. I was about to go out para mag lunch pero dahil binilhan mo na ako ay di nako lalabas... thank you." wika nito sa kanya saka inabot ang pagkain. Seryoso pa din ang mukha ng boss nya. Ewan ba nya bakit nagkaka-crush ang mga babae dito eh parang dragon kaya ito kung magalit!... Or baka sa kanya lang. Lumabas na cya ng office pagkatapos nyang maibigay ang food. Haaay hindi talaga cya makahinga ng tama kapag nasa loob ng office ng boss nya o kapag malapit ito sa kanya... parang hinihigop kasi nito ang lahat ng oxygen. Napatalon cya ng biglang nagring ang intercom nya. "Sir, may ipag-uutos po ba kayo?" sagot nya.... ito lang naman ang naka connect sa intercom nya. "Dito ka na kumain sa loob wala ako kasama eh. nakaka-bored kumain mag-isa..." wika nito sa kanya. "Ah eh.... wag na ho, madami pa kasi akong trabaho dito sa desk ko." pagdadahilan nya. "Di ba nga lunch time? After lunch mo na gawin yan, and thats an order!" "O-ok sir...." wala na cyang magawa. That's an order daw eh! Dala-dala nya ang lunch na binili saka pumasok sa loob ng office. Gusto nyang magreklamo pero wala naman cyang magagawa. Umupo sya sa coffee table. May pangdalawahang chair doon... doon nalang cya kakain para medyo malayo sa boss nya, nakaupo kasi ito sa desk nito at nag sisimula ng kumain. Binuksan na nya ang pagkain nya at magsisimula na dapat kumain ng biglang lumapit ito sa kanya dala-dala din ang lunch nito saka umupo sa tabi nya. Hindi na naman cya makahinga... Nawawalan na naman cya ng oxygen. Di kaya may hika cya? Pa-check-up na kaya cya? "Dito nalang din ako kakain.... Pinapasok nga kita dito para may kasabayan ako eh... tapos ang layo naman ng upuan mo sa akin!" Reklamo nito sa kanya. "Sorry po...." Yun lang ang tanging nasambit nya. Pinag patuloy na nito ang pagkain. Sya naman ay hindi pa nakasubo kahit isa.... nahihiya kasi cya. "Nahihiya ka ba sa akin Jonie? O natatakot?" "Ahm... hindi naman Sir.... naiilang lang cyempre boss po kita..." "Kumain ka na kung hindi ay ubusin ko yang pagkain mo....gutom pa naman ako!" Naubos na nito ang isang cup ng rice.. Mabuti pala at 2 cups ang binili nya dito kung hindi ay mabibitin talaga ito. "Ah eh... gusto mo Sir sayo na lang? Hindi naman kasi talaga ako gutom...." pagsisinungaling nya. "I'm just joking... kain ka na!" simpleng sambit nito sa kanya.Kahit nahihiya ay pinilit na din nyang kumain. Kinuha nya ang kutsara at tinidor. Dahan-dahan nyang hinihiwa ang beef pero hindi kaya iyon kapag dadahan-dahanin nya. Sinulyapan nya ang Boss... walang tigil ito sa kakakain. Parang wala naman ito pakialam sa kanya kaya kumain na din cya. Kanina pa din kasi talaga cya gutom.
Kahit hindi masyadong masarap ang luto sa cafeteria ay nagiging masarap na iyon sa panlasa nya lalo na't gutom cya. Pero mas masarap pa din ang luto nya kesa sa cafeteria. Sa isip nya.Napalunok siya habang patuloy na tumutulo ang kanyang mga luha."Pero tingnan mo ang nangyari sa akin. Akala ko makukuha ko ang lahat kapag nawala ka, pero sa huli, ako rin ang nawalan ng lahat. Bumalik sa akin ang lahat ng kasamaan na ginawa ko. I'm so sorry, Jolie. Hindi ko alam kung paano ko maitatama ang lahat ng nagawa ko sa iyo."Marahang hinaplos ni Jolie ang likod niya."It's okay, Catriona. Tapos na ang lahat. Pinapatawad na kita."Napahagulhol siya sa narinig."Ang importante ngayon ay ligtas tayong lahat. Nandito tayo, buhay at may pagkakataon pang magsimulang muli. Ayokong habambuhay mong dalhin ang bigat ng mga nangyari.""I don't deserve your forgiveness, Jolie..." nanginginig niyang sagot. "After everything I've done to you, paano mo pa nagagawang patawarin ako?""Don't say that, Catriona. We're family."Bahagyang inilayo ni Jolie ang sarili upang tingnan siya sa mga mata."You’re my cousin. Hindi man naging maganda ang lahat sa pagitan natin, hindi ibig sabihin no'n ay
CATRIONA’S POV:Muling nagising si Catriona sa loob ng ospital. Mabigat ang kanyang mga talukap nang unti-unti niyang iminulat ang mga mata. Ilang sandali siyang natigilan habang pilit na inuunawa ang kanyang kinaroroonan. Pero nang biglang magbalik sa kanyang alaala ang mga nangyari, mabilis siyang napabalikwas ng bangon.Nanlaki ang kanyang mga mata at agad na naghanap ng makakapitan."A-Arthur! Huwag mo akong saktan! Please! Huhuhu...""Shhh... You're safe now, Catriona. Nasa ospital ka. Wala ka nang dapat ikatakot."Agad na lumapit si Lewis at marahang hinawakan ang kanyang mga balikat upang pakalmahin siya.Nang makilala ang lalaki, bahagyang nangilid ang kanyang mga luha. Nasa tabi niya ito, naroon din sina Grandpa Craig at Uncle Blaire na kapwa nag-aalala ang mga mukha habang nakatingin sa kanya.Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng pinagdaanan niya, nakaramdam siya ng kapanatagan. Hindi na siya nag-iisa."T-Totoo bang wala na si Arthur?" mahinang tanong niya. "Kuya Lewis.
Ganito ba ang pagmamahal?Ang angkinin ang isang tao kahit ayaw na nitong manatili sa iyo? Ang pilitin siyang bumalik kahit malinaw na malinaw na takot na takot na siya?Napapikit si Catriona habang patuloy na umaagos ang mga luha sa kaniyang pisngi.Hindi niya alam kung hanggang kailan niya kakayanin ang lahat ng ito. Pero isang bagay ang sigurado siya... Ayaw na niyang maging bilanggo muli ni Arthur.At kahit ano pa ang mangyari, hahanap siya ng paraan para makatakas sa kaniya. Kahit iyon na ang maging huling laban niya.Kinaladkad siya ni Arthur patungo sa silid nito. Halos mawalan siya ng balanse sa pagmamadali ng lalaki, ngunit wala itong pakialam. Pagdating sa loob, marahas siya nitong inihagis sa kama.Napadaing siya nang tumama ang kaniyang ulo sa malambot na kutson. Saglit siyang nahilo, ngunit hindi man lamang iyon pinansin ni Arthur. Sa halip, walang pag-aalinlangan itong nagsimulang maghubad ng damit sa harap niya."A-ano ang gagawin mo?" nanginginig niyang tanong habang p
Akmang bubuksan na niya ang pinto nang biglang marahas na hinawakan ni Arthur ang kaniyang braso."What the hell are you doing? Saan ka pupunta?" mariin nitong tanong."Bitawan mo ako, Arthur!"Sinubukan niyang hilahin ang kaniyang braso, ngunit lalo lamang siyang inilapit nito sa sarili."Don't even think about jumping out of this car.""Mas mabuti pang mamatay na lang ako kaysa mapunta sa iyo!" Nanginginig ang boses niyang puno ng galit at hinanakit. "You killed my baby! Pinatay mo ang anak ko! Kung hindi dahil sa paghabol mo sa akin, hindi ako maaaksidente! Hindi mawawala ang anak ko!"Sa pagkakataong iyon ay tuluyan nang bumuhos ang kaniyang mga luha. Hindi lang takot ang nararamdaman niya. Naroon din ang sakit na hanggang ngayon ay hindi niya kayang tanggapin. Para sa kaniya, si Arthur ang dahilan kung bakit nangyari ang lahat."Stop bringing that up," malamig nitong sagot."How can I not?" halos pasigaw niyang tanong. "Anak ko iyon, Arthur! Anak natin! Paano mo nagagawang sabihi
Hindi niya alam kung paano makalalabas sa sitwasyong iyon. Pakiramdam niya ay muli siyang ibinabalik sa isang bangungot na akala niya ay tuluyan na niyang nalampasan. Ang mga pangyayaring pilit niyang kinakalimutan ay unti-unting nagbabalik sa kaniyang isipan. At sa pagkakataong ito, wala na siyang ideya kung paano muling makatatakas."Let me go! Please! I don't want to go with you!"Halos mawalan na siya ng boses sa kakasigaw. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang pilit na inaabot ang door handle. Umaasa siyang mabubuksan niya ang pinto at makalundag palabas ng sasakyan. Wala siyang pakialam kung masaktan siya. Ang tanging nais niya ay makalayo sa lalaking nasa tabi niya.Ngunit bago pa man niya iyon magawa ay mabilis na inabot ni Arthur ang kaniyang kamay at mariing pinigilan."Stop it, Catriona!""Let go of me!" Nagpumiglas siya. "I said, don't touch me!""Will you fucking calm down?"Lalong humigpit ang pagkakahawak ni Arthur sa kaniyang pulsuhan. Napangiwi siya sa sakit, ngun
Halos mapasinghap siya sa narinig. Husband? May asawa na ako?Hindi siya makapaniwala. Bakit hindi iyon sinabi sa kanya ni Kuya Lewis? Bakit hindi man lang niya binanggit na may asawa siya? Kasama rin ba iyon sa mga bagay na nakalimutan niya dahil sa aksidente?"Bakit hindi ka binanggit ni Kuya Lewis sa akin?" nanginginig niyang tanong. "You're lying! Nagsisinungaling ka!""I'm not lying, babe. I'm your husband. We've been married. Hindi mo lang talaga ako maalala dahil sa nangyari sa iyo."Lalong kumunot ang kanyang noo. Wala siyang maalala sa mga sinasabi nito. Ni ang mukha nito ay hindi pamilyar sa kanya."At hindi lang iyon, sweetheart. You were pregnant with our child. Pero nawala ang baby natin nang maaksidente ka at mabangga ang sasakyan mo."Muli siyang natigilan, dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin sa kanyang tiyan at hinimas iyon.“Buntis ako? May anak ako?”Hindi siya makapaniwala sa narinig. Parang biglang may kung anong bumigat sa kanyang dibdib. Kaya pala nitong mga na






