تسجيل الدخولTiningnan nya ito ng masama at tinaasan ng kilay. "Bakit mo ba pinipilit na ma-iinlove ako ky Boss???" Naiinis na tanong nya.
"Eh kasi nga ikaw nalang ang hindi pa nagkaka crush sa Boss natin! Lahat ng babae dito ay laglag panty kapag dumaan si Boss pero ikaw ay parang wala lang sayo... to think na ikaw pa ang pinakamalapit kay Boss! Pwedeng-pwede mo cyang akitin kung kelan mo gusto and I'm sure kakagat yun kapag inakit mo! Tingnan mo naman ang isang Maria Leonora Gomez oh... Paaak!... Sexy na..... maganda na.... at matalino pa!" Mala-baklang wika nito sa kanya. "Bakit ko naman gagawin yun? Sisirain ko ang buhay ko? Ang focus ko ay pagbutihin ang pagtrabaho ng sa ganun ay mapagamot ko mama ko.... ang mahal kaya ng maintenance nya!" May breast cancer ang mama nya, kailangan nya ng malaking halaga para mapa-opera ito. Malala na kasi kaya kailangan nya maka-ipon sa lalong madaling panahon. "Puro ka kasi work and no play! Maglibang-libang ka din paminsan minsan!" wika nito sa kanya. "Ayoko! Mas gugustuhin ko pang matulog kesa maglibang na sinasabi mo!" Hindi talaga cya ma-gimik na babae. Gastos lang yun.. Mas gugustuhin pa nyang mag luto at mag benta ng ulam doon sa bahay nila kesa makipag gimikan. Kapag wala cyang trabaho ay nagluluto cya ng mga ulam. Binibenta iyon ng isa nyang kapitbahay na si Elsa sa opisina nito. Tinutubuan nalang nito ang benta nya. Kung baga cya ang taga luto tapos ito naman ang tagalako. Minsan nga ay nagrereklamo na ito dahil hindi na cya nakakapag luto. Hinahanap hanap na daw ng mga ka-officemate nito ang luto nya. Busy kasi cya sa Mama nya sa ospital. Sa kakadaldal nila ni Fe ay hindi nila namalayan na nakarating na sila ng cafeteria. Mabuti naman at konti nalang ang tao na naroon. Ala-una na din kasi. Tapos na ang lunchtime ng mga empleyado. Dalawang set ang binili nyang lunch, ang isa ay para sa kanya at ang isa naman ay para sa Boss nya. 3 cups of rice ang binili nya, isa para sa kanya at dalawa para sa Boss nya. Alam nyang kulang ang 1 cup of rice dito dahil nakipag bakbakan ito kanina. Beef broccoli naman ulam na pinili nya. Bumili na din cya ng dalawang leche flan para panghimagas nila. Hindi nya alam kung mahilig ang Boss nya sa sweets pero kasi cya ay parang hindi kompleto ang pagkain kapag walang dessert. Mabuti nga at hindi naman cya tumataba dahil sa katakawan nya sa sweets. After nyang bumili ng lunch para sa kanila ay bumalik na cya ng office. Iniwan na nya si Fe doon, sa cafeteria na ito kakain. Nang makarating na cya sa opisina ay pinatong muna ang pagkain nya sa table nya saka pumunta sa opisina ng boss nya dala-dala ang pagkain na binili nya para dito. Kumatok muna cya bago pumasok.... mahirap na baka may makita na naman cya. "Pasok!" sigaw ng boss nya mula sa loob. Binuksan nya ang pinto at pumasok. Naka tutuk pa din ito sa laptop. "Sir binilhan na kita ng lunch.... nakalimutan mo ata kumain." Nag angat ito ng tingin... tiningnan muna cya nito mula ulo hanggang paa.. nahiya cya bigla, baka my dumi sya sa mukha. "Sir?...." pukaw nya dito. "Thank you Jonie... nakalimutan ko nga 1 PM na pala.... kaya pala masakit na ang tyan ko. I was about to go out para mag lunch pero dahil binilhan mo na ako ay di nako lalabas... thank you." wika nito sa kanya saka inabot ang pagkain. Seryoso pa din ang mukha ng boss nya. Ewan ba nya bakit nagkaka-crush ang mga babae dito eh parang dragon kaya ito kung magalit!... Or baka sa kanya lang. Lumabas na cya ng office pagkatapos nyang maibigay ang food. Haaay hindi talaga cya makahinga ng tama kapag nasa loob ng office ng boss nya o kapag malapit ito sa kanya... parang hinihigop kasi nito ang lahat ng oxygen. Napatalon cya ng biglang nagring ang intercom nya. "Sir, may ipag-uutos po ba kayo?" sagot nya.... ito lang naman ang naka connect sa intercom nya. "Dito ka na kumain sa loob wala ako kasama eh. nakaka-bored kumain mag-isa..." wika nito sa kanya. "Ah eh.... wag na ho, madami pa kasi akong trabaho dito sa desk ko." pagdadahilan nya. "Di ba nga lunch time? After lunch mo na gawin yan, and thats an order!" "O-ok sir...." wala na cyang magawa. That's an order daw eh! Dala-dala nya ang lunch na binili saka pumasok sa loob ng office. Gusto nyang magreklamo pero wala naman cyang magagawa. Umupo sya sa coffee table. May pangdalawahang chair doon... doon nalang cya kakain para medyo malayo sa boss nya, nakaupo kasi ito sa desk nito at nag sisimula ng kumain. Binuksan na nya ang pagkain nya at magsisimula na dapat kumain ng biglang lumapit ito sa kanya dala-dala din ang lunch nito saka umupo sa tabi nya. Hindi na naman cya makahinga... Nawawalan na naman cya ng oxygen. Di kaya may hika cya? Pa-check-up na kaya cya? "Dito nalang din ako kakain.... Pinapasok nga kita dito para may kasabayan ako eh... tapos ang layo naman ng upuan mo sa akin!" Reklamo nito sa kanya. "Sorry po...." Yun lang ang tanging nasambit nya. Pinag patuloy na nito ang pagkain. Sya naman ay hindi pa nakasubo kahit isa.... nahihiya kasi cya. "Nahihiya ka ba sa akin Jonie? O natatakot?" "Ahm... hindi naman Sir.... naiilang lang cyempre boss po kita..." "Kumain ka na kung hindi ay ubusin ko yang pagkain mo....gutom pa naman ako!" Naubos na nito ang isang cup ng rice.. Mabuti pala at 2 cups ang binili nya dito kung hindi ay mabibitin talaga ito. "Ah eh... gusto mo Sir sayo na lang? Hindi naman kasi talaga ako gutom...." pagsisinungaling nya. "I'm just joking... kain ka na!" simpleng sambit nito sa kanya.Kahit nahihiya ay pinilit na din nyang kumain. Kinuha nya ang kutsara at tinidor. Dahan-dahan nyang hinihiwa ang beef pero hindi kaya iyon kapag dadahan-dahanin nya. Sinulyapan nya ang Boss... walang tigil ito sa kakakain. Parang wala naman ito pakialam sa kanya kaya kumain na din cya. Kanina pa din kasi talaga cya gutom.
Kahit hindi masyadong masarap ang luto sa cafeteria ay nagiging masarap na iyon sa panlasa nya lalo na't gutom cya. Pero mas masarap pa din ang luto nya kesa sa cafeteria. Sa isip nya.Nang tuluyan nang makatulog si Catriona matapos turukan ng doktor ng pampakalma, saka lang naging tahimik ang buong silid.Kanina pa nila nakikita kung gaano ito kabalisa. Sa bawat tunog ng cellphone, kapansin-pansin ang takot sa mukha nito. At ngayong mahimbing na itong natutulog, saka lang nakahinga nang kaunti sina Craig, Blair, at Lewis. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay nawala na ang kanilang mga tanong. Sa katunayan, lalo lang dumami ang mga iyon.“Dad…” mahinang tawag ni Lewis sa ama na si Blair. “Do you think Catriona is hiding something from us?”“I think so, anak”Napalingon din si Craig. Humugot nang malalim na hininga at ilang sandaling hindi sumagot. Muli niyang tiningnan ang apo na mahimbing na nakahiga sa kama.“I think so too,” sa wakas ay sagot niya. “Pero hindi ko alam kung ano.”Sandali itong natahimik.“Or maybe she’s just traumatized. We know what happened to her. We know she was raped.” Bumigat ang boses ni Craig. “Pero ayaw na niyang hanapin natin ang mga kidnap
Hindi niya kayang sabihin kay Lolo Craig ang lahat ng iyon. Hindi niya kayang sabihin kung gaano siya nagsisisi. Hindi niya kayang aminin kung gaano niya kinasusuklaman ang sarili niya sa mga sandaling iyon. Kaya ang tanging nagawa niya ay umiyak.Marahang hinaplos ni Lolo Craig ang kanyang buhok. “Hayaan mong samahan ka ni Lewis, Catriona. We are family,” dagdag ni Lolo Craig, mahinahon ngunit mariin ang tinig. “At ang pamilya ay dapat nagtutulungan.”Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.“Hindi mo kailangang harapin mag-isa ang lahat ng ito, iha. Kung kailangan mong lumayo para makapagpagaling, tutulungan ka naming makalayo. Kung kailangan mo ng kasama, sasamahan ka namin. At kung kailangan mo lang ng taong mananatili sa tabi mo hanggang sa maging maayos ka… nandito kami.”Lalong bumuhos ang kanyang mga luha. Hindi niya deserve ang kabutihan ng mga ito. Pero sa kabila ng lahat, pamilya pa rin ang turing sa kanya… at hindi siya iniwan.Hindi pa man siya nakakasagot sa sinabi ni L
“N-no, Lolo…” Nanginginig ang boses niya. “Hindi ko sila kilala.”Isang kasinungalingan... ang pinakamabigat na kasinungalingang kailangan niyang sabihin. Hindi niya alam kung paano niya ito nagawa pero hindi niya kayang sabihin ang totoo.At higit sa lahat, hindi niya kayang isipin ang magiging reaksyon ng kanyang pamilya kapag nalaman nilang ang taong pinagkatiwalaan nila ay siya ring naging kasabwat sa lahat.“H-hayaan na natin, Lolo...” dagdag niya habang nakayuko. “Ang importante… ligtas kami ni Jolie.”“Ang mabuti pa, magpahinga ka na muna, iha. Dito lang kami. Kami na ang magbabantay sa’yo.”Marahang sambit ni Lolo Craig habang nakatingin sa kanya. Halata sa mukha nito ang pag-aalala, na para bang ayaw siyang maiwang mag-isa kahit saglit.Nagpaalam na rin ang mga Blacksmiths nang makitang maayos na ang kalagayan niya. Ayaw na rin nilang manatili pa roon nang masyadong matagal dahil kailangan niyang makapagpahinga. Sa huli, sina Lolo Craig, Lewis, at Uncle Blair na lang ang naiw
Samantala, sa kabilang kuwarto…Unti-unting nagmulat ng mga mata si Catriona. Saglit siyang napatitig sa kisame, tila hindi pa lubos na nauunawaan kung nasaan siya. Ngunit nang tuluyang bumalik sa kanyang alaala ang mga nangyari, nanikip ang kanyang dibdib.Nasa isang private room siya ng ospital… Mag-isa. Isang nurse lang ang naroon upang magbantay sa kanya.Dahan-dahan siyang napalingon sa paligid. Tahimik ang buong silid, wala ang kanyang pamilya, wala ni isa man sa mga taong inaasahan niyang naroon sana sa kanyang tabi.Napapikit siya. Alam niya kung bakit… nasa kabilang kuwarto ang lahat, kasama si Jolie. Mas nag-aalala ang mga ito kay Jolie kaysa sa kanya. Iyon ang matagal na niyang kinatatakutan. At ngayon, pakiramdam niya ay tuluyan na itong naging katotohanan.Dahan-dahang pumatak ang unang luha sa gilid ng kanyang mata. Sinundan iyon ng isa pa, hanggang sa hindi na niya napigilan ang pag-agos ng kanyang mga luha.Gusto niyang umiyak nang malakas, pero pinilit niyang pigilan
“Love…”Napalingon si Jolie kay Tyler.“Sabi ng doctor, puwede na raw tayong umuwi ngayong nagising ka na.” Marahan nitong hinaplos ang kanyang kamay. “Pero kung gusto mong manatili muna rito, puwede naman...hangga’t gusto mo.”Sandaling nanatiling tahimik si Jolie. Pagod pa rin ang kanyang katawan. Mabigat pa rin ang kanyang ulo at tila may mga bahagi ng nangyari na ayaw niyang balikan. Pero higit sa lahat, gusto na niyang makaalis sa ospital.Umiling siya. “Gusto ko nang umuwi.”Mabilis na nagkatinginan ang mga taong nasa paligid niya.“Jolie, anak…”Napatingin siya sa kanyang ama. May pag-aalala sa mga mata ni Blair habang nakatitig sa kanya. Halatang gusto nitong makasiguro kung saan siya magiging komportable at ligtas pagkatapos ng lahat ng nangyari.“Gusto mo bang sa bahay natin ka umuwi?”Bahagyang natigilan si Jolie, napababa siya ng tingin. Walang kaalam-alam si Blair, hindi nito alam ang mga hinala niya tungkol kay Catriona. Kung sasabihin niya ang lahat ngayon, maaaring tul
Muling bumalot ang katahimikan sa kanilang lahat. Sa kabila ng kanilang pagtatalo, may isang bagay na hindi nila maaaring ipagkaila… tama si Sebastian.“Kapag nagising siya…” mas mahinang sabi ni Sebastian, ngunit nananatiling matatag ang kanyang tinig, “hahayaan natin siyang pumili.”Napatingin si Tyler sa kanyang lolo. At sa unang pagkakataon mula nang dumating sila sa ospital, bahagyang lumuwag ang kanyang ekspresyon. Dahil kahit gaano pa man sila magtalo at magsisihan, iisa lamang ang gusto nilang lahat… ang makitang ligtas si Jolie.*****Unti-unting bumabalik ang kamalayan ni Jolie dahil sa mahihinang tinig na kanyang naririnig.Noong una ay hindi niya maintindihan ang mga salitang umaabot sa kanyang pandinig. Dahan-dahan niyang minulat ang kanyang mga mata, nanlalabo pa ang kanyang paningin.Ilang beses siyang kumurap bago unti-unting luminaw ang mga mukha ng mga taong nakapaligid sa kanya… Si Lolo Sebastian, Lolo Craig, Daddy Blair, at… Tyler.Totoo ba ang lahat ng nakikita n
“Babe…”Sambit ni Madison saka kumapit sa braso niya pero iwinaksi niya iyon.“Paano nangyaring buntis ka, Madison? We haven’t had sex lately?” singhal nya“What do you mean? We have sex countless times! Kanino pa ba ang batang ito, eh ikaw ang boyfriend ko?”“Tama na yan!” sigaw ng dad niya.Napasa
ARIA'S POV: Nakasimangot siya habang nakasakay sa kotse ni Clarkson, nasa front seat siya at ito ang nagda-drive. Pauwi na silang dalawa sa bahay nito. Ang kuya Tyler niya ay nagpaiwan dahil may imi-meet pa daw itong mga kaibigan. Hanggang ngayon ay masama pa din ang loob niya nang malaman na ma
"Ahm, dito mo lagay ang mga gamit mo..." iwas niya, para kasi siyang natutunaw sa pamamaraan ng pagtitig ni Finn sa kanya."Shh... maupo ka lang d'yan. Ayaw kong mapagod ka. Kaya ko na 'to, love..." wika ni Finn saka inakay siyang umupo sa kama. Sinunod naman niya ang utos nito.Habang nag-aayos si
Nagdaan pa ang mga araw at dumating na sa wakas ang opening ng Lilly Rose. Maaga pa lang ay nasa boutique na siya. Ang daming staff na abala sa pag-aayos ng venue para sa grand opening. Kita nya ang excitement sa mukha ng lahat, kasing excited din nya. Suot nya ang isa sa mga design nyang gold l






