تسجيل الدخولJONIE POV:
Pumayag nalang si Jonie sa offer ng boss nya...sayang din kasi ang pamasahe. Nag ga-grab pa kasi cya papunta sa ospital. Pag ganitong oras ay punuan na ang mga jeep kaya siguradong mahihirapan na cyang makarating sa ospital kaagad...dadalawin nya ang mama nya. Andun naman ang pinsan nya na nagbabantay, sinuswelduhan nya ito para magbantay sa mama nya, mag-isa lang kasi cyang anak. Wala din cyang Papa. Naanakan lang ang nanay nya ng amerikano kaya mestiza cya. Hindi pa nya nakita ang Papa simulang ng isinilang cya. "Jonie!" pukaw ni Sir Ken sa kanya. "Ay opo Sir... tara na."Nagpatiuna ito sa paglakad papuntang elevator. May sarili itong elevator kaya wala silang magiging kasabay. Nang makarating sa harap ng elevator ay hinintay siya nito na pumasok. Hinawakan cya nito sa beywang para igiya papasok. Napaikgtad cya ng bahagya ng maramdaman ang palad nito sa bewang nya. Pasimple nya itong tiningnan... parang wala lang naman ito dito... Baka nagpapaka gentleman lang.Haaay. masyado kang over reacting Jonie! Nag papaka-gentleman lang ang Boss mo... wag mo bigyan ng malisya! saway nya sa sarili.
Wala silang pansinan habang nasa elevator. As usual hindi na naman cya makahinga... inuubos na naman ng boss nya ang oxygen sa loob ng elevator. "Are you ok? bakit parang hindi ka pamakali?" "Ah eh.... wala po Sir... naiihi lang. Joke lang!" "Hahaha....nakakatawa ka talaga." First time nyang nakita ang boss nya na tumawa sa joke nya. Marunong din pala itong tumawa? Nang nasa parking na sila ay sumakay sila sa Ferrari red na sasakyan ng boss nya. Isa lang ito sa mga napakadami nitong sasakyan. Halos iba-iba ang kotse na ginagamit nito araw-araw. "Ano nga pala ang gagawin mo sa ospital? May sakit ka ba?" "Ah wala po...bibisitahin ko lang ang mama ko." "Why? ano nangyari sa mama mo?" "May cancer po cya. naka-admit cya sa ospital... naka schedule po cya for chemo. "Ohhhh...." tanging sagot nito sa kanya. Wala na sila pansinan habang nagba-byahe. Mabilis lang sila nakarating sa ospital dahil may mga short cut itong dinaanan. Akala nga nya kung saan na cya dadalhin nito, hindi nya kasi kabisado ang mga daan na dinadaanan nito. "Ah Sir thank you ha... mauna na po ako." Paalam nya ng makarating na sila sa parking ng hospital. "No... I want to go with you..." "Ay hindi na po kailangan! Nakakahiya!" Hinatid na nga cya sa ospital pati ba naman sa kwarto ng Mama nya ay uhahatid pa cya? "No, I insist... saka tigilan mo na ang kaka 'Po' mo sa akin bata pa ako, kayang kaya ko pang hanggang 10 rounds." "Ano po yun Sir?" "Ahh... wala!" ******************* KEN POV: Kahit anong pigil nya ay hindi nya taalga maiwasan na magpahaging kay Jonie. Natural na sa kanya ang pagka pilyo kaya kusa nang lumalabas iyon sa bibig nya. Virgin pala ang secretary nya kaya wala ito alam. Ang sarap tuloy paglaruan ang mga ganitong inosenteng babae... Abort mission!!! Abort mission!! sigaw na naman ng utak nya. Pinapaalala nito na off limits ni Jonie. "Shit!!!" napa mura cya. Nagulat si Jonie sa kanya. Napalakas pala ang pagmura nya "Ayy sorry.... hindi ikaw ang minumura ko... may natapakan lang ako kaya nagulat ako." Pagdadahilan nya. Tumango lang ito sa kanya. Pumasok na ito sa ospital. Ramdam nyang nahihiya ito dahil nakasunod cya. Pasimpleng tinitingnan nya ito habang naglalakad. Ang ganda ng kurbada ng katawan nito.... payat pero mabalakang. Napansin nyang malaman din ang boobs nito. Nakikita nya iyon kapag medyo mababa ang pagka V-neck ng suot na blouse nito... naramadaman nyang gumalaw si manoy.... Shit Shit Shit!.... abort abort abort! hindi ka pwede tayuan dito! Nakakahiya!.. Nasa ospital ka pa man din! Galit nya sa sarili. "Ahm Jonie?" tawag nya sa dalaga, nilingon cya nito. Pasimpleng tinabuhan nya ang harapan nya. Baka mapansin nito ang galit na si manoy. "Ano ang room ng mama mo? susunod nalang ako doon... mag CR lang ako sandali" "Ah ok Sir.... room 208 po si Mama." "Ok I'll be there...." sambit nya saka tumalikod at naghanap ng CR. kakalmahin nya muna ang sarili bago puntahan ang dalaga. Bakit kasi kung ano-ano ang mga iniisip nya? sinabi ng abort eh! Tigas din kasi ng ulo eh ayan tuloy tinigasan ka!!! galit ng utak nya sa kanya. Nang maramdamang ok na cya ay saka sya lumabas ng CR at pumunta sa room 208. Naabutan nyang kinakausap ng doctor si Jonie. Tulog ang mama nito, payat na ito pero halatang maganda noong kabataan nito. Dito nagmana si Jonie sa ganda pero morena ang mama nito, hindi katulad ni Jonie na mestiza. Malamang ay foreigner ang papa ni Jonie.. Saan kaya ang papa ni dalaga? tanong nya sa isip. Pagkatapos makipag usap ng doctor kay Jonie ay umalis na ito. "Kamusta ang mama mo?" tanong nya dito... nakatulala lang kasi ito....Mukhang paiyak na. Ayaw nya naman hawakan ito at i-comfort, baka lalo mailang ito sa kanya. Kanina pa nga lang nung nasa elevator sila ay napaiktad pa ito ng hinawakan nya sa bewang... nagkunyari nalang cyang hindi nya iyon napansin para hindi ito lalong mailang. Hindi cya sinagot nito...parang walang narinig. Nakatingin lang ito sa mama nito. "Ate!..." tawag ng isang babae na naroon din kay Jonie. Baka kamag-anak nya ito... may resemblance ang dalawang babae pero mas maganda pa din si Jonie. "Bakit?...." "Sino po cya?" Tanong nito sabay turo sa kanya. "Ay boss ko pala si Sir Ken.... Sir pinsan ko po si Bebe... cya po ang nag babantay kay Mama habang nasa trabaho ako." Pakilala nito sa kanya. "Hi bebe..." bati nya dito. Kinilig naman ito ng binati nya. lihim nalang cyang natawa. "Bebe ikaw na ang bahala dito kay mama ha. Uuwi muna ako, babalik nalang ulit ako bukas." "Ok ate. dalhan mo ako pasalubong ha?" "Anu ba gusto mo?" "Jabee..." nakangiting sambit nito. Jolibee ang ibig sabihin nito pero ginagaya ang mga bata sa jabee ang tawag. "Mag order ka na jan sa app... eto pambayad." Inabutan ito ni Jonie ng 500. Tuwang tuwa naman ang pinsan nito. "Sige na... alis na kami ha...." "Bye ate.... bye boss pogi!..." Pinandilatan ito ng mata ni Jonie... baka nahihiya sa inakto ng pinsan nito. "Pasencya ka na sa pinsan ko Sir. pilya lang talaga yan....tara na po?" Nginitian nya naman ito at tinanguan..Nang tuluyan nang makatulog si Catriona matapos turukan ng doktor ng pampakalma, saka lang naging tahimik ang buong silid.Kanina pa nila nakikita kung gaano ito kabalisa. Sa bawat tunog ng cellphone, kapansin-pansin ang takot sa mukha nito. At ngayong mahimbing na itong natutulog, saka lang nakahinga nang kaunti sina Craig, Blair, at Lewis. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay nawala na ang kanilang mga tanong. Sa katunayan, lalo lang dumami ang mga iyon.“Dad…” mahinang tawag ni Lewis sa ama na si Blair. “Do you think Catriona is hiding something from us?”“I think so, anak”Napalingon din si Craig. Humugot nang malalim na hininga at ilang sandaling hindi sumagot. Muli niyang tiningnan ang apo na mahimbing na nakahiga sa kama.“I think so too,” sa wakas ay sagot niya. “Pero hindi ko alam kung ano.”Sandali itong natahimik.“Or maybe she’s just traumatized. We know what happened to her. We know she was raped.” Bumigat ang boses ni Craig. “Pero ayaw na niyang hanapin natin ang mga kidnap
Hindi niya kayang sabihin kay Lolo Craig ang lahat ng iyon. Hindi niya kayang sabihin kung gaano siya nagsisisi. Hindi niya kayang aminin kung gaano niya kinasusuklaman ang sarili niya sa mga sandaling iyon. Kaya ang tanging nagawa niya ay umiyak.Marahang hinaplos ni Lolo Craig ang kanyang buhok. “Hayaan mong samahan ka ni Lewis, Catriona. We are family,” dagdag ni Lolo Craig, mahinahon ngunit mariin ang tinig. “At ang pamilya ay dapat nagtutulungan.”Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.“Hindi mo kailangang harapin mag-isa ang lahat ng ito, iha. Kung kailangan mong lumayo para makapagpagaling, tutulungan ka naming makalayo. Kung kailangan mo ng kasama, sasamahan ka namin. At kung kailangan mo lang ng taong mananatili sa tabi mo hanggang sa maging maayos ka… nandito kami.”Lalong bumuhos ang kanyang mga luha. Hindi niya deserve ang kabutihan ng mga ito. Pero sa kabila ng lahat, pamilya pa rin ang turing sa kanya… at hindi siya iniwan.Hindi pa man siya nakakasagot sa sinabi ni L
“N-no, Lolo…” Nanginginig ang boses niya. “Hindi ko sila kilala.”Isang kasinungalingan... ang pinakamabigat na kasinungalingang kailangan niyang sabihin. Hindi niya alam kung paano niya ito nagawa pero hindi niya kayang sabihin ang totoo.At higit sa lahat, hindi niya kayang isipin ang magiging reaksyon ng kanyang pamilya kapag nalaman nilang ang taong pinagkatiwalaan nila ay siya ring naging kasabwat sa lahat.“H-hayaan na natin, Lolo...” dagdag niya habang nakayuko. “Ang importante… ligtas kami ni Jolie.”“Ang mabuti pa, magpahinga ka na muna, iha. Dito lang kami. Kami na ang magbabantay sa’yo.”Marahang sambit ni Lolo Craig habang nakatingin sa kanya. Halata sa mukha nito ang pag-aalala, na para bang ayaw siyang maiwang mag-isa kahit saglit.Nagpaalam na rin ang mga Blacksmiths nang makitang maayos na ang kalagayan niya. Ayaw na rin nilang manatili pa roon nang masyadong matagal dahil kailangan niyang makapagpahinga. Sa huli, sina Lolo Craig, Lewis, at Uncle Blair na lang ang naiw
Samantala, sa kabilang kuwarto…Unti-unting nagmulat ng mga mata si Catriona. Saglit siyang napatitig sa kisame, tila hindi pa lubos na nauunawaan kung nasaan siya. Ngunit nang tuluyang bumalik sa kanyang alaala ang mga nangyari, nanikip ang kanyang dibdib.Nasa isang private room siya ng ospital… Mag-isa. Isang nurse lang ang naroon upang magbantay sa kanya.Dahan-dahan siyang napalingon sa paligid. Tahimik ang buong silid, wala ang kanyang pamilya, wala ni isa man sa mga taong inaasahan niyang naroon sana sa kanyang tabi.Napapikit siya. Alam niya kung bakit… nasa kabilang kuwarto ang lahat, kasama si Jolie. Mas nag-aalala ang mga ito kay Jolie kaysa sa kanya. Iyon ang matagal na niyang kinatatakutan. At ngayon, pakiramdam niya ay tuluyan na itong naging katotohanan.Dahan-dahang pumatak ang unang luha sa gilid ng kanyang mata. Sinundan iyon ng isa pa, hanggang sa hindi na niya napigilan ang pag-agos ng kanyang mga luha.Gusto niyang umiyak nang malakas, pero pinilit niyang pigilan
“Love…”Napalingon si Jolie kay Tyler.“Sabi ng doctor, puwede na raw tayong umuwi ngayong nagising ka na.” Marahan nitong hinaplos ang kanyang kamay. “Pero kung gusto mong manatili muna rito, puwede naman...hangga’t gusto mo.”Sandaling nanatiling tahimik si Jolie. Pagod pa rin ang kanyang katawan. Mabigat pa rin ang kanyang ulo at tila may mga bahagi ng nangyari na ayaw niyang balikan. Pero higit sa lahat, gusto na niyang makaalis sa ospital.Umiling siya. “Gusto ko nang umuwi.”Mabilis na nagkatinginan ang mga taong nasa paligid niya.“Jolie, anak…”Napatingin siya sa kanyang ama. May pag-aalala sa mga mata ni Blair habang nakatitig sa kanya. Halatang gusto nitong makasiguro kung saan siya magiging komportable at ligtas pagkatapos ng lahat ng nangyari.“Gusto mo bang sa bahay natin ka umuwi?”Bahagyang natigilan si Jolie, napababa siya ng tingin. Walang kaalam-alam si Blair, hindi nito alam ang mga hinala niya tungkol kay Catriona. Kung sasabihin niya ang lahat ngayon, maaaring tul
Muling bumalot ang katahimikan sa kanilang lahat. Sa kabila ng kanilang pagtatalo, may isang bagay na hindi nila maaaring ipagkaila… tama si Sebastian.“Kapag nagising siya…” mas mahinang sabi ni Sebastian, ngunit nananatiling matatag ang kanyang tinig, “hahayaan natin siyang pumili.”Napatingin si Tyler sa kanyang lolo. At sa unang pagkakataon mula nang dumating sila sa ospital, bahagyang lumuwag ang kanyang ekspresyon. Dahil kahit gaano pa man sila magtalo at magsisihan, iisa lamang ang gusto nilang lahat… ang makitang ligtas si Jolie.*****Unti-unting bumabalik ang kamalayan ni Jolie dahil sa mahihinang tinig na kanyang naririnig.Noong una ay hindi niya maintindihan ang mga salitang umaabot sa kanyang pandinig. Dahan-dahan niyang minulat ang kanyang mga mata, nanlalabo pa ang kanyang paningin.Ilang beses siyang kumurap bago unti-unting luminaw ang mga mukha ng mga taong nakapaligid sa kanya… Si Lolo Sebastian, Lolo Craig, Daddy Blair, at… Tyler.Totoo ba ang lahat ng nakikita n
ARIA’S POV:SA RECEPTION:“Are you happy, babe?” bulong na tanong ni Clarkson sa kanya.“Of course, I’m happy! I have nothing to ask for. Finally, I’m Mrs. Almonte. Lahat ng mahal natin sa buhay ay andito.” nakangiting sabi niya. Ramdam niya na iisa lang ang kanilang nararamdaman.Nang tumawag na a
Hindi naman nagtagal ay nagpahinga na sila. Doon siya natulog sa kwarto ng kanyang mga abuelo. Dahil sa nangyari kanina ay takot siyang iwan ang mga ito kahit pa wala na si JM. Parang nagkaroon na siya ng trauma sa mga ganitong bagay.Kinabukasan ay muli siyang bumalik sa ospital, hindi muna sumama
Pagdating sa resort ay sa restaurant sila dumiretso ni Jolisa. Halos wala pa din siyang lakas at hindi makapaniwala na napaglaruan siya nina JM at Vicky. Kung hindi siya naniwala sa dalawa ay malamang nagpaplano na sila ni Aria ng kasal sa mga oras na ito.Muli niyang naalala ang nobya.... Kinuha a
“Lola?”“Apo… andito ka na ba sa Pilipinas?”“Opo, Lola. Bakit ka po napatawag? Gabi na, hindi ka pa ba natutulog?” nagtatakang tanong niya“Ah hindi kasi kami makatulog ng lolo mo. Para kasing may kaluskos kaming naririnig sa labas. Wala pa naman ang Tito Toto mo dito.”“Kasama ko po si Tito ngayo







