LOGINPero napag-isip-isip din niya na total hindi naman siya naaalala ni Jolisa, baka ipagpaliban niya muna ang planong pagdispatsa sa dalaga. Palamigin niya muna ang sitwasyon para hindi maghinala si Tyler sa kanya. Lalo na’t ang nurse ay mukhang nagdududa na sa kanya. Kapag may mangyaring masama kay Jolisa ay baka ituro siya nito.Napatingin siya kay Tyler na gumagawa na ng mahinang hilik. Agad itong nakatulog. Ngayon, ang dalawa na ang mahimbing na natutulog. Pero siya, ito, gising na gising.Lumapit siya sa bintana at doon tumingin sa labas. Sa dami ng nangyari sa araw na ’yon ay tila hindi na niya alam kung ano ang uunahin.Pagtingin niya sa kama ay nagulat siya nang nakatingin na si Jolisa sa kanya. Parang may kung anong kaba siyang naramdaman. Pero hindi siya nagpahalata.“J-Jolisa… nagising ka pala. Kanina ka pa ba gising? Hindi ka man lang nagsabi. Nagulat ako sa’yo,” sunod-sunod na sabi niya, pero walang ekspresyon ang mukha nito at nakatingin lang sa kanya.Lumapit siya sa babae
Nanlaki ang mga mata ni Tyler sa sinabi ni Jolisa.“A-anong ibig mong sabihin?” nanginginig ang boses nito habang mas hinigpitan ang hawak sa kamay ng dalaga. “Love… ako ‘to. Si Tyler.”Ngunit nanatiling blangko ang mukha ni Jolisa. Dahan-dahan nitong binawi ang kamay mula sa pagkakahawak ni Tyler, tila hindi komportable.“P-pasensya na… pero hindi ko kayo kilala.”Parang kutsilyong tumarak sa puso ni Tyler. Hindi niya ito inaasahan. Hindi niya napaghandaan.“Hindi… hindi pwede ‘to…” bulong nito sa sarili. “Doc! Anong nangyayari sa kanya?!”Lumapit ang doktor, maingat na sinilip ang reaksyon ni Jolisa. “Possible po na nagkaroon siya ng temporary amnesia dahil sa trauma at malakas na pagtama ng ulo niya. Kailangan pa po natin siyang obserbahan.”“Temporary lang, doc, hindi ba? Babalik din ang alaala niya?” tanong ni Tyler, puno ng pag-asa.“May posibilidad, sir. Pero hindi po natin masasabi kung kailan. Ang importante ngayon ay nagising na siya, Mr. Blacksmith. Yun ang ipagpapasalamat
Nakita niya kung paano pagmasdan ni Tyler si Jolisa na puno ng pagmamahal. Hinaplos nito ang kamay ni Jolisa na may mga kalmot. Siguradong galing iyon sa kanyang kuko noong nag-agawan sila ng baril. May mga kalmot din naman siya galing sa kuko ni Jolisa pero hindi gaano dahil maiksi ang kuko nito. Di tulad ng sa kanya.“Magigising ka rin, love… alam ko,” bulong ni Tyler kay Jolisa na buo ang pag-asa.Napatigil si Pretzel sa kanyang kinatatayuan. Hindi niya inaasahan ang lambot ng boses ni Tyler. Ibang-iba ito sa nakasanayan niyang nakikita, ang seryoso, matigas, at laging kontrolado. Parang lumalambot ito pagdating kay Jolisa.At doon, may kung anong kumirot sa loob niya. Ngunit mabilis niyang binawi iyon. Hindi ito ang oras para sa ganoong pakiramdam. Hindi siya dapat madistract.“Tyler…” muli niyang tawag, mas mahina na ang tono. “Siguro dapat magpahinga ka muna. Ako na muna ang magbabantay sa kanya.”Umiling si Tyler. “Ayos lang ako.”"“Pero kanina ka pa dito. Hindi ka pa kumakain
Pagbalik ni Pretzel sa loob ng ospital ay pumunta siya sa kwarto ng kanyang daddy. Hindi na siya nag-abalang kumatok at dumiretso ng pasok, umupo sa sofa at tila pagod na pagod.Kamusta na si Dad, Yaya Mel? Nagising na ba siya? Tanong niya sa kanyang yaya. Ito ang tinawagan niya para samahan siyang magbantay doon kay Dad.Nagising na kanina si mayor, ma'am, at hinahanap ka.Tumango lang siya habang nakatingin sa kanyang nasirang nail polish habang nagse-sex sila ni Paolo kanina.That was intense. Hanggang ngayon ay nararamdaman pa rin niya ang panginginig ng kanyang katawan. Ang galing talaga ni Paolo. Pero ganun pa man ay hindi pa rin siya lubos na masaya. Ang gusto niyang matikman ay si Tyler. Nakita niya kung paano nito romansa-hin si Jolisa habang pumupuslit siya sa bahay nito kada gabi.Kapag maikama siya ni Tyler, sisiguraduhin niyang iyon ang pinaka masarap na sex na matitikman ng lalaki. Walang wala si Jolisa sa kanya. Halatang walang alam sa pagpapaligaya ng lalaki. Pero kung
Bahagya niyang hinaplos ang likod ng kamay ni Jolisa, tila ba doon niya ibinubuhos ang lahat ng hindi niya masabi. Nabaling ang kanyang atensyon sa kanyang cellphone na nag-ring… Si Kurt ang tumatawag."Yes, bro, any update?" agad na sabi niya pagkasagot sa tawag nito."Bro, galing ako sa bahay niyo. Nagtanong-tanong ako doon pero wala silang napansin na ibang taong pumunta sa inyo."Nalungkot siya sa narinig."At…"sandali itong tumigil"What is it…""Ang CCTV mo, bro, sira, kaya hindi natin malalaman kung may pumasok nga sa bahay mo o wala.""Sira?" nagtatakang tanong niya. "Paano nangyari?""I don’t know. Sa tingin ko hindi naman siya sinira ng kung sino. Siguro dahil sa katagalan kaya nasira."Nakakunot ang kanyang noo. Oo, luma na ang CCTV niya pero sa kanyang pagkakaalam ay maayos naman iyong nag-ooperate."Wala ring sira ang mga pinto mo. Ibig sabihin walang forced entry. So baka na-disgrasya lang talaga ang girlfriend mo at hindi pinasok."Napatingin siya sa kamay ni Jolisa. M
Lumipas pa ang ilang minuto hanggang sa tuluyan siyang napaatras.“Maiwan ko na muna siya sa inyo,” sabi niya, pilit pinananatiling kalmado ang boses. Tumango lang ang nurse.Ngunit bago siya tuluyang lumabas ng kwarto, muli siyang sumulyap kay Jolisa. At sa pagkakataong iyon… hindi na inggit ang nangingibabaw sa kanyang mga mata. Kundi isang malamig na determinasyon.Kung hindi kita kayang patayin ngayon… hahanap ako ng paraan... gigil na sambit niya sa isip. Paglabas niya ng kwarto ay sakto namang pagdating ni Tyler. Tila nagmamadali itong makabalik kaagad, dala nito ang pagkain.Agad siyang napangiti, ang perpektong maskara ay bumalik sa kanyang mukha.“How is she?” tanong ni Tyler, puno ng pag-aalala.Lumapit siya at marahang hinawakan sa braso si Tyler. “Stable naman,” sagot niya. “The nurse is taking care of her.”Napabuntong-hininga si Tyler, tila nabawasan ang bigat sa dibdib.At doon, sa sandaling iyon lalo pang tumindi ang galit niya.Ganyan ka mag-alala sa kanya… Pero sa a
Nang uwian na ay magkasama sila ni Ma’am Jonie sa kotse pauwi sa bahay nito. Magkatabi sila sa likod ha at si Manong Carlito ang driver nila. Isa din itong pilipino.Doon din siya umuuwi sa mansion ng mga Miller habang andoon siya sa America. Siya ang tumatao doon. May tagalinis naman na pumupunta
ROSIE'S POV:Bigla siyang natakot nang pagsulpot si Bianca sa restaurant na kinakainan nila. Wala naman siyang ginagawang masama, pero bakit parang guilty siya? Masama ang tingin nito sa kanya na halos kainin siya ng buhay at gusto siyang saktan anumang oras."Pinagtutulungan niyo ba akong magkapat
"Areglado, Ma’am Rosabel…" Naguluhan man ito ay sinunod pa rin ang utos niya.Kailangan na niyang makita ang sitwasyon sa KE Builders ngayon. Umiinit ang ulo niya kay Gray habang iniisip ito. Dapat ay pababain na niya ito sa pwesto nang mabigyan ng leksyon. Kahit doon man lang ay mapaghiganti niya
Nag-drive na ito pabalik sa Manila... Wala na naman silang pansinan. Hindi man lang nito pinaandar ang audio para sana may konting ingay sa loob ng kotse. Pumikit na lang sya para kunyaring natutulog. Ayaw naman niyang mag-open ng conversation, hindi niya alam kung gusto din ni Gray na kausapin ni







