로그인Nagpatuloy ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Tanging tunog ng makina at mahinang paghinga ni Jolisa ang maririnig.Hindi niya alam kung alin ang mas matimbang, ang takot na nararamdaman niya o ang guilt na bumabalot sa kanya dahil sa sinabi niya kanina.Napasilip siya kay Tyler. Mahigpit ang hawak nito sa manibela, seryoso ang mukha, at halatang nag-aalala.Pagdating nila sa ospital, agad silang bumaba ng sasakyan. Halos tumakbo si Tyler papasok habang siya naman ay napilitang sumunod, kahit mabigat ang bawat hakbang niya.Pagpasok nila sa loob, agad nilang nakita si Pretzel na nakaupo sa labas ng emergency room. Namumugto ang mga mata nito at nanginginig ang mga kamay.“Pretzel!” tawag ni Tyler habang lumalapit dito.Agad itong tumayo at walang pag-aalinlangang yumakap kay Tyler.“Tyler…” umiiyak nitong sabi. “I-I don’t know what to do…”Para bang may kung anong matalim na tumusok sa dibdib niya habang pinapanood ang dalawa. Hindi dahil sa selos, kundi dahil sa kakaibang pakiramda
"Agh!..."Napatingin siya sa kusina nang marinig ang sigaw ni Tyler.“Tyler!” Mabilis siyang pumunta sa lalaki. “What happened?”“It’s nothing. Nahiwa ko lang ang kamay ko ng kutsilyo.”“Shit!” Mabilis na sabi niya, saka hinawakan ang kamay nito at itinuon sa running water. Pakiramdam niya ay napaparanoid na siya kapag may makitang dugo at kutsilyo. Ayaw niya ng mga ganung bagay. Kung saan-saan pumupunta ang utak niya.“Hey… I’m okay, love, hahaha… over ka naman kung mag-alala… small cut lang ’to.”“Kahit na… sugat pa rin ’yan!” malakas na sabi niya. Maging siya ay hindi rin maintindihan ang kanyang sarili. May kung anong kaba na nabuo sa kanya pa.“Ano ka ba… malayo ’to sa bituka.”Tumigil na ang pagdugo pero hindi pa rin nawala ang kanyang takot. Maya-maya ay niyakap siya ni Tyler.“Ahmmm, grabe naman kung mag-alala ang nobya ko… parang gusto ko tuloy masugatan palagi para maramdaman ko ang pag-aalala mo sa akin.”“Wag ka nga magbiro ng ganyan!” asik niya. Naluluha na ang kanyang mg
Napakunot ang noo ni Tyler. “Why? Baka gusto mo lang ako masolo?” biro nito.Ngunit hindi siya tumawa. Hindi niya magawang tumawa. Nakalimutan na ba nito ang nangyari kanina? Ang tensyon? Ang presensya ni Pretzel? Ang bigat na dinadala niya?“Are you sure, love?” muling tanong nito, mas mahinahon na ngayon.“Gusto ko nang umuwi…” ulit niya, mas malamig ang tono. Tumitig siya sa bintana.“Sige, if that’s what you want. Ipagluluto na lang kita ng food.”“Huwag na… baka pagod ka na. Ako na lang.”“Hey… I want to do it. Kahit pagod ako, gusto kitang pagsilbihan kaya huwag mo akong pigilan,” may halong inis na sabi ni Tyler. Parang napapansin na nito na kanina pa siya nagta-tantrums. Hindi lang naman basta tantrums iyon. Walang nakakaalam ng nararamdaman niyang takot sa loob at hindi niya iyon pwedeng sabihin.Pinanood niya ang mga ilaw na dumaraan, malinaw ngunit parang malayo. Katulad ng pakiramdam niya ngayon. Gusto niyang magsalita.Gusto niyang sabihin kay Tyler ang lahat, ang mga sin
Nanatili siyang nakatulala sa kawalan, ang boses ni Pretzel ay tila sirang plakang paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang pandinig. Ang pagbabanta nito na hindi niya mawari kung totoo o pananakot lamang.Pinilit niyang tumayo kahit nanginginig ang kanyang mga tuhod. Para bang anumang sandali ay bibigay ang kanyang katawan. Pinagpag niya ang kanyang damit at mabilis na pinunasan ang mga luha sa kanyang pisngi. Hindi siya pwedeng magpakita ng kahinaan. Kailangan niyang magpanggap… kahit unti-unti na siyang nadudurog sa loob.Hindi niya alam kung paano siya nakabalik sa tent nang hindi natutumba. Parang awtomatikong gumagalaw ang kanyang mga paa.Hanggang ngayon ay ramdam pa rin niya ang panghihina ng kanyang mga tuhod, ang panlalamig ng kanyang mga palad, at ang mabilis na tibok ng kanyang puso.Kung dati, matapang siya sa Iloilo. Siya pa nga ang sumugod kay Doc Vicky noon para ipagtanggol si Kuya Clarkson. Naranasan na rin niyang mabangga ng kotse at muntik nang mamatay, pero hindi s
"Ang mabuti pa, sumama ka na lang sa akin doon sa golf course. May upuan naman doon para mabantayan kita."“P-pwede ba ako doon?” nahihiyang tanong niya.“Of course.”Lihim siyang naiinis. Pwede naman pala siya doon, pero bakit iniiwan pa siya nito kung saan-saan.“Let’s go?” tanong nitoPero bago pa siya tumayo ay pinigilan siya ni Tyler. “Bakit hindi mo inubos ang food mo?” nagtatakang tanong ni Tyler nang makitang halos konti lang ang bawas ng steak at wine.“Hindi pa kasi ako gutom,” pagsisinungaling niya.“Sige. Pagdating sa bahay mamaya, magluluto na lang ako ng gusto mong kainin.” Hinawakan nito ang kamay niya, saka siya inakbayan at sabay silang pumunta sa tent ng mga player.“Oh, look at this lady. Sino ’yang kasama mo, Tyler?” sambit ng isang medyo matandang lalaki. Katabi nito si Pretzel na masama ang tingin sa kanya.“Mayor, this is Jolisa. My girlfriend.”“Oh, so you are the lucky girl Tyler kept talking about? Ang swerte mo at ikaw ang nagustuhan nitong si Tyler, iha.” H
Hindi na niya namalayan kung gaano katagal siyang nanatili sa loob ng cubicle. Para bang tumigil ang oras. Ang bawat segundo ay mabigat, punong-puno ng takot, pagdududa, at sakit.Nang marinig niyang tuluyan nang umalis ang dalawang babae, saka lang siya unti-unting gumalaw. Nanginginig pa ang mga kamay niya habang pinupunasan ang luha sa kanyang pisngi, tila ba kahit ang simpleng paghinga ay hirap na hirap siyang gawin.Paglabas niya, agad siyang napatingin sa salamin.Halos hindi niya makilala ang sarili. Namumula ang kanyang mga mata, namamaga sa kakaiyak. Ang bakas ng sampal ay malinaw pa ring nakaukit sa kanyang pisngi. Isang tahimik na patunay ng kahihiyang hindi niya kayang ipaliwanag sa iba.Mariin siyang napalunok. Dahan-dahan niyang inayos ang kanyang buhok, sinuklay iyon gamit ang nanginginig niyang mga daliri. Ilang ulit siyang huminga nang malalim bago muling naglagay ng lipstick, pilit na tinatakpan ang pagkaputla ng kanyang labi.Nang makitang medyo maayos na ang itsura
Malayo pa lang ay nakikita na niya ang mga mapanuring titig ni Jonie sa kanya. Binabasa nito ang nasa-isip niya."B-bestie..." wika niya saka humalik sa pisngi ng kaibigan. Umupo siya sa tabi nito."Yaya! Pwede bang dalhin mo muna ang mga bata sa loob? May pag-uusapan lang kami ni Fe." utos ni Joni
"Saan tayo pupunta?" tanong niya kay Cindy nang matapos na ang kasal at umuwi na ang lahat ng bisita. Medyo nakainom na siya sa reception kanina kaya wala na siyang lakas para makipag-away kay Cindy.Kasalukuyan silang nagbabiyahe sakay ng bridal car. Wala siyang alam sa mga plano ni Cindy sa kasal
"Ma'am Cindy... k-kasal ka na kay Mayor Clark!..." nauutal na paalala nito sa kanya.Natawa siya sa sinabi nito. Hindi kasi iyon convincing sa pandinig niya.Lalo siyang lumapit. Kinuha niya ang kamay nito at dinala sa kanyang boobs... Ginigiya niya ang kamay nitong lamasin siya doon."Clark doesn
"Good morning!....."Rinig niyang bulong ni Clark sa kanyang tenga, umaga na pala. Doon na siya nakatulog at hindi na nakalipat sa kwarto niya. Napangiti siya nang nabungaran ang gwapong mukha ni Clark sa tabi niya.Kung sana ay laging ganito... masaya sana sila... pero panandalian lang iyon dahil







