Les Arcanes d'Hemera Tome 2

“Ahhh… fuck, Zion… d’yan lang… bilisan mo pa…”

"Ughhh fuck! You like it babe? Masarap ba?" hinihingal na saad nito at mas lalong binilisan ang pagkady*t ng katawan niya! Diin na diin at pasok na pasok!

"Yes baby more! Isagad mo pa! Ughhh~"

Parang sirang plaka na paulit-ulit na nag-play sa utak ko ang impit na halinghing ng malanding babaeng iyon. Kasabay nito ay ang malinaw na pagbabalik ng mga nangyari sa ala-ala ko.

Malinaw pa! Na parang kahapon lang. Ang nakaawang na pinto, ang gusot na kumot, at ang dalawang katawang hubo’t hubad na walang habas na nag-sasalpukan sa mismong kamang pinagsaluhan namin ng mga matatamis na pangako.

“God, Zion… you’re so good… wala ka pa rin talagang kupas kumanto, fuck!”

Nakakabingi. Nakakasuka.

Rinig na rinig ko pa rin ang bawat paghampas ng balat nila sa isa't isa, ang mga halinghing! Ang mga mabibigat na paghinga. Ngunit ang pinakamasakit sa lahat ng alaalang iyon ay hindi ang pagtataksil mismo.

Ang mas malalim na sugat na nagpabago sa akin ay ang mga huling salitang binitawan ng lalaking akala ko ay magiging mundo ko. Hinding-hindi ko pa nakakalimutan ang blangko niyang mga mata.

Walang bakas ng pagsisisi. Walang awa.

Tiningnan niya ako na parang isa lamang akong basurang nakakalat sa sahig niya matapos ko siyang mahuli sa akto.

Can you imagine that? Ni hindi man lang nagsorry? Fuck! He’s standing there na parang hindi niya ako fiancée.

“I never loved you, Hyacinth,” malutong, malamig, at walang kahit na anong pag-aalinlangang sabi niya. “Tinikman lang kita. Naging curious ako kung gaano ka kasarap kasi maganda ka naman, sexy at higit sa lahat virgin. Kinuha ko lang ang virginity mo, at ngayong nakuha ko na. Hindi na ako naeexcite… you’re no use to me anymore.”

You’re no use to me anymore.

Ginamit. Pinagsawaan. Itinapon.

Napabuntong-hininga ako nang napakalalim, kasabay ng marahas na pagmulat ng aking mga mata. Mabilis ang paghinga ko dahil sa gigil. Basang-basa ng malamig na pawis ang aking mga palad.

Gusto kong sumigaw, gusto kong ibato ang folder na nasa harapan ko, ngunit pinigilan ko ang sarili ko. Hindi na ako ang mahina, umiiyak, at inosenteng Hyacinth na naglakad sa gitna ng ulan apat na taon na ang nakalipas.

Ako na si Dr. Hyacinth Sarmiento. Isang tanyag, palaban, at pinakamahal na Sex Therapist sa bansa. Ibinuhos ko ang lahat ng galit at sakit sa pag-aaral ng anatomy at sexology ng mga kalalakihan upang maintindihan kung bakit ganoon na lamang kadali para sa kanila ang mambaboy ng damdamin.

I trained my mind to dissect human anatomy, to decode sexual psychopathology, and to view men not as emotional anchors, but as complex biological machines driven by predictable impulses. Bakit gano’n nalang ako kadaling lukohin at gaguhin ng ex-fiancée ko? Ngayon, ako na ang may hawak ng kontrol.

Muli kong ibinaling ang aking atensyon sa cream-colored na papel. Pinilit na binalik ang professional kong mga tingin. Isa pang ulit, binasa ko pa ulit ang pangalan na nakasulat sa taas.

Client Name: Z. Vladefiero

Age: 31

Occupation: CEO, Vladefiero Group of Companies

Hindi talaga ako namali sa pagbasa. It was really him. Zion Vladefiero. Ilang beses ko na itong binasa ng paulit-ulit.

Inaalam kung naglalaro lang ba ang isip ko, o sadyang napakalupit lang talaga ng tadhana. Zion Vladefiero.

Ang nag-iisang tagapagmana ng Vladefiero Empire. Ang mismong lalaking naging dahilan kung bakit ako naging ganito. Ang lalaking sumira sa buhay ko, dumurog sa pagkatao ko, at pumatay sa kakayahan kong magtiwala.

Nanginginig ang aking mga daliri habang mahigpit na nakahawak sa gilid ng papel. Paanong nangyaring siya ang client ko? Alam ba niyang ako ang doktor na pinili niya? O sadyang nagbayad lang ang mga tauhan niya para makuha ang pinakamagaling na therapist sa bansa nang hindi tumitingin sa pangalan? Kahit nag-uunahan ang mga katanungan sa isip ko, sandaling pumasok ang isang tanong sa isip ko.

Bakit kailangang lumapit ng isang tanyag na fckboy, isang lalaking ginawang palaruan ang kama at ginawang trophy ang mga babae, sa isang Sex Therapist?

Mabilis at humihingal na ibinaba ko ang aking mga mata sa susunod na detalye upang basahin ang pangunahing dahilan ng pagpapaconsult nito. I forced my clinical detachment to kick in as my eyes scanned his records.

Chief Complaint/Condition: Severe Erectile Dysfunction (ED).

Isang segundo. Dalawang segundo. Tatlong segundo ang lumipas bago tuluyang nag-sink in sa utak ko ang nabasa ko.

My mind automatically ran the diagnostics. Severe ED in a 31-year-old male is statistically anomalous unless there is profound vascular trauma, neurological damage, or a massive psychological block.

Napakagat-labi ako. Severe Erectile Dysfunction.

Hindi tinatayuan.

Kumurap ako, sinusubukang intindihin kung tama ba ang pagkakabasa ko. Ang pinakamalaking playboy ng siyudad, ang lalaking ipinagmalaki sa akin na iniwan niya ako dahil gusto niya ng panibagong excitement, ang hayop na hayok sa laman... ay hindi na tinitigasan? Patay na ang pagkalalaki nito?

Hindi na nito magamit ang mismong sandata na sumira sa buhay ko at ginawa akong laruan noon?

Isang mapaklang ngiti ang unti-unting gumuhit sa aking mga labi. Sa simula ay maliit lamang ito, hanggang sa hindi ko na napigilan ang sarili ko. Isang mahinang tawa ang kumawala sa aking lalamunan.

Ang mahinang tawa ay naging isang malamig, mapanganib, at nanlilibak na halakhak na umalingawngaw sa buong opisina.

“Karma...” bulong ko sa hangin, ang boses ko ay puno ng panggigigil at tagumpay. “Karma did its job so well!”

Napasandal ako sa swivel chair ko. Pakiramdam ko’y nawala ang lahat ng bigat sa dibdib ko at napalitan ito ng isang nakalalasong pakiramdam.

Satisfaction! Pwede ko siyang i-reject ngayon din. Pwede kong tawagan ang secretary kong si Chloe at sabihing ibalik ang pera niya dahil hindi ko tinatanggap ang kasong ito.

As a doctor, I should reject this clear conflict of interest. Pwede kong ipasa siya sa ibang therapist na mas matanda at walang koneksyon sa kaniya. Pwede ko siyang hayaang mabulok sa sarili niyang impiyerno, na unti-unting kinakain ng kaniyang nawasak na ego dahil alam kong para sa isang lalaking katulad ni Zion, ang pagkawala ng kaniyang pagkalalaki ay katumbas na rin ng kamatayan.

Pero… Isang madilim at mapanuksong ideya ang pumasok sa isip ko, nagkukumahog.

Naeexcite. Bakit ko nga ba tatanggihan? Bumilis muli ang tibok ng puso ko, ngunit hindi na dahil sa kaba, kundi dahil sa matinding pananabik. Biglang may kung anong nag-aalab sa loob-loob ko, isang napakatinding kagustuhan na tumutulak sa akin na tanggapin ang kliyenteng ito.

Oo nga naman. Bakit ko siya lalayuan? Kung hahayaan ko lang siyang magdusa sa malayo, hindi ko makikita ang paghihirap niya.

Pero kung tatanggapin ko siya... kung ako mismo ang magiging doktor niya... Mas magiging exciting kung magiging parte ako mismo ng karma niya.

Mas magiging exciting kung sa mismong mga kamay ko nakasalalay ang pag-asa ng kaniyang ego. Naglaro sa isip ko ang lahat ng pwede kong gawin sa kaniya sa loob ng clinic na ito.

Paano ko siya titingnan mula ulo hanggang paa habang n*******d siya sa therapy bed ko, kaawa-awa at walang silbi? Paano ko siya paglalaruan gamit ang aking propesyon? Anong mas masarap na paghihiganti kaysa sa makita ang taong nagmaliit at nagtapon sa iyo na ngayon ay nakaluhod, desperado, at nagmamakaawang nangangailangan ng tulong mo?

Nagkukumahog ang dibdib ko sa kagustuhang makitang nagdurusa ang lalaking dumurog sa akin.

Nagbayad siya ng sampung beses na mas malaki? Pwes, sisiguraduhin kong susulitin ko ang bawat sentimo para saktan ang pride niya. Sisiguraduhin kong sa bawat session namin, mararamdaman niya ang impyernong ipinaranas niya sa akin.

Dahan-dahan kong inabot ang aking gold fountain pen na nakapatong sa mesa. Tinanggal ko ang takip nito. Tiningnan ko muli ang pangalang nakasulat sa papel. Z. Vladefiero. Humugot ako ng isang malalim na hininga.

Inayos ko muna ang suot kong salamin habang hindi nawawala ang ngisi sa labi ko. Mahigpit na hawak ng mga kamay ko ang pen na dati ay nanginginig sa pagmamakaawa sa harap niya, ngayon ay kalmado na.

Hawak ko ang ari ng lalaking sumira sa akin. Literally and figuratively.

Wala nang pag-aalinlangan. Ibinaba ko ang dulo ng panulat sa ibaba ng form, sa mismong ibabaw ng linyang may nakasulat na 'Therapist Approval'. Mariin at mabilis kong pinirmahan ang kontrata.

Saktong pag-angat ko ng tingin, tumunog ang intercom sa ibabaw ng desk ko.

“Dr. Sarmiento, your VIP client is here.”

Hindi ako sumagot agad. Hinayaan ko muna ang katahimikan na bumalot sa silid habang pinagmamasdan ang sarili ko sa repleksyon ng monitor. Handa na ang bawat gamot, bawat kagamitan, at bawat salitang gagamitin ko para lurayin ang kaniyang pride.

Pinindot ko ang intercom nang walang panginginig.

“Papasukin mo siya, Chloe. I am ready for that special patient...”

Huminga ako nang malalim, ninanamnam ang tamis ng pagkakataong ito. 

Isang mapanganib na ngisi ang sumilay sa aking mga labi. “I’ll make sure this session is... unforgettable.”