ログインJuliana—“Move closer,” sambit ng photographer. “Sige, kaunti pa…”Sinunod ko iyon at mas lalong lumapit. Ngunit ang katabi ko ay tila estatwang nanatili lang sa kanyang kinatatayuan.My eyes traveled from the photographer, to the distance between us, and then to him. Kami na kasi ni Kuya Raegan ang kukunan ngayon.Nasa labas na ng mansyon ang iba dahil doon naman ang pictorial ng entourage kasama sina Mommy at Tito Garry. We would also join them later, kaya kailangan na naming magmadali. Ngunit hindi matuloy-tuloy ang pag-click ng camera ng photographer sa harap dahil hindi siya satisfied sa kinalabasan ng mga naunang pictures.Iilan na lang kaming narito sa may sala. Ang ibang natira kasi na hindi naman kasama sa pictorial ay naghahanda na dahil ilang oras na lang, magsisimula na ang kasal. But still, I couldn’t stop my cheeks from heating up as embarrassment crept up on me, knowing that the photographer was already getting frustrated with us.“Closer pa!” sigaw nito, siguro ay hin
Juliana—Nginiwian ako ng bading na make up artist na nakatoka sa akin. Nandito kami ngayon sa basement, sa kwarto ko.Abala na ang lahat dahil malapit na magsimula ang pictorial para sa pamilya at entourage. Kanina pa nauna si Mommy at Tito Garry, dahil sila naman ang bride at groom.Everything was so fast-paced at the moment, pero tila hindi ko mahanap ang lakas kong sumabay sa bilis ng mga pangyayari.My hair was already done. Make up na lang ang kulang, pati na ang susuotin na gown.“Ano ba ‘yan, dear?” Tiningnan ako nito sa repleksyon ko sa salamin. “Nag-away ba kayo ng boyfriend mo at ganyan kamugto ang mata mo?”Nag-iwas ako ng tingin. My eyes watered immediately at the mention of the topic.Mukhang napansin iyon ng make up artist kaya dali-dali niya akong inalo.“Hoy, biro lang!” taranta niyang sambit. “Nakakaloka ang batang ‘to! Teka, kukuha lang ako ng ice para diyan sa mga mata mo. Dito ka lang!”I cried the whole night. Ilang oras lang yata ang naging tulog ko. Ngunit kah
Juliana—I thought before that the evil Raegan was the worst of all. Iyon ang pinakamalala at wala nang makakatalo pa ro’n.He was evil and cruel, trying to terrorize me the first time we met and within just a week of living in the same house.Masama ang ugali. Masama kung makatingin. Masama rin ang lumalabas sa kanyang bibig.Akala ko iyon ang pinakamalala sa lahat—dahil kahit anong gawin ko, hindi ko siya maaabot. Bago pa man kasi magawa iyon, nakaamba na agad siya para lumayo.But I was so wrong. Because what’s worse than an evil Raegan was… the cold one.If he was evil, that meant he was angry. But if he was cold, that meant he was indifferent.At hindi ko alam kung bakit, pero sa mga oras na ‘yon, mas gugustuhin ko na lang na magalit siya kaysa sa wala siyang pakialam.Hindi na kasi siya nakaamba.He simply doesn’t care—to the point that he doesn’t even exert any effort to distance himself.It was true that I was scared if he went back to his old self. Pero hindi ko alam na mas
Juliana—I don’t want to acknowledge his effect on me. Na kung mayroon man, kailangan ko lang magpanggap na wala hanggang sa matapos ang paglalakad namin sa gitna, at matiwasay na makarating sa dulo.But it was too strong for me to deny it any longer.“You think I didn’t notice you trying to avoid me?” Mariin pa rin ang tono ng kanyang boses, tila ba naniningil ng kung anuman mula sa akin.My limbs kept shaking. Napalunok ako.I guess I could just pretend and bluff him. Dahil paano ko naman ipapaliwanag ang biglaang pag-iwas at paglayo ko nga sa kanya?If he did that to me so suddenly, I would wonder about it too.Siguro tulad niya, maniningil din ako ng mga sagot na dapat kong marinig sa marami kong tanong tungkol dito.But I have my reasons. Reasons that I sadly couldn’t just share with him.Ilang hakbang na lang naman…“I am asking you why you’re avoiding me. Bakit ka umiiwas?”“A–Anong b-bang sinasabi mo, Kuya?” I asked innocently. I chuckled, trying to make the atmosphere betwee
Juliana—Para akong nakalutang nang kumilos na para maglakad papunta sa kinaroroonan niya.I could hear the coordinator radioing to gather the people around para makapagsimula na sa huling rehearsal. But my mind seemed blank as I kept nearing him.Wala akong ibang maisip kung ‘di siya na seryosong nakatayo roon sa may dulo at ang mga salitang narinig ko mula sa mga nagbubulungang babae kanina.Sayang naman.Sayang naman.Sayang naman.The words kept echoing inside my head.Why was I so bothered by it? Bakit, tulad ng sinabi nila, may parte rin sa akin na nanghihinayang?Sayang naman.Bakit sayang?I wanted to be his… sister. I wanted him to accept me. Kaya bakit ako nanghihinayang na bukas, magiging ganap na magkapatid na kami?Sayang naman.Ilang beses akong lumunok, pero tila may nakabara pa rin sa aking lalamunan.Sayang naman.Napahawak ako sa aking dibdib nang maramdaman ang literal na pagkirot doon.Ano bang nangyayari sa akin? Nothing is wasteful about it! I was lucky that eve
Juliana—I promised myself that it would be the last time she would see us that close.Sinabi ko na noong una pa lang na ayaw na ayaw kong madagdagan pa ng panibagong rason ang mga hinala niya. At ngayon, gusto ko nang panindigan iyon.Swerte ko na lang dahil hindi niya ako binagabag sa parehong araw na iyon tungkol sa nakita. I was nervous the rest of the day that she might bring it up and tell me how good I was at doing the job that she had ordered me to do, even though that wasn’t really what I was doing.Kilala ko si Mommy. Alam ko kung paano niya papaikutin ang mga bagay-bagay sa paraang makikinabang siya.I refuse to be her pawn. No. I refuse to be part of her game at all.Kung iyon ang pakay niya sa pamilyang ito—kay Tito Garry, kay Kuya Raegan, sa mga Monteverde—labas na ako ro’n.Yes, I want to be close with Kuya Raegan.I want our dynamics back like before, noong wala pa ang mga magulang namin dito sa mansyon. I want him to cook for me again, to tell me about his day, to ea







