2 - Revenge Kiss Feedback

“Hoy, Antonia! Aba, mababasag ang eardrums ko! Excited lang, ano?”

Hindi pa nga tapos mag-hello si Vanessa. Napailing na lamang siya. Dapat pala ay hindi muna niya inilagay ang cellphone sa tainga niya.

Hindi naman siya bingi, pero pakiramdam niya sa mga sandaling iyon ay nabibingi siya dahil sa lakas ng boses ng kaibigan niya.

“Oh! Sorry, Vanny! I’m just too excited to see you. Bruha ka, saang sulok ka ba ng airport? Kanina pa ako naghihintay dito sa labas!”

“Nah, as if naman hindi ka sanay maghintay. Puntahan mo ako rito sa parking lot, at late ka po, Eneng. Kanina pa ako dumating,” mataray niyang sagot bago pinatayan ng tawag ang kaibigan.

Knowing her best friend, siguradong umiikot na naman ang mga mata nito sa inis.

It was her countless visit to the Philippines, but this time was different. Nagdesisyon siyang manatili na sa bansa nang tuluyan. Bukod pa roon, parang wala na ring pakialam ang ama niya sa kanya simula nang dumating ang bruhang stepmother nito sa buhay nila.

Pakiramdam niya ay pabigat lamang siya sa bago nitong pamilya. Kaya heto siya ngayon. Ang paglayo ang tanging pagpipilian na natitira sa kanya.

Mahal niya ang kalayaan niya. Walang sinuman ang maaaring pumigil sa kanya sa paggawa ng mga bagay na gusto niya, kahit pa ang ama niya. Mature na siya para gumawa ng sarili niyang mga desisyon. May sapat din siyang ipon para makapagsimula ng maliit na negosyo.

Maghahanap din siya ng trabaho sa lalong madaling panahon. Ngunit sa ngayon, gusto muna niyang mag-enjoy at libutin ang magandang lungsod.

Nakarinig siya ng papalapit na mga yapak.

At heto na nga ang kaibigan niya, nakatayo at nakatingin sa kanya na para bang kaaway siya nito.

“Hello to you too, Antonia. It’s been a while, dear,” ani Vanessa.

Tumaas ang kilay ni Anya bago sumimangot.

Natawa na lamang si Vanessa sa reaksyon nito. Ayaw na ayaw kasi nitong tinatawag siya sa buo niyang pangalan. Ewan niya, pero cute naman ang pangalang Antonia. Kaya iyon ang paborito niyang pang-asar dito. Sa tuwing tinatawag niya itong Antonia, palagi siyang sinusungitan nito.

“It’s Anya. Don’t you dare call me that again, Vanessa Leigh Acosta,” sabi nito sa malamig na tono.

Nagkibit-balikat lamang si Vanessa at ngumisi.

“Great. At bakit ka nandito sa parking lot? You were supposed to be inside the airport. Dapat sa labas kita aabangan,” anito habang nakapamaywang, tila handa siyang sugurin anumang oras.

“Ang tagal mo kasi. Kaya nagdesisyon akong dito ka na lang hintayin. As usual, late ka na naman. Mas nauna pang lumapag ang eroplanong sinakyan ko kaysa sa paggising mo.”

Ipinilig ni Vanessa ang mga mata habang sinasabi iyon. Ang sarap lang talagang asarin ang kaibigan.

Napasimangot si Anya.

“Hindi ako late. Masyado lang talagang matraffic sa daan,” depensa nito. “So, where’s my hug, Vanny?”

Ibinuka ni Vanessa ang mga braso at niyakap ito.

Nagtawanan silang dalawa. Namiss niya ang bruhang ito. Matagal na rin kasi mula nang huli silang magkita.

Kalaunan ay lulan na sila ng sasakyan ni Anya.

Muling sumagi sa isip ni Vanessa ang lalaking lapastangan.

“Hmm, I have this strong feeling na magkikita pa rin tayo,” bulong niya sa sarili.

Mabuti na lamang at hindi iyon narinig ni Anya. Baka isipin nitong nababaliw na siya.

“So, how was life in New York, Vanny?” tanong ni Anya habang nagmamaneho.

“Seriously? Tinatanong mo talaga ako? As if naman hindi mo alam.”

Nanatiling nakatutok ang tingin ni Anya sa kalsada.

Nagkibit-balikat ito.

“Baka may nangyari sa’yo recently na hindi ko alam.”

Imbestigador talaga ang peg nito.

Lahat na lang kailangang idetalye.

That recently? Meron nga. Nangyari iyon ilang minuto pa lamang ang nakalipas. Wala pang isang oras mula nang makasalubong niya ang lalaking iyon.

“Nothing interesting happened to me recently. Kaya nga umuwi ako rito para gawing interesting ang buhay ko.”

Nakatitig siya sa labas ng sasakyan kung saan tanaw niya ang matatayog na gusaling kanilang nadaraanan.

“Like what? A boyfriend?”

“Nah. It’s not written on my bucket list, Anya. Men are just a headache. Bukod sa masakit sa ulo, nakakagulo lang sila ng buhay.”

Tumawa lamang si Anya.

Palibhasa’y hopeless romantic ang bruha.

Naniniwala naman si Vanessa sa pag-ibig, pero sa salitang “forever”? Nada.

There is no forever in this world because even the word forever has an over.

Nothing in this world is permanent. Everything has its own ending.

“Really?” mabilis na sulyap ni Anya sa kanya.

“Really,” paniniguro niya.

“Still the old Vanessa. Kaya hindi ka nagkaka-boyfriend dahil ganyan ka mag-isip. Life is beautiful, Vanny. Especially when there is someone special in your life. It brings color to your dull and boring world.”

“I love my life more than I could ever love a man, Anya. Besides, matagal pa ang ilalagi ko sa kalendaryo. No need to hurry. I want to enjoy my life. I don’t need a man beside me. I’m contented and happy being single. No headaches. No heartaches. No worries!”

Hindi naman siya nagmamadali. Kung may dumating man, edi dumating.

Sinulyapan niya si Anya. Seryoso ito sa pagmamaneho at tila malayo ang iniisip.

Nagpasya siyang umidlip muna.

She was having the time of her life.

It was gala mode on.

Dahil busy-bisihan ang best friend niya, heto siya ngayon sa isang mall na hindi niya alam ang pangalan. Lakad dito, lakad doon. Pakiramdam niya ay isang ibong nakalaya mula sa hawla.

Ang sarap lang sa pakiramdam.

“Ahh... it’s good to be free!” sigaw niya habang ibinubuka ang mga braso.

Wala siyang pakialam kung tinitingnan siya ng mga tao o kung iniisip nilang baliw siya.

Napangiti siya.

Bahala sila sa buhay nila.

Pumasok siya sa isang mamahaling restaurant at umupo sa isang two-seater table. Lumapit ang waiter at iniabot ang menu.

Sinuri niya iyon at nag-order lamang ng magaang pagkain. Hindi kasi siya heavy eater. Concerned siya sa body figure niya.

Pero huwag ka, kapag sinumpong siya ng katakawan, nakakalimutan niya ang salitang diet.

Tumingin siya sa paligid ng restaurant.

Biglang lumaki ang mga mata niya nang mapadako ang tingin sa isang taong hindi niya inaasahang makikita muli.

Ang mayabang na lalaking nakasalubong niya sa airport parking area.

Hindi niya namalayang napahawak siya sa sariling mga labi.

Gosh!

Hindi niya akalaing naaalala pa rin ng katawan niya ang lambot ng mga labi nito. At sa mismong isip na iyon, alam niyang namumula siya.

Naistorbo siya nang magsalita ang waiter.

“Excuse me, ma’am. Here’s your order. Enjoy your meal, ma’am.”

“Thank you,” sagot niya.

Sinimulan niyang kainin ang pagkain habang pasulyap-sulyap sa mesa sa kabilang dulo ng restaurant kung saan nakaupo ang apat na lalaki at dalawang babae.

Hmm...

Mukhang seryoso ang pinag-uusapan nila.

Muling bumaling ang tingin niya sa lalaking iyon.

He was devilishly handsome, just like the first time she saw him.

Taglay nito ang mataas na sex appeal at mga matang kulay dark brown na tila kayang lunurin ang sinumang titigan nito.

He stood around six feet tall.

Jusmiyo!

Ang tangkad ng hudas.

And those damn lips...

“Ugh! Ignore it, Vanessa!” saway niya sa sarili habang patuloy na kumakain at palihim na pinagmamasdan ang kabilang mesa.

Maya-maya ay napangisi siya.

“Ahah! I think I know what to do.”

Mabilis siyang dumukot ng pera mula sa wallet at inilapag iyon sa mesa.

Tumayo siya at naglakad patungo sa direksyon ng pakay.

“Time to get revenge. I have to get even, at least,” bulong niya habang tuluy-tuloy sa paglalakad.

Pagdating sa mesa ng mga ito, walang pag-aatubili niyang hinalikan ang lalaki sa labi.

“Hi, honey. Miss me?”

Palihim siyang napangiti habang nakatingin sa gwapong mukha nito.

Kitang-kita ang pagkagulat na nakaukit sa mukha ng lalaki.