Chapter 2

"Hindi mo siya gustong pakasalan, hindi ba’t ikaw ang nag sabi?" Tanong ni Marco habang papalapit kay Isabelle, halatang galit.

Napaatras si Isabelle. Ang likod niya ay nakasandal na sa sofa, at wala na siyang malilipatan.

"Mukhang naparami ang inom mo ah." Tugon ni Isabelle nang walang emosyon.

Bago ang engagement party, si Isabelle mismo ang lumapit kay Marco upang kausapin ito.

Ngunit ang mga sinabi niya ay mga salitang pamamaalam at paglilinaw ng hangganan, mga katagang tumutukoy na magiging ate na sya ni Marco sa hinaharap, at sila ay magpapanggap na hindi magkakilala at hindi nagkita kailanman.

Matagal nang kilala nina Marco at Isabelle ang isat isa. Noong nakaraang taon, nagpunta siya sa ilog upang mag-swimming kasama ang kanyang kaklase. Habang lumalangoy, bigla siyang na-cramp at muntik nang malunod. Mabuti na lang at dumaan si Marco,  na bihasa sa paglangoy, at siya ang nagligtas sa kanya.

Si Marco  ay matangkad at gwapo, at ang pagligtas sa kanya ay parang eksena sa pelikula. Dagdag pa, ang malaking jeep na nakaparada sa gilid ng kalsada ay malinaw na nagpapakita na anak siya ng isang prominenteng, kaya’t hindi naiwasan ni Isabelle na mahulog ang loob sa kanya.

"Talaga? Lasing ako?" Pang-aasar ni Jiang Chi habang tinuturo ang pinto. "Bakit mo itinaboy ang kapatid ko? Hindi ba dahil sa may lugar pa ako sa puso mo?"

Habang nagsasalita, humakbang siya ng isa pang hakbang patungo kay Isabelle: "Isabelle, may pagkakataon pa tayo. Hindi ako naging mabuti sa iyo dati. Ako..."

Habang nagsasalita, inabot niya ang kanyang kamay, upang yakapin sana si Isabelle.

Sa labas ng pinto, si Andres ay mahigpit ang pagkakahawak sa isang bagay.

Nag-aalangan siya at halos papasok na sana, ngunit narinig niyang biglang sumigaw si Isabelle mula sa loob: "Marco, nababaliw ka ba!!!"

Sa loob ng kwarto, si Isabelle, na napasiksik sa isang sulok ay may  hawak ang isang pares ng matutulis na gunting, iwinasiwas nya iyon at natamaan si Marco sa kanyang kanang hita. Muling itinutok iyon sa harapan ni Marco: "Subukan mong gawin ulit yan, papatayin kita!"

Habang nagsasalita, puno ng poot, uhaw sa dugo, at kabaliwan ang makikita sa mga mata ni Isabelle.

Habang si Marco ay humahaplos sa kanyang napuruhang hita, tinitigan niya si Isabelle ng hindi makapaniwala.

Halos matamaan ng gunting ang maselang bahagi ni Marco. “Weeeew, muntik na kong hindi magkaanak!”

Dahil sa pangyayaring ito, tuluyan nang nawala ang kalasingan ni Marco.

Paano nangyaring ganito? Hindi ba’t si Isabelle ay laging tapat at nagmamahal sa kanya? Paano siya naging ganito kaibang tao?

"Ate mo na ako ngayon! Magpakabait ka! Kung mangyari ulit ‘yan, ingatan mo na ang 'yong alaga!" Sigaw ni Isabelle kay Marco.

Sa nakaraan niyang buhay, matagal bago napagtanto ni Isabelle na si Marco ay pinakasalan lamang sya dahil sa koneksyon ng pamilya nya at upang magamit sya para makapag settle ito sa ibang bansa.

Ginamit lamang sya ni Marco, at wala itong nararamdaman kahit anong pagmamahal para sa kanya.

Pati noong araw na ang kanilang anak na si Gabriel, na ipinanganak sa hirap na kalagayan, ay kinidnap at pinutulan ng mga kamay at paa, si Marco ay walang pakialam. Andoon at may kasamang ibang babae habang ang pamilya nito ay nagdiriwang ng kaarawan ng ibang bata.!

Dahil sa matinding impeksyon dulot ng naantalang paggamot, nagsimula nang magka-organ failure si Gabriel. Ang doktor ay nagbigay na ng huling babala.

Nanatili siya sa tabi ng anak ng tatlong taon hanggang sa sinabi ng doktor na isa sa mga baga Gabriel ay patay na at maaari na lamang siyang mabuhay ng ilang buwan gamit ang ventilator. Kung magpapatuloy pa siya sa buhay, magiging walang katapusang sakit at pahirap na lang ang hatid sa bata.

Kaya’t pinatay ni Isabelle ang mga kidnappers bago pa sumapit ang ika-10 kaarawan ni Gabriel, at pagkatapos ay tahimik siyang sumama sa anak sa kabilang buhay.

Nang magbukas siya ng mga mata, bumalik siya sa kasalukuyan!

Nang malapit nang mamatay si Gabriel, ang katawan nito ay halos natunaw na, patuloy pa rin itong umiiyak sa sakit nang yakapin siya ni Isabelle. Ang mga mahinang salitang "Mama" ay patuloy pa ring bumabalik sa kanyang isipan.

Mas gugustuhin na niyang hindi nya na lang ipinanganak si Gabriel.

Ngayon, binigyan siya ng Diyos ng pagkakataon upang magbago!

Maliban na lang kung siya’y mababaliw, hindi nya hahayaan muling gawin sa kanya ni Marco ang ginawa nito dati.!

"Lumayas ka!" itinutok muli ni Isabelle ang  gunting na hawak niya ng ilang sentimetro patungo sa leeg ni Marco.

Ang matalim at malamig na talim ay nagtulak kay Marco  na umatras: "Hoy! Huwag ka ng magalit! Lalabas na ako!"

Naglakad si Marco ng ilang hakbang palabas, pagkatapos ay lumingon muli kay Isabelle nang may hindi pagkalugod.

Ngunit ang sulyap na iyon ay nagdulot ng hindi maipaliwanag na kilabot sa likod ni Marco.

Punong-puno ng poot at pagkamuhi ang mga mata ni Isabelle habang tinitingnan siya ngayon, parang... may ginawa siyang napakasamang bagay kay Isabelle

Napagtanto ni Marco na may ibang intensyon sya ng kausapin nya si Isabelle. Nakaramdam siya ng kaunting guilt nang titigan siya nito.

Hindi na siya nakapag-mura, kaya’t tumalikod na lang siya at umalis.

Noong hindi na nakita ni Isabelle ang pagmumukha ni Marco, saka lamang sya nakahinga nga maluwag.

Nag-aalala siya na baka bumalik pa ito, kaya’t mabilis siyang naglakad patungo sa pinto at balak itong i-lock. Nang makarating siya sa pinto, parang may nakita siyang aninong dumaan sa kanto.

Si Andres ay nakatayo sa dilim, naghihintay na makalabas si Marco. Nang malapit na siyang lumiko at magtungo sa ibaba, isang matinis na boses ang biglang narinig mula sa likuran niya, tinawag siya: "Andres!"

Huminto saglit si Andres bago lumingon kay Isabelle.

Napansin na ni Andres kanina sa engagement party na may hindi tama sa pagitan nina Isabelle at ng kapatid nyang si Marco.

Sa totoo lang wala naman talaga syang balak pansinin ang kung ano man ang namamagitan sa dalawa.

Ngunit nang lumapit sa kanya si Isabelle na parang walang nangyari, nagtanong siya, "Bakit ka bumalik?"

Tinitigan siya ni Isabelle, puno ng kagalakan at gulat ang mga mata.

Bumaba ang mata ni Andres at tinitigan siya ng may kumplikadong ekspresyon. Gusto niyang basahin ang iba pang emosyon mula sa mga mata niya.

Dahil kanina lang, pinanatili ni Isabelle ang kanyang pagkabirhen mula sa kanya at nagbanta pang lalaslasin ni Isabelle ang dila nito kapag nagpumilit sya sa gusto nya. Nasaksihan nya rin mismo kung paanong iwinasiwas ni Isabelle ang hawak na gunting sa harapan ni Marco.

Nakita niyang mabilis at tiyak ang ginawa niyang pagtaga gamit ang gunting.

Pati siya, nagduda kung napansin na ni Isabelle na nandoon siya sa labas ng pinto at sinadyang magpakitang-gilas para sa kanya.

Ano ang gusto niyang gawin? Ano ang gusto niyang mangyari?

"Bumalik ka para maglagay ng gamot sa sugat ko, hindi ba?" Tanong ni Isabelle nang mapansin ang hemostatic medicine sa kamay ni Andres.

Mukhang hindi kasing-batugan si Andres gaya ng mga sabi-sabi tungkol sa kanya.

Medyo nag-aatubili si Andres, at may kabang sumagot: "Maglagay ka muna ng gamot, isasama ka ng driver sa ospital mamaya."

Pagkatapos niyang sabihin iyon, humarap siya at umalis.

"Hey! Sandali..." Tawag ni Isabelle nang hindi niya napigilang magsalita.

Bago pa siya makalapit, siya na mismo ang lumapit!

"Anong nangyari?" Huminto si Andres at bumalik para tanungin si Isabelle.

Nagmamadali si Isabelle at hindi naibutones ang kwelyo niya, kaya't muling bumukas ito. Habang lumiliko si Andres, nasulyapan niya ang loob ng damit ni Isabelle dahil sa pagbukas ng kanyang kwelyo.