Chapter 3

Tinitigan ni Andres ang bukas na kwelyo ni Isabelleng dalawang segundo, saka napakunot ang noo at umiwas ng tingin.

Nag-isip si Isabelle, nagtipon ng lakas ng loob, dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Andres na may hawak na gamot, inayos ang kanyang kwelyo sa harap niya nang walang bakas, at bumulong, "Hatingabi na, hindi ko makita nang maayos ang paglalagay ng gamot..."

Dahil siya na mismo ang bumalik, bakit pa siya aalis?

Mas lalong napakunot ng noo si Andres.

Tahimik lang syang tinitigan ni Isabelle. Ang liwanag ng buwan na pumapasok mula sa bintana ay nagbigay liwanag sa kanyang mukha, na may malambot na gintong gilid, na sobrang ganda na parang hindi makatotohanan.

Sa nakaraan niyang buhay, medyo natatakot siya sa kanya.

Dahil seryoso ito at laging may matinding mukha, at kapag patay na ang mga ilaw at nakahiga na sila sa kama, hindi niya matitigan ng husto ang mukha nito.

Ngayon, kitang-kita na niya ito.

Gwapo si Andres, may malalim na mata, matangos na ilong, at may dark tan mula sa madalas na pagsasanay, ngunit hindi nito kayang itago ang kanyang mahusay at magandang pangangatawan. Halos 1.9 metro ang taas niya, malapad ang mga balikat, manipis ang bewang at makitid ang mga balakang, may perpektong katawan na katulad ng isang international male model, at mas guwapo pa kaysa kay Marco.

Siguro bulag siya sa nakaraan niyang buhay nang mas pinili nya ang kapatid nitong si Marco.

"Hindi ba maari?" Naghintay si Isabelle saglit, at nang hindi siya makasagot, nagtanong siyang may kalungkutang tono.

Bago pa niya tapusin ang sasabihin, namumula na ang kanyang mga mata.

Si Isabelle ay isang kilalang magandang babae, kaya't ang kanyang kawalang magawa ay parehong kaakit-akit at malungkot.

Tinitigan siya ni Andres, sandaling nag atubili, at sinabi ng diretso: "Nakita ko ang lahat kanina."

Napalunok si Isabelle sa narinig.

"Wala ka bang nais ipaliwanag?" Tanong ni Andres nang makita niyang hindi siya nagsalita.

Naramdaman ni Isabelle na dahil naroroon na rin siya, kailangan nilang maging tapat sa isa’t isa, ito ang pinakamahalagang prinsipyo sa pagitan ng mag-asawa.

Nag-isip siya saglit at nagsabi, "Hindi ko siya pinapunta. Naginom siya at nagwala. Sinabi ko sa kanya kahapon na hindi pwede at pinaalis ko na siya."

Tinitigan siya ni Andres, puno ng misteryo ang kanyang mga mata.

Nag-aral siya ng tatlong taon ng criminal psychology, at ang mga mata ni Isabelle ay tapat, kaya’t hindi siya nagsisinungaling.

Kaya naman, naisip niya kung bakit siya nagtaga gamit ang mga gunting kanina.

Baka nga hindi siya mentally handa na tanggapin siya. Sa totoo lang, hindi pa niya tuluyang pinapalaya si Marco sa kanyang puso.

"Ngunit paano ito? Ano ang dapat kong gawin para magtiwala ka sa akin?" Isang saglit na pag-iisip at sinabi ni Isabelle kay Andres, "Gagawin ko ang lahat ng sasabihin mo."

"Hindi na." Malalim na huminga si Andres at sagot sa mahinang tinig.

Pagkatapos niyang sabihin iyon, inilabas niya ang kanyang malaking kamay at hinawakan ang napakagandang leeg ni Isabelle, sabay na isinara ang pinto gamit ang kanyang likod.

Sumunod si Isabelle papasok ng bahay.

"Maupo ka sa sofa." Ituro ni Andres sa sofa sa tabi niya.

Sumunod si Isabelle at umupo nang maayos.

Inihanda ni Andres ang cotton wool para sa disinfection, at nang lumingon siya, nagulat siya.

Hindi matangkad si Isabelle, mga 1.2 metro lang, at mukhang sobrang liit kahit nakatayo sa harap niya, lalo na nang nakaupo siya.

Ngayon, ang malalamig nitong mga paa ay nakatapak sa matigas na sahig, at kahit ang mga daliri niya ay namumula sa lamig, mukhang medyo kawawa.

Nahulog ang puso ni Andres nang makita niyang nagulat siya kanina at natakot nang husto.

Ipinagkasundo lang silang magpakasal dahil sa kagustuhan ng kanilang mga magulang. Hindi pa nga sila nagkakilala bago ang kasunduan. Normal lang na ayaw nitong magpakasal sa kanya at mag-rebelde.

At higit pa, may ibang laman pala ang puso nya

Tahimik siya ng ilang segundo, tapos lumuhod sa harap ni Isabelle, itinakip ang malamig niyang mga paa sa kanyang mga hita, at sinabi, "Buksan mo ang bibig mo."

Kaagad na binuksan ni Isabelle ang kanyang bibig.

"Hindi mo kayang gawin ito. Hindi mo makita. Ilabas mo ang dila mo." utos ni Andres, tinitingnan ang bibig ni Isabelle.

Pinikit ni Isabelle ang mga mata at inilabas ang dila.

Mas lalong napakunot noo si Andres.

Tinitigan siya ng ilang segundo, nagsalita nang hindi nakatingin, ginamit ang tweezers upang ilagay ang cotton ball sa bibig ni Isabelle.

Ang sugat ay nasa loob at ang tweezers ay medyo maikli. Hindi alam ni Isabelle kung masakit ba ito, kaya't umatras siya ng kaunti. Pagtuloy ni Andres, medyo pumasok pa siya, at hindi sinasadyang dumampi ang kanyang daliri sa labi ni Isabelle.

Pagdampi ng kanilang mga katawan, parang sinaksak si Isabelle ng kuryente at nanginig siya ng kaunti.

"Masakit ba?" Tanong ni Andres sa kanya.

Ang boses niya ay medyo magaspang.

"Oo." Sagot ni Isabelle  ng malungkot.

Tinitigan ni Andres ang mga mata niyang mahigpit na nakapikit, at sa pagkakataong iyon, ang kanyang mga pilikmata ay kaunting kumikilos.

Biglang naalala ni Andres ang paraan ng pagkakalog ni Isabelle matapos alisin ang mga damit.

Ang kanyang lalamunan ay natuyo.

Nagdalawang isip siya saglit, binawi ang tweezers, at sinabi, "Sige, magtungo tayo sa ospital. Ako na ang gagawa."

"Hindi." Bago pa niyang ibaba ang gamit, hinawakan ni Isabelle ang kanyang pulso, nagmamadali.

Natakot si Andres na masaktan siya. Ang liit-liit niya at baka masaktan siya kung gaano ka-konti ang lakas na gagamitin niya.

"Masakit, gawin mo na kung ano ang gusto mong gawin." Tinitigan ni Isabelle si Andres ng malalim at mahina siyang nagsalita.

Habang tinatanaw ni Isabelle si Andres ng ganoon, ramdam ni Andres na bigla siyang nagigipit.

Tumigil siya saglit, at nagsabi, "Sige, bitawan mo na."

"Pero… kung hindi mo ako alagaan?" Nagdadalawang isip si Isabelle at nagtanong nang mahina.

"Hindi." kalmadong sagot ni Andres.

Pagkatapos niyang sabihin iyon, lumingon siya, kinuha ang maliit na bote ng gamot, at lumuhod ulit sa harap ni Isabelle.

Binitiwan ni Isabelle ang kamay na humahawak sa kanyang braso nang may pagdududa.

Hindi siya kasing tigas at lupit gaya ng mga sabi-sabi tungkol sa kanya. Kung iisipin, mula sa nangyari ngayong gabi, ramdam ni Isabelle na may respeto siya sa iba.

Pinanood siya ni Isabelle habang abala si Andres sa paglapat ng gamot. Natahimik siya, tapos nagtipon ng lakas ng loob at tinanong, "Pwede bang huwag ka munang umalis ngayong gabi?"

Nag-pause si Andres.

Tapos sumagot siya ng kalmado: "Hindi ba’t ayaw mo nun? Kung ayaw mo, hindi kita pipilitin."

Sa totoo lang, sa nakaraan niyang buhay, matindi ang pagtutol ni Isabelle kay Andres. Hindi nya nagugustuhan ang mga lalaking masyadong magaspang ang pag uugali. Narinig niya na si Andres ay nagtapos lamang sa junior high school at agad pumasok sa military school.

Sa engagement party, halata ang kanyang pagkaayaw at napilitan lamang syang tuparin ang kasunduan na magpakasal kay Andres.

Magiging kakaiba kung bigla siyang magbago ng attitude at maging mas positibo.

Nag-isip siya saglit at sumagot kay Jiang Yao: "Pero, kung aalis ka, malulungkot ang lahat. Siguradong magwawala muli si Marco, at hindi ko kayang magpaliwanag sa pamilya ko..."

Tumingin si Andres sa kanya, at ngayon, ang kanyang dating kalmadong mata ay may malalim na kahulugan.

Kaya, pinipigilan siya upang matapos ang misyon.

Si Isabelle ay bumalik ng tiningnan siya ng kalmado at sinabi, "Dahil sumang-ayon ako sa arrangement ngayong gabi, ibig sabihin handa ako. Medyo natakot lang ako kanina, at nang gawin mo iyon, sobrang sakit kaya’t aksidente kong nakagat ang dila ko."

Ito na rin ang unang pagkakataon na ginawa ito ni Andres, at ang tanging karanasan niya ay mula sa kwento ng kanyang pinakamatalik na kaibigan isang araw bago iyon.

Nang sinabi ni Isabelle na masakit, ibinaba niya ang mga mata. Tinitigan ni Andres ang kanyang malungkot at basang mga mata, at hindi niya kayang magpigil.

Matagal syang natahimik, inilapag ang gamot sa kamay, at nagtanong ng mahina: "Talaga bang masakit?"

"Oo." Nagsalita si Isabelle ng malumanay, at tumingin siya kay Andres gamit ang mga mata niyang puno ng mga luha, at sinabi, "Kapag gumagalaw ka, kailangan mong maging mas maingat..."

Dahil doon, hindi kayang tiisin ni Andres ang mga mata ni Isabelle.