Home / Romance / Love, Lies and Other Masterpieces / Chapter 2 — The Mother on Trial

Share

Chapter 2 — The Mother on Trial

Author: Lady Goulding
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-17 14:18:59

Margaux's POV

“Attorney, sabihin mo sa akin kung paano naging ebidensiya ng pagiging masamang ina ang pagkawala ko ng malay tatlong taon na ang nakalipas.”

Hindi agad sumagot si Attorney Camille Robles. Sa halip, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na dokumento at inayos ang kanyang eyeglasses.

“Margaux, nobody is saying you're a bad mother.”

Napatawa ako nang mapait.

“Really? Because that's exactly what they're trying to prove.”

Nasa conference room kami ng Robles & Associates sa Ortigas. Glass walls, leather chairs, mamahaling coffee machine sa sulok—lahat ng bagay sa paligid ko ay mukhang maayos at kontrolado.

Maliban sa buhay ko.

Sa harap ko ay isang makapal na folder na may pangalan ko.

IN RE: CUSTODY OF ELIAS ANDRES VILLAMOR

Nakakatuwang isipin na ang isang batang mahilig sa dinosaurs, chocolate pancakes, at bedtime stories ay puwedeng maging subject ng napakaraming legal documents.

Parang isang property dispute.

Parang may dalawang taong nagtatalo kung sino ang may karapatang magmay-ari sa kanya.

Pero hindi property ang anak ko.

At hindi ko siya ipagpapalit sa kahit anong halaga.

“Camille, yesterday was his birthday.”

“I know.”

“Five years old na siya.”

“I know, Mags.”

“Hindi ko man lang siya nayakap.”

Napahinto ako.

Ayokong umiyak.

Hindi na naman.

Kagabi, halos hindi ako nakatulog. Paulit-ulit kong naririnig ang boses ni Elias mula sa balcony.

Akala ko kasi patay na rin si Mommy.

Isang pangungusap lang iyon.

Pero sapat para maramdaman kong may bahagi ng pagkatao ko ang tuluyang nadurog.

“Victoria told him I was dead,” mahina kong sabi.

Biglang tumuwid ang upo ni Camille.

“What?”

“She told my son I wasn't coming back. And when he saw me yesterday, he asked if I was going to die like his daddy.”

Napahawak si Camille sa ballpen niya.

“Did anyone else hear that?”

“The guards. Some guests, maybe. And there was a man recording me.”

“Recording you?”

Tumango ako.

“Someone inside the property. I didn't recognize him.”

“Did you get his name?”

“No.”

“Okay.” Huminga siya nang malalim. “We need to document everything that happened. Every word you remember. The time, the people present, and the circumstances.”

“Why? Para may isa na naman tayong folder na hindi papansinin ng judge?”

“Because details matter, Mags.”

Napatingin ako sa kanya.

Si Camille ang isa sa iilang taong hindi sumuko sa akin.

College friend siya ng pinsan ko. Noong una, professional relationship lang ang mayroon kami. Pero matapos ang ilang buwang paghawak niya sa kaso, naging mas personal ang pag-aalala niya.

Hindi siya palaging nagsasabi ng gusto kong marinig.

At siguro iyon ang dahilan kung bakit pinagkakatiwalaan ko siya.

“Tell me the truth,” sabi ko. “May chance pa ba akong mabawi si Elias?”

Hindi siya agad sumagot.

At kinabahan ako sa katahimikan niya.

“May chance,” sabi niya sa wakas. “But we need to address the new allegations carefully.”

“Anong new allegations?”

Binuksan niya ang folder.

“Victoria's lawyers submitted a supplemental affidavit from your former nanny.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Si Ate Lorna?”

Tumango siya.

“Lorna Mendoza.”

“Akala ko nasa Dubai na siya.”

“According to the affidavit, she's currently working in Abu Dhabi.”

“Then paano siya nakapagbigay ng statement?”

“The document was executed before a Philippine consular officer and submitted through Victoria's counsel.”

Napailing ako.

“Three years. Three years siyang tahimik. Tapos ngayon, bigla siyang may bagong kuwento?”

“That is exactly what we need to examine.”

Inilapit niya sa akin ang ilang pahina.

Binasa ko ang unang talata.

I, Lorna Mendoza, of legal age, Filipino citizen, hereby state that I was employed as a household helper and nanny in the residence of Margaux Elise Ledesma and the late Andres Villamor...

Normal.

Walang kakaiba.

Hanggang makarating ako sa ikatlong pahina.

On the evening of September 18, 2023, I observed Ms. Ledesma exhibiting erratic behavior and appearing disoriented while the minor child was under her care.

Napakunot ang noo ko.

“Erratic behavior?”

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Ms. Ledesma was visibly distressed and repeatedly stated that she could hear her deceased partner calling her name.

Nanlamig ang mga daliri ko.

“What?”

Napatingin ako kay Camille.

“Hindi ko sinabi 'to.”

“I know that's your position.”

“No, Camille. Hindi ko talaga sinabi 'to!”

Huminga ako nang malalim at muling tumingin sa dokumento.

Shortly thereafter, Ms. Ledesma lost consciousness. The minor child was left unattended for a considerable period before assistance arrived.

Napabagsak ko ang papel sa mesa.

“That's a lie.”

Tahimik si Camille.

“Lorna was there,” sabi ko. “Siya ang nagbabantay kay Elias. Nasa playroom sila noong nahilo ako.”

“Do you remember the exact sequence?”

“Yes.”

Pero pagkasabi ko niyon, bigla akong natigilan.

Dahil may isang bahagi ng gabing iyon na hindi ko maalala nang malinaw.

September 18, 2023.

Anim na buwan matapos mamatay si Andres.

Nasa bahay kami sa San Juan noon.

Hindi pa ako lumilipat sa maliit kong apartment. Nakatira pa kami sa bahay na iniwan sa akin ni Andres, bago nagsimulang kuwestiyunin ng pamilya Villamor ang lahat—mula sa aking financial capacity hanggang sa mental health ko.

Naalala ko ang ulan.

Malakas iyon.

Naalala ko ring may hawak akong mug ng chamomile tea habang nakaupo sa dining area.

Si Elias ay nasa playroom kasama si Ate Lorna.

“Ma'am, matutulog na po ba kayo?” tanong niya noon.

“Later. Pakibantayan muna si Elias.”

“Opo, Ma'am.”

Iyon ang malinaw kong naaalala.

Pagkatapos, may naramdaman akong pagkahilo.

Parang biglang lumayo ang mga tunog sa paligid.

Tumayo ako para kumuha ng tubig.

At iyon na ang huli kong naalala bago ako magising sa ospital.

Ayon sa doktor, nagkaroon ako ng fainting episode na maaaring may kaugnayan sa dehydration, exhaustion, at matagal na kakulangan sa tulog.

Hindi iyon psychiatric diagnosis.

Hindi rin iyon patunay na hindi ko kayang maging ina.

Pero sa kamay ng pamilya Villamor, ang isang medical incident ay naging sandata.

At hanggang ngayon, ginagamit nila iyon laban sa akin.

“Mags?”

Napakurap ako.

Nasa conference room pa rin ako.

Nakatingin si Camille sa akin.

“Are you okay?”

Tumango ako.

“I'm fine.”

“Take your time.”

“Camille, alam kong nawalan ako ng malay. Hindi ko itinatanggi iyon. Pero hindi ko iniwan si Elias nang mag-isa.”

“I understand.”

“Then why does everyone keep treating me like I did?”

Inilapag niya ang ballpen.

“Because Victoria's legal team is trying to establish a pattern. They're presenting the incident as evidence of continuing concerns about your capacity to provide consistent care.”

“Pero three years ago pa iyon!”

“Exactly. And that's one of the arguments we can raise. Your current circumstances matter. Your present health, your living arrangements, your ability to provide a safe environment.”

Napayuko ako.

Current circumstances.

Wala akong stable job.

May overdue rent ako.

At ang bank account ko ay halos walang laman.

Napansin siguro ni Camille ang ekspresyon ko.

“Did you hear back from any employers?”

Tumango ako.

“May interview ako mamaya. Ten AM.”

Tumingin siya sa wall clock.

9:12 AM.

“Then we should finish the urgent matters first.”

Napabuntong-hininga ako.

“It's an art gallery in BGC.”

“That's good.”

“Gallery operations assistant.”

“That's still a good opportunity.”

“Camille, dati akong nagma-manage ng design projects worth millions. Ngayon, nag-a-apply ako para mag-assist sa gallery.”

“There's nothing wrong with starting over.”

“I know.”

At alam ko naman talaga.

Hindi ang trabaho ang problema.

Ang problema ay ang pakiramdam na kailangan kong patunayan sa lahat na may halaga pa rin ako.

Na hindi ako nabawasan bilang tao dahil namatay si Andres.

Na hindi ako naging masamang ina dahil minsan akong nanghina.

Na kahit wala na ang pera, koneksiyon, at dating buhay ko, karapat-dapat pa rin akong makasama ang anak ko.

“Margaux,” mahinahong sabi ni Camille, “your income is relevant, but it isn't the only factor. And Victoria's wealth doesn't automatically make her the better parent.”

Napatingin ako sa kanya.

“Then why does it feel like money is winning?”

Hindi siya agad nakasagot.

At iyon ang masakit.

Dahil pareho naming alam na kahit hindi dapat pera ang magdesisyon, napakaraming bagay ang kayang bilhin ng impluwensiya.

Mas maraming abogado.

Mas maraming expert witnesses.

Mas maraming taong handang magsalita para sa iyo.

At kung sapat ang kapangyarihan mo, baka pati katahimikan ng ibang tao ay kaya mong bilhin.

“There's something else,” sabi ni Camille.

Napatingin ako sa kanya.

“Please tell me it's good news.”

“Not exactly.”

“Of course. Kasi apparently, allergic na sa good news ang buhay ko.”

Bahagya siyang napangiti.

“Your sense of humor is still intact.”

“Barely. Naka-life support na nga.”

Kinuha niya ang isa pang dokumento.

“Victoria's lawyers are also relying on an independent witness.”

Kumunot ang noo ko.

“Independent witness?”

“Someone who allegedly saw what happened at your house that night.”

Napaupo ako nang tuwid.

“That's impossible.”

“Why?”

“Because apart from me, Elias, and Ate Lorna, walang ibang tao sa bahay.”

“According to the statement, someone arrived shortly before the medical emergency.”

Napailing ako.

“No.”

“Margaux—”

“Camille, walang dumating.”

“Are you certain?”

“Yes!”

Pero muli akong natigilan.

Dahil may isang bagay akong naalala.

Isang tunog.

Doorbell.

Hindi ko alam kung totoong alaala iyon o dahil lang sa tanong ni Camille.

Pero bigla kong naalala ang mahinang tunog ng doorbell habang hawak ko ang mug ng tsaa.

Ding-dong.

At pagkatapos, ang boses ni Ate Lorna.

Ma'am, may naghahanap po sa inyo.

Nanlamig ako.

“Wait.”

Napatingin si Camille.

“What?”

“May... may naalala ako.”

Dahan-dahan kong inilapag ang kamay ko sa mesa.

“Parang may dumating nga.”

“Who?”

“I don't know.”

“Did you speak to the person?”

Napapikit ako.

Sinubukan kong balikan ang alaala.

Ulan.

Tsaa.

Doorbell.

Isang lalaking nakatayo sa may entrance.

Pero hindi ko makita ang mukha.

“Hindi ko maalala.”

Tahimik si Camille.

“That's okay. Don't force it.”

Napatingin ako sa kanya.

“Camille, paano kung may nangyari talaga noong gabing iyon na hindi ko alam?”

“Then we investigate. We don't assume that an incomplete memory proves someone else's version.”

Napahawak ako sa noo.

For three years, sinubukan kong kalimutan ang gabing iyon.

Hindi dahil may tinatago ako.

Kundi dahil iyon ang gabing nagsimula ang pagkawala ng anak ko.

At ngayon, kailangan kong balikan ang bawat detalye.

Kahit ang mga alaalang matagal ko nang iniiwasan.

“Can I see the witness statement?” tanong ko.

Tumango si Camille.

“Of course.”

Inilabas niya ang isang manipis na folder.

Pero bago niya iyon ibigay, huminto siya.

“Margaux, I need you to understand something.”

“What?”

“This statement was submitted by Victoria's side. It hasn't been tested through questioning. We don't know yet how reliable it is.”

“Then let's find out.”

Binuksan ko ang folder.

Unang pahina.

May affidavit.

Ikalawang pahina.

May ilang detalye tungkol sa petsa, oras, at lokasyon.

Ikatlong pahina.

May salaysay tungkol sa isang babaeng nawalan ng malay at isang batang sinasabing naiwan nang walang sapat na supervision.

Habang nagbabasa ako, unti-unting bumigat ang dibdib ko.

Dahil may isang detalye roon na hindi nabanggit sa affidavit ni Ate Lorna.

I observed another individual entering the residence shortly before Ms. Ledesma became unresponsive.

Napakunot ang noo ko.

“Another individual?”

Tumango si Camille.

“That's what the witness claims.”

“Who?”

“That's what we're trying to establish.”

“Pero bakit walang binanggit si Ate Lorna tungkol sa ibang bisita?”

“Good question.”

Napatingin ako sa susunod na talata.

The individual appeared to be engaged in a heated conversation with Ms. Ledesma.

Nanigas ako.

“Heated conversation?”

Hindi ko maalala na may nakaaway ako noong gabing iyon.

Hindi ko maalala na may bisita ako.

At lalong hindi ko maalala na may ibang taong naroon bago ako nawalan ng malay.

“Camille, this doesn't make sense.”

“I agree that there are inconsistencies.”

“Kung may nakaaway ako, bakit walang sinabi ang hospital staff? Bakit walang police report?”

“Those are questions we can raise. The statement alone doesn't establish that an argument occurred.”

Napatingin ako sa dulo ng pahina.

May pangalan ng witness.

Ramon P. Dela Cruz.

Hindi ko kilala.

“Who's Ramon Dela Cruz?”

“According to the affidavit, he was working as a private security consultant assigned to a nearby property.”

“Nearby property?”

“Yes.”

“Then paano niya nakita ang nangyari sa loob ng bahay ko?”

“That's another issue we need to challenge.”

Napailing ako.

“Camille, this is ridiculous.”

“I know you're frustrated.”

“Frustrated? Someone is claiming he witnessed something inside my house, and I don't even know who he is!”

Tumahimik ako.

Pagkatapos, may napansin akong maliit na notation sa ibaba ng dokumento.

Annex C — Photographic Identification of Witness.

“May picture siya?”

Tumango si Camille.

“Yes.”

“Can I see it?”

Nag-alangan siya.

“Margaux—”

“Please.”

Dahan-dahan niyang inilabas ang huling pahina mula sa folder.

May isang litrato roon.

Isang lalaking nasa early thirties.

Naka-dark polo shirt.

Maayos ang buhok.

Matangos ang ilong.

At may maliit na peklat malapit sa kaliwang kilay.

Hindi ko siya kilala.

Pero may kakaiba sa litrato.

Parang hindi iyon ordinaryong identification photo.

Mukhang kuha mula sa isang CCTV camera.

“Where was this taken?” tanong ko.

“According to the attachment, near the entrance of your former residence.”

Napatingin ako sa timestamp.

September 18, 2023 — 8:47 PM.

Ang gabi ng pagkawala ko ng malay.

At ang oras na halos kapareho ng nakasaad sa hospital records.

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Camille...”

“What is it?”

“Hindi ko kilala ang lalaking ito.”

“I understand.”

“Pero bakit siya nasa bahay namin?”

Hindi agad sumagot si Camille.

At saka ko napansin ang isa pang bagay.

Sa likod ng lalaki, bahagyang nakikita ang isang sasakyan.

Isang itim na luxury SUV.

May maliit na sticker sa windshield.

Hindi malinaw ang buong logo.

Pero pamilyar ang hugis.

Parang nakita ko na iyon.

Saan?

Napapikit ako.

Pinilit kong alalahanin.

At biglang may pumasok na imahe sa isip ko.

Isang maulang gabi.

Isang itim na sasakyan.

Isang lalaking nakatayo sa may gate.

At isang boses na nagsasabing—

“Ma'am Margaux, kailangan po nating mag-usap tungkol kay Sir Andres.”

Bigla akong napamulat.

“Camille.”

Napatingin siya sa akin.

“What?”

Dahan-dahan kong itinuro ang litrato.

“Hindi ko kilala ang mukha niya.”

“Okay.”

“Pero naaalala ko na kung bakit may pumunta sa bahay noong gabing iyon.”

Nanigas ang ekspresyon niya.

“Why?”

Napalunok ako.

“May dala siyang impormasyon tungkol sa pagkamatay ni Andres.”

Tumahimik ang buong conference room.

At bago pa makapagsalita si Camille, may napansin akong maliit na detalye sa ibabang bahagi ng annex.

Isang reference number.

At sa tabi nito, ang pangalan ng kumpanyang nag-request ng security footage.

VILLAMOR HOLDINGS CORPORATION.

Napaatras ako sa upuan.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Dahil kung ang lalaking ito ay talagang nakasaksi sa gabing nawalan ako ng malay...

At kung ang footage ay nasa kamay na ng Villamor Holdings noon pa...

Bakit ngayon lang nila inilabas ang litrato?

At higit sa lahat—

Bakit ang isang lalaking nagsasabing may impormasyon tungkol sa pagkamatay ni Andres ang siya ring ginagamit ngayon upang patunayang hindi ako karapat-dapat maging ina ni Elias?

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 6 — The Stranger in the Photograph

    Margaux's POV“Tell me, Nico. Ilang beses mo akong pinagtawanan habang alam mong may kinalaman ka sa pagkamatay ni Andres?”Nawala ang ngiti ni Nico Santillan.Kanina, abala pa siyang makipagtalo sa gallery assistant tungkol sa isang painting na baligtad daw ang pagkakasabit. Ngayon, nakatitig na lang siya sa litrato na inilapag ko sa kanyang mesa.“Where did you get this?”Napatawa ako nang mapait.“Seriously? Iyon ang unang tanong mo?”“Mags—”“Don't call me that.”Napahinto siya.Hindi ko alam kung alin ang mas nanginginig—ang mga kamay ko o ang boses ko. Buong gabi akong hindi nakatulog. Paulit-ulit kong binasa ang lumang artikulo tungkol sa pagkamatay ni Andres.At paulit-ulit kong tinitigan ang mukha ng lalaking nakilala ko bilang sarcastic, charming, at nakakainis kong boss.Ang lalaking minsang nadetine habang iniimbestigahan ang pagkamatay ng ama ng anak ko.“Answer me,” sabi ko. “Did you know Andres Villamor?”Matagal bago siya sumagot.“Yes.”Parang may malamig na tubig na

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 5 — The Price of Seeing Her Son

    Margaux's POV“Magkano, Doña Victoria? Magkano ang kailangan kong bayaran para marinig ang boses ng sarili kong anak?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagalit—ang katotohanang tinawagan niya ako para makipagkita, o ang mensaheng ipinadala niya bago pa ako makarating sa restaurant.Come alone, Margaux. This concerns Elias.At siyempre, pumunta ako.Dahil kapag pangalan ng anak ko ang ginagamit, kahit ilang beses na akong nasaktan, umaasa pa rin akong baka sa pagkakataong ito ay may magbabago.Nasa private dining room kami ng isang mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City. May crystal chandelier sa kisame, fresh orchids sa gitna ng mesa, at dalawang waiter na nakatayo sa labas na para bang may international summit na magaganap.Sa harap ko, kalmadong humihigop ng tsaa si Doña Victoria Villamor.Parang hindi niya ako pinagbawalang makita ang anak ko sa mismong birthday nito.Parang hindi niya sinabi kay Elias na baka hindi na ako bumalik.At parang hindi niya ginagamit ang pina

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 4 — The Man Who Knew Her Husband

    Margaux's POV“Before I sign anything, Mr. Santillan, kailangan kong malaman kung legal ba ang pinapagawa mo sa employees mo.”Napahinto si Nico sa paghigop ng kape.“Good morning din sa'yo, Margaux. Ang aga naman ng criminal accusations.”Itinaas ko ang tatlong pahinang hawak ko.“Gallery operations assistant ang in-apply-an ko. Bakit may nakalagay ditong other duties as assigned by the owner?”“Standard clause.”“Standard saan? Sa employment contract o sa kidnapping agreement?”Napangisi siya habang nakasandal sa kanyang office chair. “Grabe. Yesterday, ninakawan mo ako ng dignity. Today, inaakusahan mo akong kidnapper. At this rate, by Friday, wanted na ako sa Interpol.”“Depende sa performance mo as employer.”“Wow. First day mo pa lang, may performance evaluation na agad ako?”“Probationary ka rin sa paningin ko.”Napahalakhak siya.At sa kabila ng lahat ng problemang naghihintay sa akin sa labas ng gallery, hindi ko napigilang mapangiti.Second day ko sa Santillan Contemporary A

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 3 — The Painting That Insulted Her

    Margaux's POV“Miss, kung balak mong nakawin ang painting ko, at least piliin mo 'yong mahal. Hindi 'yong pinakamura sa gallery.”Dahan-dahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses.Isang lalaki ang nakasandal sa malaking marble counter, hawak ang isang paper cup ng kape. Naka-white linen shirt siya na nakarolyo hanggang siko, dark trousers, at sneakers na mukhang mas mahal pa kaysa sa isang buwang renta ko.Magulo nang kaunti ang buhok niya, na para bang sinadya niyang magmukhang bagong gising kahit halatang matagal siyang nag-ayos sa salamin.At ang ngiti?Diyos ko.Iyong klase ng ngiting siguradong ginagamit niya para makalusot sa traffic violations.“Excuse me?” tanong ko.Bahagya niyang itinaas ang kape.“Relax. Joke lang.”“Ah, joke pala. Akala ko kasi normal dito ang mang-akusa ng theft sa mga bisita.”Napangisi siya.“Wow. Ten seconds pa lang tayong magkakilala, may legal terminology na agad.”“Would you prefer a formal complaint?”“Depends. May dinner date bang kasama?”Na

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 2 — The Mother on Trial

    Margaux's POV“Attorney, sabihin mo sa akin kung paano naging ebidensiya ng pagiging masamang ina ang pagkawala ko ng malay tatlong taon na ang nakalipas.”Hindi agad sumagot si Attorney Camille Robles. Sa halip, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na dokumento at inayos ang kanyang eyeglasses.“Margaux, nobody is saying you're a bad mother.”Napatawa ako nang mapait.“Really? Because that's exactly what they're trying to prove.”Nasa conference room kami ng Robles & Associates sa Ortigas. Glass walls, leather chairs, mamahaling coffee machine sa sulok—lahat ng bagay sa paligid ko ay mukhang maayos at kontrolado.Maliban sa buhay ko.Sa harap ko ay isang makapal na folder na may pangalan ko.IN RE: CUSTODY OF ELIAS ANDRES VILLAMORNakakatuwang isipin na ang isang batang mahilig sa dinosaurs, chocolate pancakes, at bedtime stories ay puwedeng maging subject ng napakaraming legal documents.Parang isang property dispute.Parang may dalawang taong nagtatalo kung sino ang may karapatang

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 1 — The Birthday She Wasn't Invited To

    Margaux's POV“Anak ko ang may birthday, Doña Victoria. Bakit ako ang hindi puwedeng pumasok?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainsulto—ang katotohanang kailangan kong magpaalam para makita ang sarili kong anak, o ang dalawang security guard na nakaharang sa gate ng Villamor mansion na para bang isa akong kriminal.“Ma'am, pasensiya na po. Strict instructions po talaga.”Tiningnan ko ang guard na nagsalita. Mukhang mas matanda lang siya sa akin nang ilang taon. Halatang hindi komportable sa sitwasyon, pero hindi rin siya makatingin nang diretso sa mga mata ko.“Strict instructions from whom?”Hindi siya sumagot.“From Doña Victoria?” tanong ko.Bahagya siyang tumango.Napatawa ako. Hindi dahil may nakakatawa, kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka dito mismo sa harap ng gate ako maiyak.“Of course. Birthday ng anak ko, pero siya ang may guest list.”Mahigpit kong hinawakan ang paper bag na dala ko. Sa loob niyon ay isang dinosaur toy set na tatlong buwan kong pinag-ipunan. Hindi

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status