Mag-log inMargaux's POV
“Miss, kung balak mong nakawin ang painting ko, at least piliin mo 'yong mahal. Hindi 'yong pinakamura sa gallery.”
Dahan-dahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses.
Isang lalaki ang nakasandal sa malaking marble counter, hawak ang isang paper cup ng kape. Naka-white linen shirt siya na nakarolyo hanggang siko, dark trousers, at sneakers na mukhang mas mahal pa kaysa sa isang buwang renta ko.
Magulo nang kaunti ang buhok niya, na para bang sinadya niyang magmukhang bagong gising kahit halatang matagal siyang nag-ayos sa salamin.
At ang ngiti?
Diyos ko.
Iyong klase ng ngiting siguradong ginagamit niya para makalusot sa traffic violations.
“Excuse me?” tanong ko.
Bahagya niyang itinaas ang kape.
“Relax. Joke lang.”
“Ah, joke pala. Akala ko kasi normal dito ang mang-akusa ng theft sa mga bisita.”
Napangisi siya.
“Wow. Ten seconds pa lang tayong magkakilala, may legal terminology na agad.”
“Would you prefer a formal complaint?”
“Depends. May dinner date bang kasama?”
Napakurap ako.
Seriously?
Alas-diyes ng umaga.
Wala pa akong matinong almusal.
May custody case akong kailangang harapin.
At ngayon, may isang lalaking mukhang walking red flag na ginagawang dating app ang art gallery.
“Actually,” sabi ko habang ibinabalik ang tingin sa painting, “iniisip ko lang kung bakit ang mahal ng artwork na mukhang ginawa ng kindergarten.”
Natahimik siya.
Isang segundo.
Dalawa.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilapag ang kape.
“Ouch.”
Napatingin ako sa kanya.
“Problem?”
“Nothing. First time ko lang masaktan nang ganito bago mag-lunch.”
“Congratulations. Character development.”
Napahawak siya sa dibdib.
“Grabe. Hindi ka man lang nagbigay ng warning.”
“May warning label ba ang pagiging honest?”
“Usually, yes. Especially kapag attractive ang nagsasabi.”
Napapikit ako.
Lord, bigyan Mo ako ng trabaho. Hindi ng sakit ng ulo.
Ang totoo, hindi ko planong makipagtalo sa kahit sino ngayong umaga.
Pagkatapos ng meeting namin ni Attorney Camille, halos tumakbo ako palabas ng law office para makahabol sa interview ko sa BGC.
Sa loob ng taxi, paulit-ulit kong tiningnan ang oras.
9:48 AM.
9:53 AM.
9:57 AM.
At nang makarating ako sa Santillan Contemporary Art Gallery, eksaktong 10:03 AM na.
Three minutes late.
Hindi naman siguro katapusan ng mundo.
Pero sa sitwasyon ko ngayon, bawat maliit na pagkakamali ay pakiramdam ko puwedeng maging dahilan para mawalan ako ng pagkakataon.
Kailangan ko ng trabahong ito.
Hindi dahil pangarap kong magtrabaho sa art gallery.
Kundi dahil kailangan kong patunayan na kaya kong bumuo ng matatag na buhay para kay Elias.
At dahil ang bank account ko ay kasalukuyang may laman na mas mababa pa kaysa sa presyo ng painting na nilait ko.
Napatingin ako muli sa artwork.
Isang malaking canvas na halos puro puti, may makapal na pulang guhit sa gitna at ilang itim na splashes sa gilid.
Sa ilalim nito ay may maliit na plaque.
UNSAID THINGS — ₱480,000
Napataas ang kilay ko.
Four hundred eighty thousand pesos.
Para sa painting na mukhang may nag-away na ketchup at ballpen.
“Still judging it?”
Napalingon ako.
Nakatayo pa rin ang lalaki sa tabi ko.
“I'm trying to understand the concept.”
“It's about emotional repression.”
“Ah.”
“Pain that people refuse to acknowledge.”
“Interesting.”
“Unspoken truths.”
Tumango ako.
“Okay.”
Ngumiti siya.
“So?”
“So what?”
“What do you think?”
Tiningnan ko ulit ang painting.
Pagkatapos, tumingin ako sa kanya.
“I think someone should have told the artist na may tissue paper naman kung gusto niyang maglabas ng sama ng loob.”
Napahalakhak siya.
Hindi simpleng tawa.
Iyong totoong tawa na napapaatras siya nang kaunti at napapailing.
“Okay,” sabi niya. “That's officially the worst review I've ever received.”
Nanigas ako.
Wait.
“Your painting?”
Ngumiti siya.
“Unfortunately.”
Napatingin ako sa plaque.
Pagkatapos, sa kanya.
Pagkatapos, sa painting.
Ay, anak ng—
“Ah.”
“That's it? Ah?”
“Would you prefer a written apology?”
“Actually, yes. With flowers. And maybe coffee.”
“May free coffee ba rito?”
“Depends. Are you planning to insult another painting?”
“Kung pare-pareho ang presyo, baka kailangan ko ng buong pot.”
Muli siyang tumawa.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, bahagya akong napangiti.
Hindi ko alam kung kailan ang huling pagkakataong may nakapagpatawa sa akin nang hindi ko kailangang pilitin ang sarili ko.
Pero agad kong pinigilan ang ngiti.
Hindi ako narito para makipaglandian.
Narito ako para magtrabaho.
“Anyway,” sabi ko, “I'm here for an interview.”
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“Interview?”
“Yes.”
“For what position?”
“Gallery operations assistant.”
Napatingin siya sa wall clock.
“Ten AM?”
“Technically, 10:03.”
“Ah. So you're late.”
Napasinghap ako.
“Three minutes.”
“Still late.”
“May traffic.”
“Classic.”
“May meeting ako sa lawyer ko.”
Bahagyang nawala ang ngiti niya.
“Lawyer?”
“Personal matter.”
Tumango siya.
“Fair enough.”
Inayos ko ang handbag ko.
“Can you please tell me where I can find Mr. Nico Alessandro Santillan?”
Tumahimik siya.
Pagkatapos, dahan-dahang ngumiti.
Oh, no.
“Depends,” sabi niya.
“On what?”
“Are you planning to insult him too?”
Napapikit ako.
Please, no.
“Don't tell me.”
Inilahad niya ang kamay.
“Nico Santillan.”
Tinitigan ko ang kamay niya.
Pagkatapos, ang mukha niya.
Pagkatapos, ang painting.
Universe, may personal ka bang galit sa akin?
“You're Nico Santillan?”
“The one and only.”
“Owner of this gallery?”
“Guilty.”
“And the person interviewing me?”
“Unless may ibang Nico Santillan na nakatago sa storage room.”
Napabuntong-hininga ako.
“Great.”
“That's not usually the reaction I get.”
“I'm sure.”
Ngumiti siya nang mas malawak.
“Don't worry, Miss...?”
“Ledesma. Margaux Ledesma.”
Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami, nawala ang ngiti niya.
Hindi naman tuluyan.
Pero sapat para mapansin ko.
“Ledesma?” ulit niya.
“Yes.”
May ilang segundong katahimikan.
Parang may sinusubukan siyang alalahanin.
“Is there a problem?” tanong ko.
Mabilis siyang umiling.
“No. Not at all.”
Pero iba na ang tingin niya.
Mas seryoso.
Mas mapagmasid.
At sa isang iglap, nawala ang lalaking kanina lang ay walang tigil sa pag-flirt.
“Come with me,” sabi niya.
“Where?”
“My office.”
Napatingin ako sa painting.
“Should I apologize first?”
Bumalik ang bahagyang ngiti niya.
“Later. Preferably in writing.”
Kung ang gallery ay mukhang showroom ng mga taong may sobrang pera, ang opisina ni Nico ay parang personal na teritoryo ng isang lalaking allergic sa organization.
May mga sketch sa mesa.
Tatlong coffee cups.
Dalawang laptop.
Isang maliit na sculpture ng kabayong walang ulo.
At isang framed photograph ng isang aso na nakasuot ng sunglasses.
Napatingin ako sa picture.
“Is that your dog?”
Umupo siya sa kabilang bahagi ng mesa.
“Yes.”
“What's his name?”
“Attorney.”
Napakurap ako.
“Attorney?”
“Yup.”
“Why?”
“Because he barks at everyone and charges me emotionally.”
Napatawa ako bago ko napigilan ang sarili ko.
Napangisi siya.
“Aha.”
“What?”
“You laughed.”
“No, I didn't.”
“You did.”
“Cough lang iyon.”
“Very cheerful cough.”
Umiling ako.
“Can we please start the interview?”
“Of course.”
Inabot niya ang résumé ko.
Habang binabasa niya iyon, napansin kong bahagyang nag-iba ang ekspresyon niya.
“Interior design and project management background,” sabi niya. “You've handled luxury residential projects?”
“Yes.”
“Five years of experience?”
“Almost six.”
“Then why apply for a gallery assistant position?”
Alam kong darating ang tanong na iyon.
Pero hindi ibig sabihin ay madali itong sagutin.
“Because I'm looking for stable employment.”
“That's the practical answer.”
“It's the honest answer.”
“Fair.”
Tiningnan niya ang résumé ko.
“Your previous employer was Ledesma Design Group?”
Tumango ako.
“Family business?”
“Former family business.”
Hindi na siya nagtanong.
At nagpapasalamat ako roon.
Dahil ayokong ipaliwanag na matapos ang pagkamatay ni Andres, unti-unting nawala sa akin ang lahat ng bagay na akala ko ay permanente.
Ang career ko.
Ang financial security ko.
Ang bahay namin.
At higit sa lahat, ang araw-araw na pagkakataong maging ina sa sarili kong anak.
“Why did you leave?” tanong niya.
“Personal circumstances.”
Tumango siya.
“Okay.”
Napatingin ako sa kanya.
“That's it?”
“What?”
“Hindi mo na tatanungin kung anong personal circumstances?”
“Would you answer?”
“Probably not.”
“Then why waste both our time?”
Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
Sa dami ng interviews na pinagdaanan ko, halos lahat ay gustong malaman kung bakit may gap sa employment history ko.
At kapag nalaman nilang may ongoing custody case ako, biglang nagiging awkward ang usapan.
Pero si Nico?
Parang hindi niya kailangang malaman ang buong buhay ko para bigyan ako ng pagkakataon.
“Tell me something,” sabi niya.
“What?”
“If a client complains that a painting is overpriced, what would you do?”
Napatingin ako sa kanya.
“Depends.”
“On what?”
“Kung mukhang may pambayad.”
Napahalakhak siya.
“Wow. Brutal.”
“Practical.”
“Okay. Serious answer.”
Umayos ako ng upo.
“I'd explain the artist's concept, the materials, the creative process, and the value of the work without making the client feel stupid for questioning the price.”
Tumango siya.
“Good.”
“And if the client still thinks it's overpriced?”
“I'd respect their opinion.”
“Even if they're wrong?”
“Especially if they're wrong.”
Napangiti siya.
“Interesting.”
“Art is subjective, Mr. Santillan. Hindi mo puwedeng pilitin ang isang tao na magustuhan ang painting mo dahil lang mahal ito.”
“Even if it's my painting?”
“Especially if it's your painting.”
Napailing siya habang nakangiti.
“I'm starting to think hiring you would be dangerous for my ego.”
“Then maybe your ego needs professional supervision.”
“Are you offering?”
“May additional salary ba?”
Tumawa siya.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko na napigilan ang sarili kong ngumiti.
Halos apatnapung minuto ang interview.
Napag-usapan namin ang gallery operations, inventory management, client relations, event coordination, at upcoming exhibition.
Mas seryoso si Nico kaysa sa inaasahan ko.
Sa likod ng mga biro niya, halatang alam niya ang ginagawa niya.
Hindi lang siya mayamang lalaking nagtatapon ng pera sa art.
May vision siya.
May passion.
At kahit magulo ang mesa niya, malinaw ang direksiyon ng negosyo.
“There's one more thing,” sabi niya.
Napatingin ako.
“Our gallery has a special project.”
“What kind of project?”
“Confessions.”
Napakunot ang noo ko.
“Confessions?”
Tumango siya.
“People send anonymous letters. Things they've never told anyone. Regrets, secrets, apologies, truths they were too afraid to say.”
“And?”
“I turn some of them into paintings.”
Napatingin ako sa kanya.
“Seriously?”
“Very.”
“Why?”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos, tumingin siya sa malaking canvas na nakasandal sa dingding.
“Because sometimes people can tell the truth to a stranger more easily than to someone they love.”
Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong kumirot sa dibdib ko.
Naalala ko si Andres.
Ang dami naming hindi nasabi sa isa't isa bago siya namatay.
Mga simpleng bagay.
Mga tanong.
Mga pangarap.
At isang huling pag-uusap na hanggang ngayon ay hindi ko na maalala nang buo.
“That's... actually beautiful,” mahina kong sabi.
Napatingin si Nico sa akin.
“Careful.”
“Why?”
“That's dangerously close to a compliment.”
Napailing ako.
“Don't get used to it.”
“Too late. I'm framing this moment.”
Pagkatapos ng interview, tumayo ako at inayos ang handbag ko.
“Thank you for your time, Mr. Santillan.”
“Nico.”
“Excuse me?”
“Call me Nico.”
“Okay. Thank you, Nico.”
“Much better.”
Inilahad niya ang kamay.
Tinanggap ko iyon.
Mainit ang palad niya.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang mas matagal nang kaunti ang handshake kaysa sa normal.
Ako ang unang bumitaw.
“I'll wait for your feedback,” sabi ko.
“Actually...”
Napatingin ako.
“Can you start tomorrow?”
Nanlaki ang mga mata ko.
“What?”
“The job.”
“You're offering me the position?”
“Unless you want to insult more paintings for free.”
Hindi ako agad nakasagot.
“Are you serious?”
“Very.”
“Pero hindi mo pa ako—”
“Interviewed? We just spent forty minutes discussing gallery operations.”
“Hindi mo pa natawagan ang references ko.”
“I will.”
“Hindi mo pa—”
“Margaux.”
Napatigil ako.
Sa unang pagkakataon, seryoso niyang binanggit ang pangalan ko.
“You're qualified. You know how to deal with difficult clients, you're organized, and you clearly don't get intimidated easily.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Trust me. This gallery needs someone like you.”
May kung anong humigpit sa lalamunan ko.
Hindi ko alam kung bakit gusto kong umiyak.
Siguro dahil matagal na mula nang may nagsabi sa akin na may kakayahan pa rin ako.
Na hindi lang ako isang babaeng may problema.
Na may maibibigay pa rin ako.
“Thank you,” mahina kong sabi.
Napansin siguro niya ang pagbabago sa boses ko.
Pero hindi niya iyon pinansin.
Sa halip, ngumiti siya.
“Don't thank me yet. You haven't seen our inventory system.”
“Why?”
“Because there isn't one.”
Napatingin ako sa kanya.
“Are you kidding?”
“Define kidding.”
“Oh my God.”
“Welcome to Santillan Contemporary.”
Napahawak ako sa noo.
“I'm already regretting this.”
“Excellent. You're fitting in perfectly.”
Paglabas ko ng gallery, mas magaan ang pakiramdam ko kaysa noong pumasok ako.
Hindi pa rin nawawala ang problema ko kay Elias.
Hindi pa rin nawawala ang bagong affidavit.
At hindi pa rin malinaw kung sino ang lalaking nasa CCTV photograph.
Pero may trabaho na ako.
May pagkakataon akong magsimula muli.
At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, may maliit akong dahilan para umasa.
Kinuha ko ang cellphone ko.
May message mula kay Camille.
Mags, I've requested copies of the original security records. Please don't contact the witness directly. We'll discuss everything once we verify his identity.
Nag-reply ako.
Okay. Thank you. Also, I got the job.
Halos agad siyang sumagot.
That's wonderful! One step at a time.
Napangiti ako.
One step at a time.
Siguro iyon muna ang kailangan kong gawin.
Hindi ko kailangang ayusin ang buong buhay ko sa isang araw.
Kailangan ko lang patuloy na lumaban.
Para kay Elias.
Para sa sarili ko.
At para sa babaeng matagal ko nang nakalimutang kaya ko palang maging.
Nico
Nakatayo si Nico sa harap ng glass wall ng kanyang opisina habang pinapanood ang pag-alis ni Margaux Ledesma.
Kanina pa siya hindi mapakali.
Hindi dahil sa mga insulto nito sa kanyang painting.
Hindi rin dahil sa hindi niya inaasahang chemistry sa pagitan nila.
Kundi dahil sa isang pangalan.
Ledesma.
Tatlong taon na ang nakalipas mula nang huli niyang marinig ang pangalang iyon nang personal.
Tatlong taon mula nang magsimula ang pinakamasamang yugto ng kanyang buhay.
Dahan-dahan siyang bumalik sa mesa.
Binuksan niya ang pinakailalim na drawer.
May isang lumang brown envelope sa loob.
Hindi niya iyon binubuksan nang madalas.
Sa katunayan, ilang buwan na mula nang huli niya itong hawakan.
Pero ngayong araw, parang bumalik ang lahat.
Ang police station.
Ang interrogation room.
Ang mga camera sa labas ng detention facility.
At ang isang gabing hanggang ngayon ay hindi niya kayang kalimutan.
Inilabas niya ang isang lumang newspaper clipping.
Bahagya nang nanilaw ang papel.
Sa gitna nito ay isang litrato niya, tatlong taon na ang nakalipas.
Mas maikli ang buhok.
Mas payat ang mukha.
At walang kahit kaunting ngiti.
Sa itaas ng litrato ay nakasulat ang headline:
SANTILLAN HEIR QUESTIONED IN VILLAMOR DEATH
Matagal niyang tinitigan ang pangalan sa artikulo.
Andres Villamor.
Ang lalaking namatay sa aksidente sa Batangas.
Ang lalaking nagtiwala sa kanya ng mga dokumentong hindi niya kailanman naibigay sa tamang tao.
At ngayon, ang babaeng naiwan nito ay nagtatrabaho na sa kanyang gallery.
Napapikit si Nico.
“Of all the people in Manila,” mahina niyang sabi, “why did it have to be you?”
Kinuha niya ang cellphone niya.
Binuksan ang isang lumang conversation thread.
May mensahe roon mula sa isang numerong matagal na niyang hindi kinakausap.
You know what will happen if the truth comes out.
Hindi niya kailangang basahin ang pangalan ng sender.
Kabisado na niya iyon.
Victoria Villamor.
Muli niyang tiningnan ang résumé ni Margaux.
Sa ilalim ng personal information ay may nakalagay na emergency contact.
Wala.
Blanko.
At sa isang iglap, naalala niya ang sinabi ni Margaux kanina.
I'm looking for stable employment.
Hindi niya alam kung gaano karaming bagay ang nawala rito.
Pero alam niya ang isang bagay.
May hawak siyang impormasyon na maaaring matagal nang nakapagpabago sa buhay nito.
At hindi niya iyon sinabi.
Dahan-dahan niyang ibinalik ang newspaper clipping sa envelope.
Pagkatapos, kinuha niya ang isang maliit na flash drive mula sa ilalim ng drawer.
Itim.
Walang label.
Tatlong taon na niyang itinatago.
At sa loob nito ay isang kopya ng recording mula sa gabing namatay si Andres Villamor.
Napatingin siya sa pintuan kung saan kanina lamang lumabas si Margaux.
“I'm sorry, Mags,” bulong niya.
Hindi pa niya alam kung paano sasabihin ang katotohanan.
Hindi pa niya alam kung kailan.
Pero may isang bagay siyang sigurado.
Kapag nalaman ni Margaux kung ano ang laman ng flash drive, hindi na siya nito muling titingnan sa parehong paraan.
At ang pinakamasakit?
Hindi pa man sila tunay na nagkakakilala, may dahilan na si Margaux para kamuhian siya.
Margaux's POV“Tell me, Nico. Ilang beses mo akong pinagtawanan habang alam mong may kinalaman ka sa pagkamatay ni Andres?”Nawala ang ngiti ni Nico Santillan.Kanina, abala pa siyang makipagtalo sa gallery assistant tungkol sa isang painting na baligtad daw ang pagkakasabit. Ngayon, nakatitig na lang siya sa litrato na inilapag ko sa kanyang mesa.“Where did you get this?”Napatawa ako nang mapait.“Seriously? Iyon ang unang tanong mo?”“Mags—”“Don't call me that.”Napahinto siya.Hindi ko alam kung alin ang mas nanginginig—ang mga kamay ko o ang boses ko. Buong gabi akong hindi nakatulog. Paulit-ulit kong binasa ang lumang artikulo tungkol sa pagkamatay ni Andres.At paulit-ulit kong tinitigan ang mukha ng lalaking nakilala ko bilang sarcastic, charming, at nakakainis kong boss.Ang lalaking minsang nadetine habang iniimbestigahan ang pagkamatay ng ama ng anak ko.“Answer me,” sabi ko. “Did you know Andres Villamor?”Matagal bago siya sumagot.“Yes.”Parang may malamig na tubig na
Margaux's POV“Magkano, Doña Victoria? Magkano ang kailangan kong bayaran para marinig ang boses ng sarili kong anak?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagalit—ang katotohanang tinawagan niya ako para makipagkita, o ang mensaheng ipinadala niya bago pa ako makarating sa restaurant.Come alone, Margaux. This concerns Elias.At siyempre, pumunta ako.Dahil kapag pangalan ng anak ko ang ginagamit, kahit ilang beses na akong nasaktan, umaasa pa rin akong baka sa pagkakataong ito ay may magbabago.Nasa private dining room kami ng isang mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City. May crystal chandelier sa kisame, fresh orchids sa gitna ng mesa, at dalawang waiter na nakatayo sa labas na para bang may international summit na magaganap.Sa harap ko, kalmadong humihigop ng tsaa si Doña Victoria Villamor.Parang hindi niya ako pinagbawalang makita ang anak ko sa mismong birthday nito.Parang hindi niya sinabi kay Elias na baka hindi na ako bumalik.At parang hindi niya ginagamit ang pina
Margaux's POV“Before I sign anything, Mr. Santillan, kailangan kong malaman kung legal ba ang pinapagawa mo sa employees mo.”Napahinto si Nico sa paghigop ng kape.“Good morning din sa'yo, Margaux. Ang aga naman ng criminal accusations.”Itinaas ko ang tatlong pahinang hawak ko.“Gallery operations assistant ang in-apply-an ko. Bakit may nakalagay ditong other duties as assigned by the owner?”“Standard clause.”“Standard saan? Sa employment contract o sa kidnapping agreement?”Napangisi siya habang nakasandal sa kanyang office chair. “Grabe. Yesterday, ninakawan mo ako ng dignity. Today, inaakusahan mo akong kidnapper. At this rate, by Friday, wanted na ako sa Interpol.”“Depende sa performance mo as employer.”“Wow. First day mo pa lang, may performance evaluation na agad ako?”“Probationary ka rin sa paningin ko.”Napahalakhak siya.At sa kabila ng lahat ng problemang naghihintay sa akin sa labas ng gallery, hindi ko napigilang mapangiti.Second day ko sa Santillan Contemporary A
Margaux's POV“Miss, kung balak mong nakawin ang painting ko, at least piliin mo 'yong mahal. Hindi 'yong pinakamura sa gallery.”Dahan-dahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses.Isang lalaki ang nakasandal sa malaking marble counter, hawak ang isang paper cup ng kape. Naka-white linen shirt siya na nakarolyo hanggang siko, dark trousers, at sneakers na mukhang mas mahal pa kaysa sa isang buwang renta ko.Magulo nang kaunti ang buhok niya, na para bang sinadya niyang magmukhang bagong gising kahit halatang matagal siyang nag-ayos sa salamin.At ang ngiti?Diyos ko.Iyong klase ng ngiting siguradong ginagamit niya para makalusot sa traffic violations.“Excuse me?” tanong ko.Bahagya niyang itinaas ang kape.“Relax. Joke lang.”“Ah, joke pala. Akala ko kasi normal dito ang mang-akusa ng theft sa mga bisita.”Napangisi siya.“Wow. Ten seconds pa lang tayong magkakilala, may legal terminology na agad.”“Would you prefer a formal complaint?”“Depends. May dinner date bang kasama?”Na
Margaux's POV“Attorney, sabihin mo sa akin kung paano naging ebidensiya ng pagiging masamang ina ang pagkawala ko ng malay tatlong taon na ang nakalipas.”Hindi agad sumagot si Attorney Camille Robles. Sa halip, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na dokumento at inayos ang kanyang eyeglasses.“Margaux, nobody is saying you're a bad mother.”Napatawa ako nang mapait.“Really? Because that's exactly what they're trying to prove.”Nasa conference room kami ng Robles & Associates sa Ortigas. Glass walls, leather chairs, mamahaling coffee machine sa sulok—lahat ng bagay sa paligid ko ay mukhang maayos at kontrolado.Maliban sa buhay ko.Sa harap ko ay isang makapal na folder na may pangalan ko.IN RE: CUSTODY OF ELIAS ANDRES VILLAMORNakakatuwang isipin na ang isang batang mahilig sa dinosaurs, chocolate pancakes, at bedtime stories ay puwedeng maging subject ng napakaraming legal documents.Parang isang property dispute.Parang may dalawang taong nagtatalo kung sino ang may karapatang
Margaux's POV“Anak ko ang may birthday, Doña Victoria. Bakit ako ang hindi puwedeng pumasok?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainsulto—ang katotohanang kailangan kong magpaalam para makita ang sarili kong anak, o ang dalawang security guard na nakaharang sa gate ng Villamor mansion na para bang isa akong kriminal.“Ma'am, pasensiya na po. Strict instructions po talaga.”Tiningnan ko ang guard na nagsalita. Mukhang mas matanda lang siya sa akin nang ilang taon. Halatang hindi komportable sa sitwasyon, pero hindi rin siya makatingin nang diretso sa mga mata ko.“Strict instructions from whom?”Hindi siya sumagot.“From Doña Victoria?” tanong ko.Bahagya siyang tumango.Napatawa ako. Hindi dahil may nakakatawa, kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka dito mismo sa harap ng gate ako maiyak.“Of course. Birthday ng anak ko, pero siya ang may guest list.”Mahigpit kong hinawakan ang paper bag na dala ko. Sa loob niyon ay isang dinosaur toy set na tatlong buwan kong pinag-ipunan. Hindi







