Home / Romance / Love, Lies and Other Masterpieces / Chapter 1 — The Birthday She Wasn't Invited To

Share

Love, Lies and Other Masterpieces
Love, Lies and Other Masterpieces
Author: Lady Goulding

Chapter 1 — The Birthday She Wasn't Invited To

Author: Lady Goulding
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-17 14:14:05

Margaux's POV

“Anak ko ang may birthday, Doña Victoria. Bakit ako ang hindi puwedeng pumasok?”

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainsulto—ang katotohanang kailangan kong magpaalam para makita ang sarili kong anak, o ang dalawang security guard na nakaharang sa gate ng Villamor mansion na para bang isa akong kriminal.

“Ma'am, pasensiya na po. Strict instructions po talaga.”

Tiningnan ko ang guard na nagsalita. Mukhang mas matanda lang siya sa akin nang ilang taon. Halatang hindi komportable sa sitwasyon, pero hindi rin siya makatingin nang diretso sa mga mata ko.

“Strict instructions from whom?”

Hindi siya sumagot.

“From Doña Victoria?” tanong ko.

Bahagya siyang tumango.

Napatawa ako. Hindi dahil may nakakatawa, kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka dito mismo sa harap ng gate ako maiyak.

“Of course. Birthday ng anak ko, pero siya ang may guest list.”

Mahigpit kong hinawakan ang paper bag na dala ko. Sa loob niyon ay isang dinosaur toy set na tatlong buwan kong pinag-ipunan. Hindi iyon mamahalin kumpara sa mga regalong siguradong matatanggap ni Elias ngayong araw, pero alam kong magugustuhan niya iyon.

Noong huli kaming nagkita, halos hindi siya tumigil sa pagkukuwento tungkol sa mga dinosaur.

“Mommy, alam mo ba na mas malaki ang T. rex kaysa sa car ni Lola?”

“Talaga, baby?”

“Opo! Pero hindi kasya sa garage!”

Napangiti ako sa alaala.

Five years old na ang anak ko ngayon.

Limang taon.

At sa loob ng tatlong taon, mas marami pa akong birthday na napanood sa mga litrato kaysa sa mga birthday na aktuwal kong nakasama siya.

“Ma'am Margaux?”

Napalingon ako.

Bumukas ang maliit na pedestrian gate, at lumabas ang isang babaeng naka-cream designer dress, may pearl necklace, at hawak na mamahaling handbag.

Doña Victoria Villamor.

Kahit nasa late sixties na, hindi mo makikita sa mukha niya ang kahit kaunting pagod. Perfectly styled ang buhok, flawless ang makeup, at ang tindig ay parang palaging may board meeting na kailangang pamunuan.

Minsan, tinawag ko siyang Mommy Victoria.

Ngayon, kahit ang pangalan niya ay mahirap nang banggitin nang hindi ako nasasaktan.

“Margaux,” malamig niyang bati. “I wasn't expecting you.”

“Birthday ng anak ko. Of course, pupunta ako.”

“Your lawyer should have informed you.”

Kumunot ang noo ko. “Informed me about what?”

Inilabas niya ang isang puting envelope mula sa handbag.

“There's been a development in your case.”

Biglang bumigat ang dibdib ko.

“What development?”

“Your visitation privileges have been temporarily restricted pending further evaluation.”

Parang may humila sa sahig sa ilalim ng mga paa ko.

“Hindi puwede.”

“It's a court order, Margaux.”

Inabot niya ang envelope.

Hindi ko agad kinuha.

“May scheduled visit ako today. Approved iyon last month.”

“That was before the latest incident.”

Napatingin ako sa kanya.

“Anong incident?”

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

“Don't pretend you don't know.”

“Doña Victoria, wala akong idea kung ano'ng sinasabi ninyo.”

“Your behavior during your last supervised visit was reported as emotionally distressing to Elias.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“What?”

“You became upset when he refused to leave with you.”

“Hindi siya tumangging sumama sa akin!”

“Margaux—”

“Umiiyak siya dahil gusto niyang sumama sa akin! Magkaiba iyon!”

Bahagyang tumigas ang mukha niya.

“Lower your voice. There are children inside.”

Napatingin ako sa malaking mansion sa likod niya.

May mga puti at asul na balloon sa entrance. May malaking dinosaur decoration sa garden. Mula sa loob ay naririnig ko ang masayang musika at tawanan ng mga bata.

Birthday party ng anak ko.

At ako, ang nanay niya, nakatayo sa labas na parang hindi imbitadong bisita.

“Please,” mahina kong sabi. “Kahit five minutes lang. Gusto ko lang siyang batiin.”

For a moment, may kung anong dumaan sa mukha ni Victoria.

Pero agad din iyong nawala.

“I'm afraid that's not possible.”

“Hindi ninyo puwedeng gawin 'to.”

“I didn't make the decision. The court did.”

“Dahil sa mga sinasabi ninyo!”

Nanahimik siya.

At sa katahimikang iyon, lalo akong nanginig sa galit.

“Three years,” sabi ko. “Tatlong taon na akong lumalaban para mabawi ang anak ko. Hindi pa ba sapat iyon?”

“Then perhaps you should start asking yourself why the court continues to have concerns about your ability to care for him.”

Parang sinampal niya ako.

Hindi dahil bago ang sinabi niya.

Kundi dahil iyon mismo ang paulit-ulit kong naririnig mula noong mamatay si Andres.

You're not stable enough.

You're still grieving.

You can't provide for him.

Think about what's best for Elias.

Lahat sila may opinyon kung ano ang pinakamabuti para sa anak ko.

Pero walang nagtatanong kung ano ang nararamdaman ng batang tatlong taon nang hindi makauwi sa sarili niyang ina.

“Hindi ako masamang nanay,” bulong ko.

Bahagyang lumambot ang boses ni Victoria.

“I never said you were.”

“Pero iyon ang gusto ninyong paniwalaan ng lahat.”

“Margaux, my son is dead. Elias is all I have left of him.”

Napapikit ako.

Andres.

Kahit tatlong taon na siyang wala, masakit pa ring marinig ang pangalan niya.

Twenty-four lang ako nang mawala siya.

Dalawang taong gulang si Elias noon.

Isang aksidente sa Batangas ang kumuha sa lalaking akala ko ay makakasama ko habang-buhay.

At ilang buwan pagkatapos ng libing, halos hindi ko na makilala ang sarili ko.

Hindi ako makatulog. Hindi ako makakain. May mga gabing umiiyak ako hanggang madaling-araw habang yakap ang lumang damit ni Andres.

Hanggang isang araw, nawalan ako ng malay sa bahay.

Nasa kabilang kuwarto si Elias, kasama ang yaya niya.

Pero sa bersiyong ipinakita ni Victoria sa korte, iniwan ko raw ang anak kong walang nagbabantay.

Iyon ang naging simula ng lahat.

Ang pansamantalang pag-aalaga niya kay Elias ay naging legal na laban na hanggang ngayon ay hindi ko matapos-tapos.

“Elias is all I have left of Andres too,” sabi ko. “Pero hindi ninyo ako nakikitang sinusubukang burahin kayo sa buhay niya.”

Nagbago ang ekspresyon niya.

“Be careful with your accusations.”

“Then stop giving me reasons to make them.”

Saglit kaming nagtitigan.

Pagkatapos, huminga siya nang malalim.

“Go home, Margaux.”

“Hindi ako aalis hangga't hindi ko siya nakikita.”

“Then you're leaving me no choice.”

Tumingin siya sa mga guard.

“Please escort Miss Ledesma outside the property.”

Napatawa ako nang mapait.

“Seriously? Ipapaalis ninyo ako sa birthday ng sarili kong anak?”

“Don't make this more difficult than it already is.”

“Difficult for whom? Sa inyo? Kasi sa pagkakaalam ko, hindi kayo ang nanay na kailangang magmakaawa para makita ang anak niya.”

“Margaux.”

May babala sa boses niya.

Pero pagod na akong matakot.

“Hindi ako aalis.”

At sa unang pagkakataon, nakita kong tuluyang nawala ang composure niya.

“Then I will call the police.”

Napatigil ako.

Police.

Isang salita lang, pero sapat para maalala ko ang lahat ng pagkakataong ginamit laban sa akin ang emosyon ko.

Kapag umiyak ako, unstable ako.

Kapag nagalit ako, aggressive ako.

Kapag lumaban ako, irresponsible ako.

At kapag nanahimik ako, ibig sabihin ay wala akong pakialam.

Wala akong tamang gawin sa paningin nila.

Kaya dahan-dahan kong inabot ang envelope.

“Fine.”

Kinuha ko ang dokumento.

“Pero hindi ibig sabihin nito na susuko ako.”

Hindi siya sumagot.

Tumalikod siya at bumalik sa loob ng mansion.

At nang magsara ang gate, pakiramdam ko ay may isa na namang p***o sa buhay ng anak ko ang tuluyang isinara sa mukha ko.

Hindi ako agad umalis.

Umupo ako sa maliit na waiting bench sa labas ng property, sa ilalim ng punong acacia na halos kasingtanda na siguro ng Villamor mansion.

Binuksan ko ang envelope.

Totoo ang dokumento.

May court seal. May case number. May pangalan ng judge.

At may nakasulat na pansamantalang paghihigpit sa aking visitation habang hinihintay ang susunod na hearing.

Hindi pa ito permanenteng desisyon, pero sapat para hindi ko makita si Elias ngayong araw.

Napahawak ako sa noo.

“Happy birthday, baby,” bulong ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang gallery.

May video roon noong second birthday niya.

Si Andres ang may hawak ng camera.

“Okay, buddy. Blow your candle!”

“Daddy, help!”

Tumawa si Andres.

Narinig ko rin ang sarili kong boses sa background.

“Make a wish first, baby!”

“Dinosaur!”

Nagtawanan kaming dalawa.

Iyon ang huling birthday ni Elias na kumpleto kaming tatlo.

Pinatay ko ang video bago tuluyang bumigay ang luha ko.

Hindi ko kayang panoorin ang sarili kong masaya.

Hindi ngayon.

May tumunog na notification sa cellphone ko.

Message mula sa landlady ko.

Miss Margaux, reminder lang po sa rent. Sana ma-settle before Friday.

Napabuntong-hininga ako.

Of course.

Dahil apparently, hindi sapat na winawasak na ang puso ko ngayong araw. Kailangan ding ipaalala ng universe na overdue na ang renta ko.

Binuksan ko ang banking app.

₱3,842.17.

Iyon na lang ang laman ng account ko.

Napatingin ako sa dinosaur toy set na nasa tabi ko.

₱2,799 ang presyo noon.

Halos isang linggong grocery budget.

Pero wala akong pinagsisisihan.

Kung may isang bagay akong gustong maramdaman ni Elias ngayong araw, iyon ay ang katotohanang hindi siya nakalimutan ng mommy niya.

Biglang may humintong itim na SUV sa tapat ng gate.

Bumaba ang isang lalaking naka-polo shirt at dark trousers. May hawak siyang malaking gift bag.

Ngumiti ang guard at agad siyang pinapasok.

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko siya kilala.

Pero isang bagay ang malinaw.

Mas madali pang makapasok ang isang estranghero sa birthday ng anak ko kaysa sa akin.

Napayuko ako.

Don't cry, Mags.

Not here.

Not where they can see you.

Tumayo ako at inayos ang handbag ko.

Pero bago pa ako tuluyang makalayo, may narinig akong pamilyar na boses mula sa loob ng gate.

“Lola?”

Nanigas ang buong katawan ko.

Elias.

“Lola, where's Mommy?”

Napalingon ako.

Bahagyang nakabukas ang p***o sa second-floor balcony.

At doon, sa pagitan ng mga asul na balloon, nakita ko ang anak ko.

Naka-white polo siya, may maliit na dinosaur print sa dibdib.

Mas tumangkad na siya.

Mas humaba ang buhok.

Pero pareho pa rin ang malalaking mata niyang minana kay Andres.

“Elias,” halos hindi ko marinig ang sarili kong bulong.

Napahakbang ako palapit sa gate.

“Baby!”

Hindi niya ako narinig.

Pero narinig ko ang boses ni Victoria mula sa loob.

“Sweetheart, come inside. Your friends are waiting.”

“Pero Lola, sabi ni Mommy pupunta siya.”

Napatakip ako sa bibig.

Nangako ako.

Noong huli kaming nagkita, sinabi kong pupunta ako sa birthday niya.

At nangako ang anak ko na hihintayin niya ako.

“Elias, darling, we talked about this.”

“Pero bakit wala siya?”

May ilang segundong katahimikan.

Pagkatapos, narinig ko ang sagot ni Victoria.

“Because sometimes, people make promises they cannot keep.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Hindi!” sigaw ko mula sa labas. “Elias! Mommy's here!”

Napatingin ang mga guard sa akin.

“Ma'am, please—”

“Elias!”

Biglang lumapit ang anak ko sa balcony railing.

“Mommy?”

Nakita niya ako.

At sa unang pagkakataon ngayong araw, ngumiti siya.

“Mommy!”

Napaluha ako.

“Happy birthday, baby!”

“Mommy, come inside!”

“Baby, I—”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko.

Dahil biglang lumapit si Victoria at hinawakan si Elias sa balikat.

“Come, sweetheart.”

“Pero Lola, Mommy's outside!”

“I know.”

“Then why can't she come in?”

Nanigas ako sa sumunod niyang sinabi.

“Because your mommy isn't well, darling.”

Parang huminto ang mundo.

“Hindi totoo 'yan!” sigaw ko.

Pero hindi pa tapos si Victoria.

“Remember what I told you? Mommy needs help before she can take care of you again.”

Nakita kong nagbago ang mukha ni Elias.

Unti-unting nawala ang ngiti niya.

“Is Mommy sick?”

“She's trying to get better.”

Napahawak ako sa bakal na gate.

“Victoria, tama na!”

Pero hindi niya ako pinansin.

At pagkatapos, narinig ko ang tanong na tuluyang dumurog sa puso ko.

“Lola, kapag hindi gumaling si Mommy…”

Huminto si Elias.

Parang natatakot siyang ituloy ang sasabihin.

“…mamamatay din ba siya tulad ni Daddy?”

Hindi ako makahinga.

“Baby, no!”

Pero umatras na si Elias mula sa balcony.

At bago siya tuluyang mawala sa paningin ko, narinig ko ang mahinang boses niya.

“Akala ko kasi patay na rin si Mommy. Sabi mo hindi na siya babalik.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi.

Hindi puwedeng iyon ang pinaniwala niya sa anak ko.

“VICTORIA!”

Hindi ko na napigilan ang pagsigaw.

“ANO'NG SINASABI MO SA ANAK KO?”

Agad lumapit ang dalawang guard.

“Ma'am, please calm down.”

“Paano ako kakalma? Narinig ninyo ba ang sinabi niya?”

“Ma'am—”

“Pinapaniwala niya ang anak kong patay na ako!”

Naramdaman kong nanginginig ang mga kamay ko.

At saka ko napansin ang isang bagay.

Sa kabilang bahagi ng driveway, may lalaking nakatayo malapit sa itim na SUV.

Siya iyong estrangherong pinapasok kanina.

Hindi siya gumagalaw.

Nakatingin lang siya sa akin.

At may hawak siyang cellphone.

Nakatutok iyon sa direksiyon ko.

Biglang bumigat ang sikmura ko.

“Are you recording me?”

Hindi siya sumagot.

Lumapit ako nang isang hakbang.

“Excuse me! Are you recording me?”

Agad niyang ibinaba ang cellphone.

Pero huli na.

Nakita ko na.

At sa isang iglap, naintindihan ko kung gaano kadaling gawing ebidensiya laban sa akin ang nangyari ngayong araw.

Isang babaeng umiiyak.

Sumisigaw.

Nagagalit sa harap ng mansion.

Walang makakakita sa dahilan.

Ang makikita lang nila ay ang reaksiyon ko.

At iyon mismo ang kailangan ni Victoria.

Napaatras ako.

Dahan-dahan kong pinunasan ang luha sa pisngi.

Pagkatapos, tiningnan ko ang mansion.

“Hindi pa tayo tapos,” bulong ko.

Hindi ko alam kung narinig ako ni Victoria.

Pero wala na akong pakialam.

Dahil ngayong araw, may isang bagay akong malinaw na naintindihan.

Hindi lang niya gustong ilayo sa akin si Elias.

Gusto niyang lumaki ang anak ko na naniniwalang hindi ako karapat-dapat maging ina niya.

At mas masakit iyon kaysa sa kahit anong court order.

Pagdating ko sa apartment, halos alas-sais na ng gabi.

Inilapag ko ang dinosaur toy set sa maliit na dining table.

Hindi ko pa rin naibibigay.

Binuksan ko ang laptop at agad nag-email sa abogado ko, kalakip ang dokumentong natanggap ko.

Pagkatapos, binuksan ko ang folder ng mga job applications ko.

Labingpitong applications.

Tatlong interviews.

Dalawang rejection emails.

At isang kumpanyang hindi na sumagot matapos malaman na may ongoing custody case ako.

Napatingin ako sa résumé ko.

Margaux Elise Ledesma.

Dati, sapat na ang apelyido ko para makapasok sa mga lugar na hindi basta naaabot ng ibang tao.

Ngayon, halos wala na itong halaga.

Hindi na ako ang dating heiress na may sariling kotse, designer wardrobe, at credit card na walang limit.

Isa na lang akong babaeng kailangang pumili kung uunahin ang renta, grocery, o pamasahe papunta sa susunod na hearing.

May bagong email na pumasok.

Subject: Interview Invitation — Santillan Contemporary Art Gallery.

Napakunot ang noo ko.

Art gallery?

Naalala kong nag-apply ako bilang gallery operations assistant ilang araw na ang nakalipas.

Hindi ko nga inaasahang papansinin nila ang résumé ko.

Binuksan ko ang email.

Dear Ms. Ledesma,

We would like to invite you for an interview tomorrow at 10:00 AM at our BGC gallery.

Please ask for Mr. Nico Alessandro Santillan.

Napatingin ako sa oras.

Tomorrow.

10 AM.

Sa unang pagkakataon ngayong araw, may maliit na pag-asang gumalaw sa dibdib ko.

Baka ito na ang simula.

Baka kapag may stable job na ako, mas magiging matibay ang kaso ko.

Baka sa susunod na birthday ni Elias, hindi na ako nakatayo sa labas ng gate.

Baka ako na mismo ang magluluto ng spaghetti niya.

Baka ako na ang maggigising sa kanya sa umaga.

Napangiti ako nang bahagya.

“Mommy's trying, baby,” bulong ko habang tinitingnan ang litrato niya sa cellphone.

“I'm really trying.”

Hindi ko alam na ang trabahong iyon ang magdadala sa akin sa lalaking magpapabago sa buong buhay ko.

At lalong hindi ko alam na ang pangalang nakasulat sa email—

Nico Alessandro Santillan.

—ay ang pangalan ng lalaking minsang nakulong kaugnay ng pagkamatay ni Andres.

Ang lalaking may alam sa gabing naulila ang anak ko.

At ang lalaking may hawak ng katotohanang maaaring matagal nang nakapag-uwi kay Elias sa akin.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 6 — The Stranger in the Photograph

    Margaux's POV“Tell me, Nico. Ilang beses mo akong pinagtawanan habang alam mong may kinalaman ka sa pagkamatay ni Andres?”Nawala ang ngiti ni Nico Santillan.Kanina, abala pa siyang makipagtalo sa gallery assistant tungkol sa isang painting na baligtad daw ang pagkakasabit. Ngayon, nakatitig na lang siya sa litrato na inilapag ko sa kanyang mesa.“Where did you get this?”Napatawa ako nang mapait.“Seriously? Iyon ang unang tanong mo?”“Mags—”“Don't call me that.”Napahinto siya.Hindi ko alam kung alin ang mas nanginginig—ang mga kamay ko o ang boses ko. Buong gabi akong hindi nakatulog. Paulit-ulit kong binasa ang lumang artikulo tungkol sa pagkamatay ni Andres.At paulit-ulit kong tinitigan ang mukha ng lalaking nakilala ko bilang sarcastic, charming, at nakakainis kong boss.Ang lalaking minsang nadetine habang iniimbestigahan ang pagkamatay ng ama ng anak ko.“Answer me,” sabi ko. “Did you know Andres Villamor?”Matagal bago siya sumagot.“Yes.”Parang may malamig na tubig na

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 5 — The Price of Seeing Her Son

    Margaux's POV“Magkano, Doña Victoria? Magkano ang kailangan kong bayaran para marinig ang boses ng sarili kong anak?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagalit—ang katotohanang tinawagan niya ako para makipagkita, o ang mensaheng ipinadala niya bago pa ako makarating sa restaurant.Come alone, Margaux. This concerns Elias.At siyempre, pumunta ako.Dahil kapag pangalan ng anak ko ang ginagamit, kahit ilang beses na akong nasaktan, umaasa pa rin akong baka sa pagkakataong ito ay may magbabago.Nasa private dining room kami ng isang mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City. May crystal chandelier sa kisame, fresh orchids sa gitna ng mesa, at dalawang waiter na nakatayo sa labas na para bang may international summit na magaganap.Sa harap ko, kalmadong humihigop ng tsaa si Doña Victoria Villamor.Parang hindi niya ako pinagbawalang makita ang anak ko sa mismong birthday nito.Parang hindi niya sinabi kay Elias na baka hindi na ako bumalik.At parang hindi niya ginagamit ang pina

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 4 — The Man Who Knew Her Husband

    Margaux's POV“Before I sign anything, Mr. Santillan, kailangan kong malaman kung legal ba ang pinapagawa mo sa employees mo.”Napahinto si Nico sa paghigop ng kape.“Good morning din sa'yo, Margaux. Ang aga naman ng criminal accusations.”Itinaas ko ang tatlong pahinang hawak ko.“Gallery operations assistant ang in-apply-an ko. Bakit may nakalagay ditong other duties as assigned by the owner?”“Standard clause.”“Standard saan? Sa employment contract o sa kidnapping agreement?”Napangisi siya habang nakasandal sa kanyang office chair. “Grabe. Yesterday, ninakawan mo ako ng dignity. Today, inaakusahan mo akong kidnapper. At this rate, by Friday, wanted na ako sa Interpol.”“Depende sa performance mo as employer.”“Wow. First day mo pa lang, may performance evaluation na agad ako?”“Probationary ka rin sa paningin ko.”Napahalakhak siya.At sa kabila ng lahat ng problemang naghihintay sa akin sa labas ng gallery, hindi ko napigilang mapangiti.Second day ko sa Santillan Contemporary A

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 3 — The Painting That Insulted Her

    Margaux's POV“Miss, kung balak mong nakawin ang painting ko, at least piliin mo 'yong mahal. Hindi 'yong pinakamura sa gallery.”Dahan-dahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses.Isang lalaki ang nakasandal sa malaking marble counter, hawak ang isang paper cup ng kape. Naka-white linen shirt siya na nakarolyo hanggang siko, dark trousers, at sneakers na mukhang mas mahal pa kaysa sa isang buwang renta ko.Magulo nang kaunti ang buhok niya, na para bang sinadya niyang magmukhang bagong gising kahit halatang matagal siyang nag-ayos sa salamin.At ang ngiti?Diyos ko.Iyong klase ng ngiting siguradong ginagamit niya para makalusot sa traffic violations.“Excuse me?” tanong ko.Bahagya niyang itinaas ang kape.“Relax. Joke lang.”“Ah, joke pala. Akala ko kasi normal dito ang mang-akusa ng theft sa mga bisita.”Napangisi siya.“Wow. Ten seconds pa lang tayong magkakilala, may legal terminology na agad.”“Would you prefer a formal complaint?”“Depends. May dinner date bang kasama?”Na

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 2 — The Mother on Trial

    Margaux's POV“Attorney, sabihin mo sa akin kung paano naging ebidensiya ng pagiging masamang ina ang pagkawala ko ng malay tatlong taon na ang nakalipas.”Hindi agad sumagot si Attorney Camille Robles. Sa halip, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na dokumento at inayos ang kanyang eyeglasses.“Margaux, nobody is saying you're a bad mother.”Napatawa ako nang mapait.“Really? Because that's exactly what they're trying to prove.”Nasa conference room kami ng Robles & Associates sa Ortigas. Glass walls, leather chairs, mamahaling coffee machine sa sulok—lahat ng bagay sa paligid ko ay mukhang maayos at kontrolado.Maliban sa buhay ko.Sa harap ko ay isang makapal na folder na may pangalan ko.IN RE: CUSTODY OF ELIAS ANDRES VILLAMORNakakatuwang isipin na ang isang batang mahilig sa dinosaurs, chocolate pancakes, at bedtime stories ay puwedeng maging subject ng napakaraming legal documents.Parang isang property dispute.Parang may dalawang taong nagtatalo kung sino ang may karapatang

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 1 — The Birthday She Wasn't Invited To

    Margaux's POV“Anak ko ang may birthday, Doña Victoria. Bakit ako ang hindi puwedeng pumasok?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainsulto—ang katotohanang kailangan kong magpaalam para makita ang sarili kong anak, o ang dalawang security guard na nakaharang sa gate ng Villamor mansion na para bang isa akong kriminal.“Ma'am, pasensiya na po. Strict instructions po talaga.”Tiningnan ko ang guard na nagsalita. Mukhang mas matanda lang siya sa akin nang ilang taon. Halatang hindi komportable sa sitwasyon, pero hindi rin siya makatingin nang diretso sa mga mata ko.“Strict instructions from whom?”Hindi siya sumagot.“From Doña Victoria?” tanong ko.Bahagya siyang tumango.Napatawa ako. Hindi dahil may nakakatawa, kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka dito mismo sa harap ng gate ako maiyak.“Of course. Birthday ng anak ko, pero siya ang may guest list.”Mahigpit kong hinawakan ang paper bag na dala ko. Sa loob niyon ay isang dinosaur toy set na tatlong buwan kong pinag-ipunan. Hindi

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status