Home / Romance / Love, Lies and Other Masterpieces / Chapter 6 — The Stranger in the Photograph

Share

Chapter 6 — The Stranger in the Photograph

Author: Lady Goulding
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-19 23:59:13

Margaux's POV

“Tell me, Nico. Ilang beses mo akong pinagtawanan habang alam mong may kinalaman ka sa pagkamatay ni Andres?”

Nawala ang ngiti ni Nico Santillan.

Kanina, abala pa siyang makipagtalo sa gallery assistant tungkol sa isang painting na baligtad daw ang pagkakasabit. Ngayon, nakatitig na lang siya sa litrato na inilapag ko sa kanyang mesa.

“Where did you get this?”

Napatawa ako nang mapait.

“Seriously? Iyon ang unang tanong mo?”

“Mags—”

“Don't call me that.”

Napahinto siya.

Hindi ko alam kung alin ang mas nanginginig—ang mga kamay ko o ang boses ko. Buong gabi akong hindi nakatulog. Paulit-ulit kong binasa ang lumang artikulo tungkol sa pagkamatay ni Andres.

At paulit-ulit kong tinitigan ang mukha ng lalaking nakilala ko bilang sarcastic, charming, at nakakainis kong boss.

Ang lalaking minsang nadetine habang iniimbestigahan ang pagkamatay ng ama ng anak ko.

“Answer me,” sabi ko. “Did you know Andres Villamor?”

Matagal bago siya sumagot.

“Yes.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

“Yesterday, you said you only knew of him.”

“I know.”

“So you lied.”

“Yes.”

Napaatras ako.

Hindi ko inaasahang aamin siya nang ganoon kadali.

“Wow. At least consistent ka sa pagiging disappointing.”

“Mags, please. Let me explain.”

“Explain what? Na nakalimutan mong sabihin na minsan kang dinala sa detention facility dahil sa pagkamatay ng partner ko?”

Huminga siya nang malalim.

“I was detained for questioning. I wasn't charged or convicted of causing his death.”

“Congratulations. Gusto mo ng medal?”

“I'm not asking you to believe me immediately.”

“Good. Because I don't.”

 

Isinara ni Nico ang p***o ng opisina.

Agad akong napatingin sa kanya.

“Open it.”

“Margaux—”

“I'm serious.”

Hindi siya nakipagtalo. Binuksan niya ulit ang p***o at umatras.

“Okay. Whatever makes you comfortable.”

Mas lalo akong nainis.

Dahil gusto kong magalit.

Gusto kong sumigaw.

Pero he was making it difficult by refusing to fight back.

“Tell me everything,” sabi ko.

Umupo siya sa gilid ng mesa.

“Three years ago, Andres contacted me about a business matter involving a resort development in Batangas.”

“Anong business matter?”

“Financial discrepancies.”

Napakunot ang noo ko.

“Anong kinalaman mo roon?”

“Our families had overlapping investments. Andres believed certain transactions weren't legitimate.”

“Then why didn't he tell me?”

“I don't know.”

“Don't give me that answer.”

“It's the only honest answer I can give.”

Napahawak ako sa noo.

Naalala ko ang mga huling linggo bago namatay si Andres.

Lagi siyang may kausap sa telepono.

Minsan, madaling-araw na siyang umuuwi.

Kapag tinatanong ko kung may problema, ngumingiti lang siya.

Nothing you need to worry about, love.

Akala ko noon, pagod lang siya sa trabaho.

“Did you meet him that night?” tanong ko.

Tumango si Nico.

“Yes.”

Parang huminto ang paghinga ko.

“Where?”

“At a resort property in Batangas.”

“What happened?”

“He gave me documents. We argued about what to do with them.”

“Why?”

“Because he wanted to expose something that could damage both our families.”

Napatingin ako sa kanya.

“And you stopped him?”

“No.”

“Then what happened?”

“Umalis siya. I stayed behind.”

“And then?”

“Later that night, I received a call saying he'd been in an accident.”

Tahimik akong nakatitig sa kanya.

“That's your story?”

“That's what happened.”

“Then why were you detained?”

“Because investigators found out we'd argued before he died. There were also questions about a vehicle connected to our family.”

Nanlamig ang mga daliri ko.

“What vehicle?”

“A black SUV.”

Naalala ko ang CCTV photograph na ipinakita ni Camille.

Ang lalaking naka-dark polo.

Ang sasakyang may kakaibang sticker.

“May sticker ba sa likod?” tanong ko.

Napakunot ang noo niya.

“What?”

“Your SUV. May sticker ba?”

“Some of our company vehicles do. Why?”

Hindi ako sumagot.

Dahil biglang may dalawang magkahiwalay na alaala na tila nagsisimulang magdugtong.

Ang sasakyan sa labas ng bahay namin noong gabing nawalan ako ng malay.

At ang sasakyang iniugnay sa aksidente ni Andres.

Pero hindi pa iyon patunay na iisa ang mga iyon.

“Did you kill him?” diretso kong tanong.

Napatayo si Nico.

“No.”

“Look at me.”

Tumingin siya sa mga mata ko.

“I didn't kill Andres.”

“Did you cause his accident?”

“No.”

“Did you have someone follow him?”

“No.”

“Then why does it feel like you're still hiding something?”

Hindi siya agad sumagot.

At doon ako mas natakot.

Dahil ang katahimikan niya ay hindi tunog ng inosenteng taong walang ibang alam.

Tunog iyon ng taong pumipili kung aling katotohanan ang ligtas sabihin.

 

“Margaux?”

Napalingon kami.

Nakatayo sa pintuan ang gallery manager na si Bea, may hawak na tablet at dalawang paper cups.

“Sorry. I didn't know you were having a meeting.”

Napatingin siya sa litrato sa mesa.

Agad kong binaligtad iyon.

“Everything okay?” tanong niya.

“Perfect,” sagot ko. “Just discussing our boss's impressive background.”

Napatingin si Bea kay Nico.

“Sir?”

“Give us a few minutes, Bea.”

Tumango siya, pero bago umalis ay iniabot niya sa akin ang isang cup.

“Your coffee. No sugar, right?”

Napakurap ako.

“Yes. Thank you.”

Pagkaalis niya, napatingin ako sa kape.

“Did you tell her my order?”

Umiling si Nico.

“She remembers everyone's preferences.”

“Must be nice. Having people around you who pay attention.”

Tinanggap niya ang patama nang hindi sumasagot.

Mas lalo akong nainis.

“Stop doing that.”

“Doing what?”

“Acting like you're the reasonable one.”

“I'm trying not to make this worse.”

“Too late.”

Inilapag ko ang kape.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit? Yesterday, I told you about Andres. About the house he wanted to build. About our son.”

“I remember.”

“And you stood there pretending you barely knew him.”

His jaw tightened.

“I should've told you.”

“Yes. You should have.”

“I was afraid.”

Napatawa ako.

“Of what? Na hindi na kita tatawanan kapag nagbibiro ka?”

“No.”

“Then what?”

“Na titingnan mo ako exactly the way you're looking at me now.”

Napatigil ako.

For one stupid second, may bahagi sa akin na gustong maawa.

Pero agad kong naalala ang litrato ni Andres sa refrigerator.

Ang anak naming nagtatanong kung buhay pa ang mommy niya.

At ang tatlong taong ginugol ko sa paghahanap ng sagot.

“You don't get to make this about your feelings, Nico.”

Tumango siya.

“You're right.”

 

Kinuha ko ang handbag ko.

“I'm leaving.”

“Are you resigning?”

Napahinto ako.

Hindi ko naisip iyon.

Ang trabaho.

Ang kontrata.

Ang forty-five thousand pesos na kailangan ko para sa renta at sa custody case.

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Napansin niya ang pag-aalinlangan ko.

“Your job is safe,” sabi niya. “Whatever you decide about me.”

“That's convenient.”

“It's not a favor. You're qualified.”

“Then stop looking at me like I need rescuing.”

“I don't think you do.”

“Good.”

“Pero hindi mo rin kailangang magdesisyon tungkol sa trabaho habang galit ka.”

Napatingin ako sa kanya.

“I have every reason to be angry.”

“I know.”

“Stop agreeing with me!”

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos, bahagyang umangat ang sulok ng bibig niya.

“Would you prefer I disagree?”

“God, you're impossible.”

“Usually, that's where you insult my paintings.”

Ayokong tumawa.

Talagang ayoko.

Pero may mahinang tunog na nakawala sa lalamunan ko.

At kinainisan ko ang sarili ko dahil doon.

“Don't,” babala ko.

Nawala ang ngiti niya.

“Okay.”

Kinuha ko ang litrato.

“I'm taking the rest of the day off.”

“Of course.”

“And Nico?”

“Yes?”

“Kung may iba ka pang alam tungkol kay Andres, sabihin mo na ngayon.”

Matagal niya akong tinitigan.

“I know he was scared.”

Nanigas ako.

“Scared of what?”

“He believed someone close to him was involved in those transactions.”

“Who?”

“I don't know who he suspected.”

“Did he mention Victoria?”

May dumaan na kakaibang ekspresyon sa mukha niya.

Mabilis.

Halos hindi ko nakita.

“He mentioned disagreements within Villamor Holdings.”

Hindi iyon ang tinanong ko.

At alam naming dalawa iyon.

 

Pagdating ko sa opisina ni Camille, halos mag-alas-dos na.

“Please tell me hindi mo sinugod ang boss mo,” bati niya.

“Define sinugod.”

“Mags.”

“Wala akong sinuntok.”

“That's not reassuring.”

Inilapag ko ang litrato at newspaper clipping sa mesa niya.

Nawala ang ngiti niya.

“Where did you get these?”

“Someone left them at my apartment.”

Binasa niya ang artikulo.

“Did Nico admit it?”

“Yes. He said he was detained during the investigation but wasn't responsible for the accident.”

Tumango siya.

“That matches the publicly reported outcome. But we need the actual case records before drawing conclusions.”

“Camille, he met Andres the night he died.”

Napatingin siya sa akin.

“He admitted that?”

“Yes.”

“And the police knew?”

“Apparently.”

Tahimik siyang nag-isip.

“Then we need to establish what evidence investigators had and why he was released.”

Napabuntong-hininga ako.

“Do you think he's lying?”

“I think he's withholding information.”

Napatingin ako sa kanya.

“That's what I think too.”

Kinuha niya ang envelope.

“Did you keep this?”

“Yes.”

“Good. We'll document how it arrived. And ask your building administrator whether there's CCTV covering your hallway.”

Tumango ako.

“Camille, may isa pa.”

“What?”

“May black SUV na konektado sa investigation. Nico said some company vehicles had stickers.”

Nanigas ang mukha niya.

“Like the vehicle in the photograph from September 2023?”

“Exactly.”

Kinuha niya ang folder tungkol kay Ramon Dela Cruz.

“Mags, listen carefully. The accident happened months before your collapse. Even if the vehicles look similar, we can't assume they're the same.”

“I know.”

“But we should verify the registration details.”

Binuksan niya ang folder.

Pagkatapos, may inilabas siyang isang pahina.

“Actually, there's something I was planning to discuss with you.”

Napatuwid ako.

“What?”

“We received preliminary confirmation about Ramon.”

“And?”

“He wasn't working as a private security consultant at the property he identified in his affidavit.”

Napakunot ang noo ko.

“What?”

“According to the property's management, they have no record of employing or engaging him.”

“Then who is he?”

“We're still checking.”

Napahawak ako sa gilid ng upuan.

“So the witness who claims he saw me arguing with someone might have lied about why he was there?”

“Possibly. But we need more evidence before alleging that.”

Napatingin ako sa CCTV photograph.

Ang lalaking may peklat sa kilay.

Ang black SUV.

Ang gabing nawalan ako ng malay.

At ngayon, si Nico.

“Camille,” mahina kong sabi, “what if Andres's death and what happened to me are connected?”

Hindi siya sumagot agad.

Pagkatapos, maingat niyang isinara ang folder.

“Then we need to find out who benefits from keeping those events separate.”

 

Bandang alas-siyete nang makarating ako sa apartment.

May tatlong missed calls mula kay Nico.

Hindi ko sinagot.

May message din siya.

I'm sorry I lied about knowing Andres. You deserved the truth.

Tinitigan ko iyon.

Pagkatapos, nag-type ako.

Did Andres trust you?

Matagal bago dumating ang sagot.

Yes.

Napapikit ako.

Then why didn't you tell me about him?

Lumabas ang typing indicator.

Nawala.

Bumalik.

Pagkatapos, isang mensahe.

Because I failed him.

Nanlamig ang mga daliri ko.

Bago ako makasagot, tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

Sinagot ko.

“Hello?”

“Mrs. Villamor?”

Nanigas ako.

Hindi na ako gumagamit ng apelyidong iyon, pero may ilang taong ganoon pa rin ang tawag sa akin.

“Who's this?”

“Hindi po tayo magkakilala.”

Lalaki ang boses.

Mahina.

Parang natatakot.

“Then why are you calling?”

“May kailangan po kayong malaman tungkol kay Sir Andres.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Sino ka?”

Hindi siya sumagot.

“Are you Ramon Dela Cruz?”

May narinig akong paghinga sa kabilang linya.

Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.

“Hindi po ako si Ramon.”

“Then who are you?”

“Ako po ang dating driver na inutusan nilang sundan si Sir Andres noong gabing namatay siya.”

Napahawak ako sa mesa.

“Who ordered you?”

Saglit siyang natahimik.

“Hindi ko po puwedeng sabihin sa telepono.”

“Then meet me. I'll bring my lawyer.”

“Hindi po ako puwedeng makita.”

“Why?”

“Because they already know I'm talking.”

May narinig akong ingay sa likuran niya.

Parang bumukas ang p***o.

Bigla siyang nagmura.

“Listen carefully, ma'am. May isang bagay kayong dapat itanong kay Nico Santillan.”

“What?”

“Ask him kung ano ang nangyari sa documents na ibinigay ni Sir Andres.”

Nanigas ako.

“Anong documents?”

“Hindi po aksidente ang dahilan kung bakit hinabol si Sir Andres.”

“Wait. What do you mean?”

Mabilis ang paghinga niya.

“May hinahanap po sila sa sasakyan.”

“Sino?”

Hindi siya sumagot.

Pagkatapos, narinig ko ang isang malakas na kalabog.

“Hello?”

Wala.

“Hello! Are you still there?”

May mahinang boses sa malayo.

“Sir, please—”

Pagkatapos, naputol ang tawag.

Nakatayo lang ako sa gitna ng apartment, hawak ang cellphone.

Nanginginig.

Hindi ko alam kung totoo ang sinabi ng lalaki.

Hindi ko alam kung sino siya.

Pero may isang bagay akong alam.

May taong gustong pigilan siyang magsalita.

Mabilis kong tinawagan si Camille.

Habang naghihintay na sumagot siya, may pumasok na bagong message mula sa unknown number.

Isang photograph.

Kinuha iyon sa parking area ng isang resort.

Madilim ang paligid.

May dalawang lalaking nakatayo sa tabi ng isang sasakyan.

Ang isa ay si Andres.

Ang isa naman ay si Nico.

At sa kamay ni Andres, may hawak siyang brown envelope.

Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil sa likod nila, may ikatlong lalaking bahagyang nakaharap sa camera.

Naka-dark polo.

May maliit na peklat sa kaliwang kilay.

Ang parehong lalaking nakita sa CCTV photograph noong gabing nawalan ako ng malay.

At sa ilalim ng litrato, may nakasulat na mensahe.

“He was there when Andres was alive. He was there when you collapsed. Ask Nico why.”

 

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 6 — The Stranger in the Photograph

    Margaux's POV“Tell me, Nico. Ilang beses mo akong pinagtawanan habang alam mong may kinalaman ka sa pagkamatay ni Andres?”Nawala ang ngiti ni Nico Santillan.Kanina, abala pa siyang makipagtalo sa gallery assistant tungkol sa isang painting na baligtad daw ang pagkakasabit. Ngayon, nakatitig na lang siya sa litrato na inilapag ko sa kanyang mesa.“Where did you get this?”Napatawa ako nang mapait.“Seriously? Iyon ang unang tanong mo?”“Mags—”“Don't call me that.”Napahinto siya.Hindi ko alam kung alin ang mas nanginginig—ang mga kamay ko o ang boses ko. Buong gabi akong hindi nakatulog. Paulit-ulit kong binasa ang lumang artikulo tungkol sa pagkamatay ni Andres.At paulit-ulit kong tinitigan ang mukha ng lalaking nakilala ko bilang sarcastic, charming, at nakakainis kong boss.Ang lalaking minsang nadetine habang iniimbestigahan ang pagkamatay ng ama ng anak ko.“Answer me,” sabi ko. “Did you know Andres Villamor?”Matagal bago siya sumagot.“Yes.”Parang may malamig na tubig na

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 5 — The Price of Seeing Her Son

    Margaux's POV“Magkano, Doña Victoria? Magkano ang kailangan kong bayaran para marinig ang boses ng sarili kong anak?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagalit—ang katotohanang tinawagan niya ako para makipagkita, o ang mensaheng ipinadala niya bago pa ako makarating sa restaurant.Come alone, Margaux. This concerns Elias.At siyempre, pumunta ako.Dahil kapag pangalan ng anak ko ang ginagamit, kahit ilang beses na akong nasaktan, umaasa pa rin akong baka sa pagkakataong ito ay may magbabago.Nasa private dining room kami ng isang mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City. May crystal chandelier sa kisame, fresh orchids sa gitna ng mesa, at dalawang waiter na nakatayo sa labas na para bang may international summit na magaganap.Sa harap ko, kalmadong humihigop ng tsaa si Doña Victoria Villamor.Parang hindi niya ako pinagbawalang makita ang anak ko sa mismong birthday nito.Parang hindi niya sinabi kay Elias na baka hindi na ako bumalik.At parang hindi niya ginagamit ang pina

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 4 — The Man Who Knew Her Husband

    Margaux's POV“Before I sign anything, Mr. Santillan, kailangan kong malaman kung legal ba ang pinapagawa mo sa employees mo.”Napahinto si Nico sa paghigop ng kape.“Good morning din sa'yo, Margaux. Ang aga naman ng criminal accusations.”Itinaas ko ang tatlong pahinang hawak ko.“Gallery operations assistant ang in-apply-an ko. Bakit may nakalagay ditong other duties as assigned by the owner?”“Standard clause.”“Standard saan? Sa employment contract o sa kidnapping agreement?”Napangisi siya habang nakasandal sa kanyang office chair. “Grabe. Yesterday, ninakawan mo ako ng dignity. Today, inaakusahan mo akong kidnapper. At this rate, by Friday, wanted na ako sa Interpol.”“Depende sa performance mo as employer.”“Wow. First day mo pa lang, may performance evaluation na agad ako?”“Probationary ka rin sa paningin ko.”Napahalakhak siya.At sa kabila ng lahat ng problemang naghihintay sa akin sa labas ng gallery, hindi ko napigilang mapangiti.Second day ko sa Santillan Contemporary A

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 3 — The Painting That Insulted Her

    Margaux's POV“Miss, kung balak mong nakawin ang painting ko, at least piliin mo 'yong mahal. Hindi 'yong pinakamura sa gallery.”Dahan-dahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses.Isang lalaki ang nakasandal sa malaking marble counter, hawak ang isang paper cup ng kape. Naka-white linen shirt siya na nakarolyo hanggang siko, dark trousers, at sneakers na mukhang mas mahal pa kaysa sa isang buwang renta ko.Magulo nang kaunti ang buhok niya, na para bang sinadya niyang magmukhang bagong gising kahit halatang matagal siyang nag-ayos sa salamin.At ang ngiti?Diyos ko.Iyong klase ng ngiting siguradong ginagamit niya para makalusot sa traffic violations.“Excuse me?” tanong ko.Bahagya niyang itinaas ang kape.“Relax. Joke lang.”“Ah, joke pala. Akala ko kasi normal dito ang mang-akusa ng theft sa mga bisita.”Napangisi siya.“Wow. Ten seconds pa lang tayong magkakilala, may legal terminology na agad.”“Would you prefer a formal complaint?”“Depends. May dinner date bang kasama?”Na

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 2 — The Mother on Trial

    Margaux's POV“Attorney, sabihin mo sa akin kung paano naging ebidensiya ng pagiging masamang ina ang pagkawala ko ng malay tatlong taon na ang nakalipas.”Hindi agad sumagot si Attorney Camille Robles. Sa halip, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak na dokumento at inayos ang kanyang eyeglasses.“Margaux, nobody is saying you're a bad mother.”Napatawa ako nang mapait.“Really? Because that's exactly what they're trying to prove.”Nasa conference room kami ng Robles & Associates sa Ortigas. Glass walls, leather chairs, mamahaling coffee machine sa sulok—lahat ng bagay sa paligid ko ay mukhang maayos at kontrolado.Maliban sa buhay ko.Sa harap ko ay isang makapal na folder na may pangalan ko.IN RE: CUSTODY OF ELIAS ANDRES VILLAMORNakakatuwang isipin na ang isang batang mahilig sa dinosaurs, chocolate pancakes, at bedtime stories ay puwedeng maging subject ng napakaraming legal documents.Parang isang property dispute.Parang may dalawang taong nagtatalo kung sino ang may karapatang

  • Love, Lies and Other Masterpieces   Chapter 1 — The Birthday She Wasn't Invited To

    Margaux's POV“Anak ko ang may birthday, Doña Victoria. Bakit ako ang hindi puwedeng pumasok?”Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainsulto—ang katotohanang kailangan kong magpaalam para makita ang sarili kong anak, o ang dalawang security guard na nakaharang sa gate ng Villamor mansion na para bang isa akong kriminal.“Ma'am, pasensiya na po. Strict instructions po talaga.”Tiningnan ko ang guard na nagsalita. Mukhang mas matanda lang siya sa akin nang ilang taon. Halatang hindi komportable sa sitwasyon, pero hindi rin siya makatingin nang diretso sa mga mata ko.“Strict instructions from whom?”Hindi siya sumagot.“From Doña Victoria?” tanong ko.Bahagya siyang tumango.Napatawa ako. Hindi dahil may nakakatawa, kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka dito mismo sa harap ng gate ako maiyak.“Of course. Birthday ng anak ko, pero siya ang may guest list.”Mahigpit kong hinawakan ang paper bag na dala ko. Sa loob niyon ay isang dinosaur toy set na tatlong buwan kong pinag-ipunan. Hindi

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status