Mag-log in
Maagang dumating si Mira sa Primera Hotel event’s place, suot ang puting corporate dress at nakatali ang kanyang buhok. Tulad ng dati, organized siya at kalmado, siya ang ever reliable assistant ni Kyle Alvarado, ang CEO ng Megawide Corporation sa loob ng limang taon. Pati kasal ng boss ay siya ang nag-asikaso sa sobrang busy nito.
“Okay, flowers arranged, catering checked, music is ready,” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa checklist.
Isa-isa nang nagsidatingan ang mga bisitang pawang kilalang personalidad, investors, at mga business partner. Elegante ang ayos ang lugar, mga puting bulaklak, gintong dekorasyon, at magarbong mesa. Lahat ay excited makita ang pag-iisang dibdib ni Kyle at Sofie, isang modelo.
Pero may isang problema. Wala pa si Sofie.
“Where is the bride?” tanong sa kanya ng wedding coordinator, palihim na nagpa-panic.
“Nasaan na ba siya? Hindi ba dapat nandito na siya kanina pa?” usisa ng makeup artist.
Mabilis na kinuha ni Mira ang kanyang phone at tinawagan si Sofie. Tatlong beses. Wala pa ring sagot.
Nakakunot ang noo ni Kyle habang papalapit. Suot ang classic black tuxedo, gwapo at makisig. Tila ito Greek god na nakalabas sa libro. Ipinilig niya ang ulo. Ikakasal na ang boss niya, dapat na niyang tigilan ang lihim na pagtingin dito.
“Mira,” malamig ang tono ni Kyle. "Anong nangyayari?”
“S-Sir, hindi pa po dumarating si Miss Sofie. I’ve tried calling her, multiple times, pero hindi po siya sumasagot.”
Suminghap si Kyle. Tumalikod saglit, tumingin sa altar, saka bumaling kay Mira.
“She’s coming, baka na-traffic lang.”
Tumango siya. He’s very particular with time. Wala ni isang empleyado ng Megawide ang nale-late. Pero pagdating kay Sofie, talagang nagiging soft ang cold-hearted na CEO.
Lumipas pa ang isang oras. Nasa altar na din ang pari. Nakahanda na ang lahat. Nagsisimula na ang bulungan ng mga tao sa paligid. Sino ba naman kasing matinong babae ang hindi sisipot sa kasal kung si Kyle Alvarado ang groom? Ito ang pinakamayamang business tycoon sa bansa bukod sa napakagwapo at kisig nito.
Tumunog ang cellphone nitong hawak niya. Nakita niya ang notification. Mensahe mula kay Sofie. Tila napugto ang hininga niya ng makita ang message.
“I’m sorry, Kyle. I can’t give up my career. Please forgive me,” nanginig ang kamay niya sa nabasa.
Nakita niyang palapit ang binata.
“Sir, m-may message po galing kay Ms. Sofie. Sir, huwag po kayong --”
Hindi na siya pinatapos ni Kyle. Bigla nitong hinablot ang cellphone at binasa ang message. Nakita niya ang paggalaw ng panga nito.
Humakbang ito palapit at marahas siyang hinila sa pulso. Halos mabitawan niya ang cellphone sa gulat.
“S-Sir?!” sigaw ni Mira habang binabagtas nila ang red carpet.
“Well, ngayon, kailangan ko ng bride. Inuutusan kitang pakasalan ako,” malamig pero nag-uutos ang tinig ni Kyle
“H-Ha? Sir, ano pong sinasabi ninyo?”
“Ikaw na ang ikakasal sa akin.”
Tila gusto niyang kurutin ang sarili dahil baka ang lahat ng ito ay panaginip lamang. Kagabi lang ay nasa delulu land siya at ini-imagine na siya ang bride ni Kyle. Mukhang nakinig ang universe sa kahilingan niya!
“Ano?! Sir, hindi po, hindi puwede tayong ikasal,” aniyang malapit ng himatayin.
“Wala akong bride, I need one,” matigas nitong sabi na tila nauubusan na ang pasensya. Ayaw pa naman nito ng makulit.
“Pero, Sir, ako po ay isang hamak na assistant lang,” aniyang napayuko. Nawala ang puso niya sa kinalalagyan.
“Exactly. Kasal lang ‘to sa papel. Babayaran kita ng malaking halaga. Sofie will come back sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”
Hindi na siya nakapagsalita pa at tumango na lamang. Payag siya kahit kasal-kasalan lamang ito. Hindi na niya namalayan kung paano siya nakarating sa room upang isuot ang wedding gown.
Nilamon siya ng kaba, takot, at excitement. Tulala siyang sumunod sa glam team.
Nagsimula na ang seremonyas sa hudyat ni Kyle. Tumutugtog ang klasikong instrumental wedding song habang unti-unting nagbukas ang malalaking pinto ng grand ballroom. Napalingon ang lahat sa dulo ng aisle, at halos sabay-sabay ang bulungan ng mga bisita sa gulat at pagtataka.
At sa harap ng daan-daang bisita, siya ang biglang naging bride. Umepekto na ang pagtutulos niya ng kandila sa simbahan. Pati ang prayer request niya sa log book ng chapel at Simbang gabi tuwing Disyembre. Wishes do come true.
Dahan-dahang lumakad si Mira, suot ang wedding gown na orihinal na para kay Sofie. Ang damit ay bumagay sa kanya sa paraang ni hindi niya naisip na posible, elegante ang damit na sakto ang sukat sa kanya. May kakaibang alindog siya na hindi niya sinasadyang maipamalas sa mamahaling gown. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang bouquet, at halos hindi siya makahinga. Ni hindi alam ng pamilya niya na ikinakasal siya.
Hindi ito dapat mangyari. Pero sinungaling siya kung sasabihin niyang ayaw niya ang makasal sa CEO na matagal na niyang iniibig na nasa sa dulo ng altar, nakatayo nang matikas at gwapo sa kanyang tuxedo. Ang mga mata nito ay nakatuon sa kanya at doon siya nakahanap ng lakas upang ipagpatuloy ang bawat hakbang. Kailangan siya ng boss.
Pagdating niya sa altar, inabot ni Kyle ang kamay niya. Init ng palad nito ang pumawi sa nanlalamig at naginginig niyang katawan.
Tahimik ang buong bulwagan. Pati ang pari ay sandaling natigilan, bago sinimulan ang seremonya. Walang nakakaalam kung ano ang nangyari kay Sofie. Walang paliwanag ngunit walang tumutol.
Lahat ay tulalang nakamasid sa bagong bride. Nagsimula ang pari na magsalita.
“Sa hirap at ginhawa…Sa sakit at kalusugan…Hanggang kamatayan...”
Isa-isang binigkas ni Kyle ang mga salita. Diretso ang tinig at walang alinlangan.
Ngunit nang siya na ang kailangang magsalita, sandali siyang namutla. Nanginginig ang boses niya habang inuulit ang mga salita ng pari.
“...tatanggapin kita… sa hirap at ginhawa…”
Napatingin siya kay Kyle. Nalunod na naman siya sa kulay tsokolateng mata ng kanyang boss.
“...at mamahalin habambuhay.”
“By the power vested in me,” sabi ng pari, “I now pronounce you husband and wife.”
Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Legal na asawa na siya ng CEO ng Megawide Corporation. Parang panaginip. Parang eksena sa pelikula at nobela.
“You may now kiss the bride,” anang pari.
Inilapit ni Prince ang mukha, ngunit itinaas ni Stefie ang sketchpad sa pagitan nila. Sa halip na mga labi niya, ang papel ang nahalikan nito.“Wala kang professional fee. Magtigil ka! Nakakarami ka na!”Umayos ng upo si Prince at pinunasan ang labi. “Hindi libre ang payo ko.”“Bakit hindi mo sinabi bago ako humingi ng tulong?”“Hindi mo rin tinanong.”“Alam mo, noong una, akala ko matino ka. Hindi pala. Nuknukan ka ng bastos!” aniyang hinampas ito ng sketch pad“Akala ko rin mabait ka.”Ibinaba ni Stefie ang sketchpad. “Mabait ako sa mabait. Kasalanan mong nakakainis ka.”Natawa si Prince at tumayo mula sa bench. “Halika na. Baka naghihintay na sa mansyon ang daddy mo.”Nawala ang ngiti ni Stefie. Dahil sa pang-aasar nito, pansamantala niyang nakalimutan ang pag-uusap nila ni Don Severo.Isinara niya ang sketchpad at ibinalik iyon sa bag. Sabay silang naglakad patungo sa parking area habang sumusunod sa hindi kalayuan ang dalawang bodyguard.Si Prince ang nagmaneho pauwi. Tahimik lam
Napahigpit ang hawak ni Stefie sa cellphone.“Dad, puwede ko namang pagsabayin ang pagiging mabuting asawa at pagnenegosyo.”“Hindi mo kailangang magpakahirap. Kung pera ang gusto mo, dadagdagan ko ang buwanang allowance mo.”“Hindi pera ang gusto ko.”“Ano, kung gayon?”“Gusto kong magkaroon ng sariling pangalan. Gusto kong makilala dahil sa ginawa ko, hindi dahil anak ninyo ako.”Natahimik ang ama.“Hindi ka ipinanganak para magtinda ng sapatos,” mariing sabi ni Don Severo.“Hindi lang ako magtitinda. Ako ang magdidisenyo.”“Pareho lang iyon.”“Hindi, Daddy. Hindi pareho.”Muling tumigas ang tinig ng ama. “Umuwi ka at pag-uusapan natin ito.”“Uuwi ako pagkatapos naming tingnan ang unit.”“Stefie—”“Hindi ko po hinihingi ang permiso ninyo. Ipinaaalam ko lang ang desisyon ko.”Pinatay niya ang tawag bago pa siya maunahan ng takot. Ilang sandali siyang nanatiling nakatingin sa screen. Ngayon lang niya ibinaba ang tawag habang nagsasalita pa ang ama.Tahimik na lumapit si Prince. Hindi
Nanginig ang loob ni Stefie, ngunit hindi niya hahayaang makita nitong kinabahan siya. Pinilit niyang tumawa at tinaasan ito ng kilay.“Sabi ng lahat ng lalaking maliit ang etits.”Nawala ang ngiti ni Prince.Napangisi siya. Sa wakas, nakaganti rin.“Paano mo nalamang maliit?” Hinawakan nito ang buckle ng sinturon. “Gusto mong makita?”Nanlaki ang mga mata ni Stefie. “Show it.”Hindi niya alam kung saan nanggaling ang tapang niya. Wala pa siyang nakikitang ari ng lalaki sa personal. Kahit mga larawan niyon ay iniiwasan niyang tingnan.Ngunit bakit tila na-excite pa siya?Nanatiling nakatingin sa kanya si Prince habang kinakalas ang sinturon.Napaatras si Stefie. “Ano’ng ginagawa mo?”“Showing it.” Hinila nito ang sinturon mula sa unang belt loop. “Ikaw ang nagsabi.”“Hindi ko sinabing maghubad ka rito!”“Scared, my dear future wife?”“Hindi! Paano kung may pumasok?”“Walang magtatangkang pumasok nang hindi kumakatok.”Tumawa ito nang tuluyang mawala ang tapang niya. Hindi naman nito i
Parang biglang uminit ang hanging namamagitan sa kanila. Nasa kanyang pulsuhan pa rin ang kamay ni Prince, ngunit nang tangkain niyang bawiin iyon, binitiwan siya nito.“Huwag na. Binabawi ko ang wish.”“Sabi mo kahit anong wish.”“Ako ang nagbigay kaya ako rin ang puwedeng bumawi.”“Wala kang isang salita.”“Abusado.”Sumandal si Prince sa gilid ng mesa at pinagmasdan siya. “Sabihin mo na lang na natatakot ka.”“Hindi ako natatakot sa iyo.”“Talaga?” Bumaba ang tingin nito sa kanyang mga labi. “Malakas lang yata ang loob mo kapag may photographer o nakatingin ang pamilya mo.”Napataas ang baba ni Stefie. “Anong ibig mong sabihin?”“Kanina, hinalikan mo ako dahil kailangan natin ng litrato. Ngayon, tayong dalawa lang.”“So?”“Prove it.” Kumibit-balikat si Prince. “Anyway, it’s just a kiss. Isipin mong practice para maging komportable tayo sa isa’t isa.”Para bang alam nitong madaling tamaan ang pride niya. Mas nakakainis dahil epektibo ang pang-uudyok nito.Lumapit si Stefie at hinawa
Nawala ang matamis na ngiti ni Eloise.Mabilis nitong binitiwan si Prince at napaatras. Namutla ito habang nakatitig kay Stefie na para bang ngayon lamang nito lubos na nakilala kung sino ang nasa harap nito.“Ikaw pala, Stefie Santillan. Hi!”Nagbago rin ang tono nito. Nawala ang lambing at napalitan ng pag-iingat.Tumayo si Stefie at lumapit kay Prince. Kumapit siya sa braso nito bago ngumiti sa babae.“Yes. At hindi niya ako ka-meeting. Ako ang future wife niya.”Hindi niya alam kung bakit kailangan pa niyang idiin iyon.Napatingin si Prince sa pagkakapit niya rito. Sa halip na alisin ang kamay niya, ipinatong nito ang palad sa kanyang baywang.“Fiancée ko si Stefie,” pagkumpirma nito. “Nai-post na rin kahapon ang engagement announcement. Nakapagtakda na kami ng petsa ng kasal.”“Hindi ko pa nakita.” Pilit na ngumiti si Eloise. “Congratulations.”“Thank you,” masayang sagot ni Stefie, kahit hindi naman siya ang tinitingnan nito.Itinaas ni Eloise ang paper bag. “Nandito lang naman
Isang halik lang. Para sa litrato.Bumaling siya kay Prince at pilit na ngumiti.“Bilisan mo lang,” bulong niya. “Dampi lang. Walang dahilan para tagalan.”Tumaas ang isang sulok ng labi nito. “Ikaw ang huwag magpadala, Mahal.”Napakunot-noo siya. “Excuse me?”Hindi na siya binigyan ni Prince ng pagkakataong makapagreklamo. Hinawakan nito ang kanyang baba at inilapit ang mukha sa kanya.“Ready po,” sabi ng photographer.Sunod-sunod ang pitik ng camera.Dumampi ang mga labi ni Prince sa kanya.Sa simula ay maingat at kontrolado ang halik. Sapat lamang upang magmukha silang tunay na magkasintahan sa litrato. Walang init, walang pagnanasa, isang eksenang kailangan nilang gampanan para sa mga taong nakatingin.Ngunit nang ilapat niya ang palad sa dibdib ni Prince, naramdaman niya ang mabilis na tibok ng puso nito.Humigpit ang hawak ni Prince sa kanyang baywang. Kumilos ang mga labi nito, at ang simpleng pagdampi ay naging mas malalim.Napakapit siya sa kuwelyo nito.“Perfect! Nakuha na p







