Masuk
Maagang dumating si Mira sa Primera Hotel event’s place, suot ang puting corporate dress at nakatali ang kanyang buhok. Tulad ng dati, organized siya at kalmado, siya ang ever reliable assistant ni Kyle Alvarado, ang CEO ng Megawide Corporation sa loob ng limang taon. Pati kasal ng boss ay siya ang nag-asikaso sa sobrang busy nito.
“Okay, flowers arranged, catering checked, music is ready,” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa checklist.
Isa-isa nang nagsidatingan ang mga bisitang pawang kilalang personalidad, investors, at mga business partner. Elegante ang ayos ang lugar, mga puting bulaklak, gintong dekorasyon, at magarbong mesa. Lahat ay excited makita ang pag-iisang dibdib ni Kyle at Sofie, isang modelo.
Pero may isang problema. Wala pa si Sofie.
“Where is the bride?” tanong sa kanya ng wedding coordinator, palihim na nagpa-panic.
“Nasaan na ba siya? Hindi ba dapat nandito na siya kanina pa?” usisa ng makeup artist.
Mabilis na kinuha ni Mira ang kanyang phone at tinawagan si Sofie. Tatlong beses. Wala pa ring sagot.
Nakakunot ang noo ni Kyle habang papalapit. Suot ang classic black tuxedo, gwapo at makisig. Tila ito Greek god na nakalabas sa libro. Ipinilig niya ang ulo. Ikakasal na ang boss niya, dapat na niyang tigilan ang lihim na pagtingin dito.
“Mira,” malamig ang tono ni Kyle. "Anong nangyayari?”
“S-Sir, hindi pa po dumarating si Miss Sofie. I’ve tried calling her, multiple times, pero hindi po siya sumasagot.”
Suminghap si Kyle. Tumalikod saglit, tumingin sa altar, saka bumaling kay Mira.
“She’s coming, baka na-traffic lang.”
Tumango siya. He’s very particular with time. Wala ni isang empleyado ng Megawide ang nale-late. Pero pagdating kay Sofie, talagang nagiging soft ang cold-hearted na CEO.
Lumipas pa ang isang oras. Nasa altar na din ang pari. Nakahanda na ang lahat. Nagsisimula na ang bulungan ng mga tao sa paligid. Sino ba naman kasing matinong babae ang hindi sisipot sa kasal kung si Kyle Alvarado ang groom? Ito ang pinakamayamang business tycoon sa bansa bukod sa napakagwapo at kisig nito.
Tumunog ang cellphone nitong hawak niya. Nakita niya ang notification. Mensahe mula kay Sofie. Tila napugto ang hininga niya ng makita ang message.
“I’m sorry, Kyle. I can’t give up my career. Please forgive me,” nanginig ang kamay niya sa nabasa.
Nakita niyang palapit ang binata.
“Sir, m-may message po galing kay Ms. Sofie. Sir, huwag po kayong --”
Hindi na siya pinatapos ni Kyle. Bigla nitong hinablot ang cellphone at binasa ang message. Nakita niya ang paggalaw ng panga nito.
Humakbang ito palapit at marahas siyang hinila sa pulso. Halos mabitawan niya ang cellphone sa gulat.
“S-Sir?!” sigaw ni Mira habang binabagtas nila ang red carpet.
“Well, ngayon, kailangan ko ng bride. Inuutusan kitang pakasalan ako,” malamig pero nag-uutos ang tinig ni Kyle
“H-Ha? Sir, ano pong sinasabi ninyo?”
“Ikaw na ang ikakasal sa akin.”
Tila gusto niyang kurutin ang sarili dahil baka ang lahat ng ito ay panaginip lamang. Kagabi lang ay nasa delulu land siya at ini-imagine na siya ang bride ni Kyle. Mukhang nakinig ang universe sa kahilingan niya!
“Ano?! Sir, hindi po, hindi puwede tayong ikasal,” aniyang malapit ng himatayin.
“Wala akong bride, I need one,” matigas nitong sabi na tila nauubusan na ang pasensya. Ayaw pa naman nito ng makulit.
“Pero, Sir, ako po ay isang hamak na assistant lang,” aniyang napayuko. Nawala ang puso niya sa kinalalagyan.
“Exactly. Kasal lang ‘to sa papel. Babayaran kita ng malaking halaga. Sofie will come back sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”
Hindi na siya nakapagsalita pa at tumango na lamang. Payag siya kahit kasal-kasalan lamang ito. Hindi na niya namalayan kung paano siya nakarating sa room upang isuot ang wedding gown.
Nilamon siya ng kaba, takot, at excitement. Tulala siyang sumunod sa glam team.
Nagsimula na ang seremonyas sa hudyat ni Kyle. Tumutugtog ang klasikong instrumental wedding song habang unti-unting nagbukas ang malalaking pinto ng grand ballroom. Napalingon ang lahat sa dulo ng aisle, at halos sabay-sabay ang bulungan ng mga bisita sa gulat at pagtataka.
At sa harap ng daan-daang bisita, siya ang biglang naging bride. Umepekto na ang pagtutulos niya ng kandila sa simbahan. Pati ang prayer request niya sa log book ng chapel at Simbang gabi tuwing Disyembre. Wishes do come true.
Dahan-dahang lumakad si Mira, suot ang wedding gown na orihinal na para kay Sofie. Ang damit ay bumagay sa kanya sa paraang ni hindi niya naisip na posible, elegante ang damit na sakto ang sukat sa kanya. May kakaibang alindog siya na hindi niya sinasadyang maipamalas sa mamahaling gown. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang bouquet, at halos hindi siya makahinga. Ni hindi alam ng pamilya niya na ikinakasal siya.
Hindi ito dapat mangyari. Pero sinungaling siya kung sasabihin niyang ayaw niya ang makasal sa CEO na matagal na niyang iniibig na nasa sa dulo ng altar, nakatayo nang matikas at gwapo sa kanyang tuxedo. Ang mga mata nito ay nakatuon sa kanya at doon siya nakahanap ng lakas upang ipagpatuloy ang bawat hakbang. Kailangan siya ng boss.
Pagdating niya sa altar, inabot ni Kyle ang kamay niya. Init ng palad nito ang pumawi sa nanlalamig at naginginig niyang katawan.
Tahimik ang buong bulwagan. Pati ang pari ay sandaling natigilan, bago sinimulan ang seremonya. Walang nakakaalam kung ano ang nangyari kay Sofie. Walang paliwanag ngunit walang tumutol.
Lahat ay tulalang nakamasid sa bagong bride. Nagsimula ang pari na magsalita.
“Sa hirap at ginhawa…Sa sakit at kalusugan…Hanggang kamatayan...”
Isa-isang binigkas ni Kyle ang mga salita. Diretso ang tinig at walang alinlangan.
Ngunit nang siya na ang kailangang magsalita, sandali siyang namutla. Nanginginig ang boses niya habang inuulit ang mga salita ng pari.
“...tatanggapin kita… sa hirap at ginhawa…”
Napatingin siya kay Kyle. Nalunod na naman siya sa kulay tsokolateng mata ng kanyang boss.
“...at mamahalin habambuhay.”
“By the power vested in me,” sabi ng pari, “I now pronounce you husband and wife.”
Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Legal na asawa na siya ng CEO ng Megawide Corporation. Parang panaginip. Parang eksena sa pelikula at nobela.
“You may now kiss the bride,” anang pari.
“Husband, kung gusto talaga nating umabot sa forever, mangako ka sa akin na hindi mo ako iiwan.”Napatitig si Prince sa kamay ni Stefie na nakahawak sa kanya. Ang dali sanang sabihin ng oo. Ngunit naalala niya si Alexander, ang mga dokumento ng Santillan Foundation, at ang dahilan kung bakit niya pinakasalan ang babaeng naghihintay ngayon ng sagot.“Wife, hindi ko gustong dumating ang araw na kailangan tayong maghiwalay.”“Talaga?”“Oo. Gusto kitang makasama nang mas matagal pa sa isang taon.”Napangiti si Stefie. Hinawakan nito ang pisngi niya at hinalikan siya. Tinugon niya ang halik, ngunit may bigat pa rin sa dibdib niya. Hindi niya kontrolado kung mananatili ito kapag nalaman ang lahat.Paglayo nito, lumitaw ang pamilyar na mapaglarong ngiti.“By the way, husband, may utang ka pa sa akin.”“Anong utang?”“Isang romantic appointment.”“Aba, may accounting department ka na pala.”“May record ako ng lahat ng postponed appointments.”“May penalty ba?”“Meron. Husband, tonight, make s
“Prince, kapag natapos na ang isang taon nating kasal, let's extend it to forever. I think I'm falling in love with you.”Hindi nakapagsalita si Prince. Hawak ni Stefie ang dalawa niyang kamay habang nakatingin sa kanyang mukha.Forever.Iyon ang salitang hindi niya kailanman isinama sa plano noong pinakasalan niya ito. Ginawa niyang daan ang kasal upang makalapit sa pamilya Santillan at maimbestigahan ang pagkamatay ni Alexander. Ngayon, ang babaeng nasa harapan niya ang kusang humihiling na huwag na silang maghiwalay.“Wife…”“Husband, bakit? Nagulat ka ba?” May munting ngiti sa labi nito.“Oo. Hindi ko inaasahang sasabihin mo iyon.”“Akala ko obvious na.”Mas nais niyang yakapin ito kaysa maghanap ng sagot. Ngunit paano niya tatanggapin ang alok na habang-buhay kung hindi pa nito alam kung bakit talaga nagsimula ang kanilang kasal?“Prince, hindi mo kailangang sabihin na love mo rin ako,” sabi ni Stefie. “Gusto ko lang maging honest. Hindi rin kita pinipilit magdesisyon tungkol sa
“Husband, ngayong gabi na natin ituloy ang naudlot nating date in bed.”Natigilan si Prince. Nakayakap pa rin si Stefie sa leeg niya, at sa lapit ng mukha nito, halos maramdaman niya ang init ng bawat salita.“Wife, hindi mo talaga nakakalimutan ang appointment natin?”“Siyempre! Naka-postpone lang naman iyon.”“Akala ko na-cancel na sa system.”“Walang cancellation, husband. Reschedule lang.”Napangiti siya, ngunit hindi niya mapigilan ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Hinila siya ni Stefie palapit.“Bakit ka biglang natahimik?”Hinawakan niya ang baywang nito. “Kasi ang ganda mo. At gusto kitang halikan hanggang makalimutan natin ang oras.”“Then kiss me.”Tinugon niya ang halik nito at muling lumapit nang maghiwalay ang kanilang mga labi. Dumampi ang kamay ni Stefie sa batok niya. Mula sa bukas na bintana, naririnig ang pagaspas ng mga dahon, ngunit ang atensiyon niya ay nasa babaeng yakap niya.Sa loob ng ilang sandali, wala siyang inisip kundi ang lambing nito. Nang maghiw
“Parang hindi ka naman nadulas dito.”Pilit na ngumiti si Prince kahit nanlalamig ang kanyang mga palad.“Wife, paano mo nasabing hindi ako nadulas?”Inilapit ni Stefie ang cellphone at muling pinanood ang CCTV footage.“Tingnan mo. Huminto ka muna rito bago ka nahulog.”Nakita niyang nakatayo siya sa hagdan, tila nag-aalangan sa susunod na gagawin. Hindi malinaw ang mismong pagkahulog, ngunit sapat ang mga naunang kilos niya upang magmukhang kahina-hinala.“Bakit ka huminto rito, husband?”“Baka nawalan ako ng balanse. Alam mo naman, kapag pakiramdam mong madudulas ka, hihinto ka muna para makabawi.”“Oo nga.”“Baka nagkamali lang din ako ng apak. Tapos may hawak pa akong baso kaya—”Napahinto siya. Masyado na siyang nagpapaliwanag.Muling pinanood ni Stefie ang video.“Wife, pati ba pagkahulog ko kailangan pang imbestigahan?” biro niya.“Gusto ko lang makasiguro, husband.”Hindi na siya nagsalita.Maya-maya, ibinaba ni Stefie ang cellphone.“Anyway, ang mahalaga, safe ka.”Halos map
“Husband, para malaman natin kung paano ka nadulas, papakuha ko kay Daddy ang CCTV footage ng hagdan.”Halos mapasigaw si Prince. CCTV? Sa dami ng puwedeng pag-usapan ng asawa, bakit iyon pa?“Wife, kailangan pa ba iyon? Okay naman ako.”“Hindi okay ang muntik ka nang mapahamak!”“Nakakahiya, eh. Para akong batang hindi marunong gumamit ng hagdan.”“Hindi kita pagtatawanan. Gusto kong malaman kung may dapat ayusin para walang ibang maaksidente.”“Baka naman naaabala natin si Daddy mo.”“Safety nating lahat ito, husband.”Wala siyang naisagot. Kung pipigilan niya ito, lalo lamang magtataka ang asawa. Ngunit kung pumayag siya, maaaring makita nito ang hindi niya kayang ipaliwanag. Naalala niya ang mga kamerang nakita bago ang ginawa niyang kalokohan. Hindi niya alam kung ano ang nakunan. Mas gugustuhin pa niyang humarap sa galit na shareholders kaysa panoorin ang sarili sa CCTV.Kinuha ni Stefie ang cellphone.“Wife, nauuhaw ako.”“Ikukuha kita ng tubig pagkatapos kong mag-message kay D
“Kung pipiliin ninyo pa rin ang hagdan, mag-ingat po kayo, sir.”Napailing si Prince. “Kelvin, kapag napilay ako dahil sa advice mo, ikaw ang sisisihin ko.”“Sir, sinabi ko rin namang puwede ninyong sabihin ang totoo.”Hindi siya nakasagot. Ibinaba niya ang tawag at bumalik sa mansyon. Napahinto siya sa harap ng hagdan. Nakakatawa ang suhestiyon ni Kelvin. Hindi niya isasakripisyo ang kalusugan para lamang umiwas sa sex.Umakyat siya nang maayos, ngunit bago buksan ang pinto, kinabahan siya. Mas madali pang harapin ang problema sa Altavera kaysa ang asawang naghihintay sa loob.Nakaupo pa rin si Stefie sa kama.“Husband, nasaan ang tubig?”“Ah, nakalimutan ko.”“Prince, baka ikaw ang may problema sa memory.”Napatawa siya, ngunit nahirapan siyang salubungin ang tingin nito. Lumapit si Stefie at inayos ang kuwelyo niya.“Okay ka lang? Parang ang lalim ng iniisip mo.”“Okay lang, wife.”“Sigurado ka? Kanina pa kita napapansing tahimik.”Gusto niyang sabihing may trabaho lamang siyang in







