เข้าสู่ระบบ
Maagang dumating si Mira sa Primera Hotel event’s place, suot ang puting corporate dress at nakatali ang kanyang buhok. Tulad ng dati, organized siya at kalmado, siya ang ever reliable assistant ni Kyle Alvarado, ang CEO ng Megawide Corporation sa loob ng limang taon. Pati kasal ng boss ay siya ang nag-asikaso sa sobrang busy nito.
“Okay, flowers arranged, catering checked, music is ready,” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa checklist.
Isa-isa nang nagsidatingan ang mga bisitang pawang kilalang personalidad, investors, at mga business partner. Elegante ang ayos ang lugar, mga puting bulaklak, gintong dekorasyon, at magarbong mesa. Lahat ay excited makita ang pag-iisang dibdib ni Kyle at Sofie, isang modelo.
Pero may isang problema. Wala pa si Sofie.
“Where is the bride?” tanong sa kanya ng wedding coordinator, palihim na nagpa-panic.
“Nasaan na ba siya? Hindi ba dapat nandito na siya kanina pa?” usisa ng makeup artist.
Mabilis na kinuha ni Mira ang kanyang phone at tinawagan si Sofie. Tatlong beses. Wala pa ring sagot.
Nakakunot ang noo ni Kyle habang papalapit. Suot ang classic black tuxedo, gwapo at makisig. Tila ito Greek god na nakalabas sa libro. Ipinilig niya ang ulo. Ikakasal na ang boss niya, dapat na niyang tigilan ang lihim na pagtingin dito.
“Mira,” malamig ang tono ni Kyle. "Anong nangyayari?”
“S-Sir, hindi pa po dumarating si Miss Sofie. I’ve tried calling her, multiple times, pero hindi po siya sumasagot.”
Suminghap si Kyle. Tumalikod saglit, tumingin sa altar, saka bumaling kay Mira.
“She’s coming, baka na-traffic lang.”
Tumango siya. He’s very particular with time. Wala ni isang empleyado ng Megawide ang nale-late. Pero pagdating kay Sofie, talagang nagiging soft ang cold-hearted na CEO.
Lumipas pa ang isang oras. Nasa altar na din ang pari. Nakahanda na ang lahat. Nagsisimula na ang bulungan ng mga tao sa paligid. Sino ba naman kasing matinong babae ang hindi sisipot sa kasal kung si Kyle Alvarado ang groom? Ito ang pinakamayamang business tycoon sa bansa bukod sa napakagwapo at kisig nito.
Tumunog ang cellphone nitong hawak niya. Nakita niya ang notification. Mensahe mula kay Sofie. Tila napugto ang hininga niya ng makita ang message.
“I’m sorry, Kyle. I can’t give up my career. Please forgive me,” nanginig ang kamay niya sa nabasa.
Nakita niyang palapit ang binata.
“Sir, m-may message po galing kay Ms. Sofie. Sir, huwag po kayong --”
Hindi na siya pinatapos ni Kyle. Bigla nitong hinablot ang cellphone at binasa ang message. Nakita niya ang paggalaw ng panga nito.
Humakbang ito palapit at marahas siyang hinila sa pulso. Halos mabitawan niya ang cellphone sa gulat.
“S-Sir?!” sigaw ni Mira habang binabagtas nila ang red carpet.
“Well, ngayon, kailangan ko ng bride. Inuutusan kitang pakasalan ako,” malamig pero nag-uutos ang tinig ni Kyle
“H-Ha? Sir, ano pong sinasabi ninyo?”
“Ikaw na ang ikakasal sa akin.”
Tila gusto niyang kurutin ang sarili dahil baka ang lahat ng ito ay panaginip lamang. Kagabi lang ay nasa delulu land siya at ini-imagine na siya ang bride ni Kyle. Mukhang nakinig ang universe sa kahilingan niya!
“Ano?! Sir, hindi po, hindi puwede tayong ikasal,” aniyang malapit ng himatayin.
“Wala akong bride, I need one,” matigas nitong sabi na tila nauubusan na ang pasensya. Ayaw pa naman nito ng makulit.
“Pero, Sir, ako po ay isang hamak na assistant lang,” aniyang napayuko. Nawala ang puso niya sa kinalalagyan.
“Exactly. Kasal lang ‘to sa papel. Babayaran kita ng malaking halaga. Sofie will come back sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”
Hindi na siya nakapagsalita pa at tumango na lamang. Payag siya kahit kasal-kasalan lamang ito. Hindi na niya namalayan kung paano siya nakarating sa room upang isuot ang wedding gown.
Nilamon siya ng kaba, takot, at excitement. Tulala siyang sumunod sa glam team.
Nagsimula na ang seremonyas sa hudyat ni Kyle. Tumutugtog ang klasikong instrumental wedding song habang unti-unting nagbukas ang malalaking pinto ng grand ballroom. Napalingon ang lahat sa dulo ng aisle, at halos sabay-sabay ang bulungan ng mga bisita sa gulat at pagtataka.
At sa harap ng daan-daang bisita, siya ang biglang naging bride. Umepekto na ang pagtutulos niya ng kandila sa simbahan. Pati ang prayer request niya sa log book ng chapel at Simbang gabi tuwing Disyembre. Wishes do come true.
Dahan-dahang lumakad si Mira, suot ang wedding gown na orihinal na para kay Sofie. Ang damit ay bumagay sa kanya sa paraang ni hindi niya naisip na posible, elegante ang damit na sakto ang sukat sa kanya. May kakaibang alindog siya na hindi niya sinasadyang maipamalas sa mamahaling gown. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang bouquet, at halos hindi siya makahinga. Ni hindi alam ng pamilya niya na ikinakasal siya.
Hindi ito dapat mangyari. Pero sinungaling siya kung sasabihin niyang ayaw niya ang makasal sa CEO na matagal na niyang iniibig na nasa sa dulo ng altar, nakatayo nang matikas at gwapo sa kanyang tuxedo. Ang mga mata nito ay nakatuon sa kanya at doon siya nakahanap ng lakas upang ipagpatuloy ang bawat hakbang. Kailangan siya ng boss.
Pagdating niya sa altar, inabot ni Kyle ang kamay niya. Init ng palad nito ang pumawi sa nanlalamig at naginginig niyang katawan.
Tahimik ang buong bulwagan. Pati ang pari ay sandaling natigilan, bago sinimulan ang seremonya. Walang nakakaalam kung ano ang nangyari kay Sofie. Walang paliwanag ngunit walang tumutol.
Lahat ay tulalang nakamasid sa bagong bride. Nagsimula ang pari na magsalita.
“Sa hirap at ginhawa…Sa sakit at kalusugan…Hanggang kamatayan...”
Isa-isang binigkas ni Kyle ang mga salita. Diretso ang tinig at walang alinlangan.
Ngunit nang siya na ang kailangang magsalita, sandali siyang namutla. Nanginginig ang boses niya habang inuulit ang mga salita ng pari.
“...tatanggapin kita… sa hirap at ginhawa…”
Napatingin siya kay Kyle. Nalunod na naman siya sa kulay tsokolateng mata ng kanyang boss.
“...at mamahalin habambuhay.”
“By the power vested in me,” sabi ng pari, “I now pronounce you husband and wife.”
Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Legal na asawa na siya ng CEO ng Megawide Corporation. Parang panaginip. Parang eksena sa pelikula at nobela.
“You may now kiss the bride,” anang pari.
“Si Don Severo Santillan po.”Napatayo si Prince. Pangalan ng biyenan ang nakalagay sa dokumentong may kaugnayan sa malaking halagang nailipat ilang araw bago namatay ang kanyang ama.“Anong klaseng dokumento iyan?”“Joint fund-transfer authorization po. Nakatala si Alexander Buenavista bilang kinatawan ng Meridian at si Don Severo bilang kinatawan ng Santillan Foundation.”“Verified ba ang mga pirma?”“Hindi pa po, sir. Scanned copy pa lang ang nakita namin.”“Siguraduhin ninyong mapapanatili ang orihinal na files at access logs. Walang dapat mabura.”Pagkababa ng tawag, kinontak niya si Noah.“Hindi pa iyan patunay ng krimen,” paalala nito matapos siyang pakinggan. “Kailangan natin ang kasunduan, bank confirmation, at orihinal na authorization.”“Alam ko. Hihingin ko lahat.”“At huwag mong pangunahan ang resulta, Prince.”Hindi niya iyon sinagot. Hindi niya maalis sa isip ang pangalan ni Don Severo sa dokumento.Pagpasok niya sa kuwarto, tulog na si Stefie. Umupo siya sa gilid ng ka
“May itinatago ka ba sa akin?”Hindi agad nakasagot si Prince. Nakatayo si Stefie sa kabilang panig ng mesa, nakatingin sa laptop na bigla niyang isinara.“Lumang financial records ng kompanya ni Daddy ang tinitingnan ko,” sagot niya.“Bakit mo isinara noong dumating ako?”“Nagulat lang ako.”Sumandal si Stefie sa gilid ng mesa. “Husband, naiintindihan kong may confidential matters sa trabaho mo. Hindi ko kailangang malaman ang bawat transaksiyon.”“Alam ko.”“Pero sana hindi mo iparamdam na kailangan mong magtago kapag nandiyan ako.”Mas mahirap harapin ang mahinahong tinig nito kaysa galit na tanong. Nais niyang sabihin na tungkol sa pagkamatay ng kanyang ama ang imbestigasyon. Ngunit paano niya babanggitin si Don Severo nang wala pang sapat na patunay?“Alright, nag-iimbestiga ako sa pagkamatay ni Daddy. Kapag sapat na ang detalye, sasabihin ko sa’yo lahat.”Matagal siyang tiningnan ni Stefie bago tumango.“Okay. Hindi na muna ako magtatanong.”Lumapit ito at niyakap siya. “Husband
Nagising si Prince nang maramdaman niyang gumalaw si Stefie sa kanyang tabi. Nakapikit pa rin ito, nakayakap sa kanyang braso habang nakasandal ang pisngi sa kanyang balikat.Inayos niya ang kumot na dumulas sa balikat ng asawa. Ilang sandali niya itong pinagmasdan bago bumalik sa kanyang isip ang imbestigasyon tungkol sa pagkamatay ng ama.Paano kung si Don Severo nga ang nasa likod ng lahat?Wala pa silang sapat na ebidensiya. Gayunman, hindi niya maaaring balewalain ang posibleng kaugnayan ng Santillan Foundation sa mga dating transaksiyon ng kompanya ng kanyang ama.“Husband?”Napatingin siya kay Stefie nang magmulat ito.“Good morning.” Ngumiti ito. “Bakit ang aga mong nagising?”“Hindi na ako makatulog.”“May problema?”“May iniisip lang sa trabaho.”Tinitigan siya nito bago bumangon. “Huwag mong sabihing nakalimutan mo ang lakad natin ngayon.”“Anong lakad?”“Husband!” Kinurot nito ang kanyang braso. “Nangako kang sasamahan ako sa Foundation!”Napatawa siya sa pagsimangot nito.
“Thank you, husband. Maaasahan ka talaga. You're my savior.”Yumakap si Stefie kay Prince. Gumanti siya ng yakap at hinalikan ito sa noo.“Wife, hindi mo kailangang magpasalamat sa bawat tulong ko.”“Of course, kailangan! Ang bait-bait na ng husband ko at very supportive pa.”“Binobola mo ba ako, wife?”“Hindi. Totoo naman!”“May consultation fee ang pagtulong ko bukas.”“Alam ko na. Kisses na naman?”“Tatlo.”“Dalawa lang. May discount ka dahil asawa kita.”Tumawa siya at ninakaw ang isang halik nito. Ngunit bumigat ang dibdib niya.Bukas, sasamahan niya si Stefie sa Santillan Foundation na paulit-ulit na lumilitaw sa imbestigasyon sa pagkamatay ng kanyang ama.Tinanggap niya ang kasal upang makapasok sa pamilya Santillan. May puwang sa puso niya si Stefie, ngunit hindi niya iyon maamin habang pinaghihinalaan ang ama nito.***Kinabukasan, habang naghahanda siyang umalis, tumawag si Noah.“Prince, magsasalita ulit si Ronaldo Ramos. Si Julian ang mangunguna sa imbestigasyon habang aba
Kumalansing ang mga kubyertos sa plato ni Don Severo. Napatingin si Stefie sa ama, pagkatapos ay sa asawang nakaupo sa tabi niya.“Prince, what do you mean by that?” tanong ni Don Severo.Hindi umiwas ng tingin si Prince. Ngumiti ito, ngunit nanatiling tuwid ang pagkakaupo.“Don Severo, wala po akong masamang ibig sabihin. Ayoko na lamang pong makadagdag sa problema ninyo. But I appreciate your concern.”“I don't care about you. Ayoko lang idamay mo ang anak ko sa gulo.”Napahinto si Stefie sa pagsandok. Hindi niya nagustuhan ang paraan ng pagsagot ng ama. Wala namang pinag-aawayan ang mag-asawa.“Dad, wala pong gulo. At kung may kailangan, magsasabi po kami ni Prince.”Tiningnan siya ni Don Severo bago muling kinuha ang kutsara.“Mabuti kung ganoon. Kumain na kayo.”Nagpatuloy ang hapunan. Sumagot ang ama nang tanungin niya ito tungkol sa pagkain, ngunit hindi na nito kinausap si Prince maliban sa pag-aalok ng ulam. Nagpasalamat naman ang asawa niya. Para kay Stefie, naging hindi mag
Panghabambuhay na kaya ang kaligayahang ito kasama si Prince?Hindi pa mawala ang tanong sa isip ni Stefie nang mapansing nakatingin sa kanya ang asawa habang sumasayaw sila sa tahimik na daanan ng resort.“Husband, bakit?”“Wala. Ang ganda mo lang.”“Kanina mo pa sinasabi iyan.”“Bawal bang ulitin?”Napatawa siya. Huminto si Prince, inilapit ang mukha at hinalikan siya. Walang ibang nakapaligid. Musika lamang mula sa restaurant at hampas ng mga alon ang naririnig niya.“Lakad tayo sa beach?” alok nito.“Oo. Basta hold my hand.”“Hindi naman kita bibitawan.”“Baka bukas, bumalik ka na sa pagiging masungit na CEO.”“Masungit ba talaga ako?”“Noong una? Sobra. Hirap mo ngang yayain kahit kumain lang sa labas.”“Babawi ako.”Hindi niya inaasahang ganoon kasimple ang sagot nito. Noon, bawat lambing ay parang kailangan niyang hilingin. Ngayon, si Prince na mismo ang naglalaan ng oras para sa kanya.Magkahawak-kamay silang naglakad patungo sa dalampasigan. Naramdaman niya ang malamig na buh







