LOGIN
Maagang dumating si Mira sa Primera Hotel event’s place, suot ang puting corporate dress at nakatali ang kanyang buhok. Tulad ng dati, organized siya at kalmado, siya ang ever reliable assistant ni Kyle Alvarado, ang CEO ng Megawide Corporation sa loob ng limang taon. Pati kasal ng boss ay siya ang nag-asikaso sa sobrang busy nito.
“Okay, flowers arranged, catering checked, music is ready,” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa checklist.
Isa-isa nang nagsidatingan ang mga bisitang pawang kilalang personalidad, investors, at mga business partner. Elegante ang ayos ang lugar, mga puting bulaklak, gintong dekorasyon, at magarbong mesa. Lahat ay excited makita ang pag-iisang dibdib ni Kyle at Sofie, isang modelo.
Pero may isang problema. Wala pa si Sofie.
“Where is the bride?” tanong sa kanya ng wedding coordinator, palihim na nagpa-panic.
“Nasaan na ba siya? Hindi ba dapat nandito na siya kanina pa?” usisa ng makeup artist.
Mabilis na kinuha ni Mira ang kanyang phone at tinawagan si Sofie. Tatlong beses. Wala pa ring sagot.
Nakakunot ang noo ni Kyle habang papalapit. Suot ang classic black tuxedo, gwapo at makisig. Tila ito Greek god na nakalabas sa libro. Ipinilig niya ang ulo. Ikakasal na ang boss niya, dapat na niyang tigilan ang lihim na pagtingin dito.
“Mira,” malamig ang tono ni Kyle. "Anong nangyayari?”
“S-Sir, hindi pa po dumarating si Miss Sofie. I’ve tried calling her, multiple times, pero hindi po siya sumasagot.”
Suminghap si Kyle. Tumalikod saglit, tumingin sa altar, saka bumaling kay Mira.
“She’s coming, baka na-traffic lang.”
Tumango siya. He’s very particular with time. Wala ni isang empleyado ng Megawide ang nale-late. Pero pagdating kay Sofie, talagang nagiging soft ang cold-hearted na CEO.
Lumipas pa ang isang oras. Nasa altar na din ang pari. Nakahanda na ang lahat. Nagsisimula na ang bulungan ng mga tao sa paligid. Sino ba naman kasing matinong babae ang hindi sisipot sa kasal kung si Kyle Alvarado ang groom? Ito ang pinakamayamang business tycoon sa bansa bukod sa napakagwapo at kisig nito.
Tumunog ang cellphone nitong hawak niya. Nakita niya ang notification. Mensahe mula kay Sofie. Tila napugto ang hininga niya ng makita ang message.
“I’m sorry, Kyle. I can’t give up my career. Please forgive me,” nanginig ang kamay niya sa nabasa.
Nakita niyang palapit ang binata.
“Sir, m-may message po galing kay Ms. Sofie. Sir, huwag po kayong --”
Hindi na siya pinatapos ni Kyle. Bigla nitong hinablot ang cellphone at binasa ang message. Nakita niya ang paggalaw ng panga nito.
Humakbang ito palapit at marahas siyang hinila sa pulso. Halos mabitawan niya ang cellphone sa gulat.
“S-Sir?!” sigaw ni Mira habang binabagtas nila ang red carpet.
“Well, ngayon, kailangan ko ng bride. Inuutusan kitang pakasalan ako,” malamig pero nag-uutos ang tinig ni Kyle
“H-Ha? Sir, ano pong sinasabi ninyo?”
“Ikaw na ang ikakasal sa akin.”
Tila gusto niyang kurutin ang sarili dahil baka ang lahat ng ito ay panaginip lamang. Kagabi lang ay nasa delulu land siya at ini-imagine na siya ang bride ni Kyle. Mukhang nakinig ang universe sa kahilingan niya!
“Ano?! Sir, hindi po, hindi puwede tayong ikasal,” aniyang malapit ng himatayin.
“Wala akong bride, I need one,” matigas nitong sabi na tila nauubusan na ang pasensya. Ayaw pa naman nito ng makulit.
“Pero, Sir, ako po ay isang hamak na assistant lang,” aniyang napayuko. Nawala ang puso niya sa kinalalagyan.
“Exactly. Kasal lang ‘to sa papel. Babayaran kita ng malaking halaga. Sofie will come back sa sandaling malaman niyang ikinasal ako sa iba.”
Hindi na siya nakapagsalita pa at tumango na lamang. Payag siya kahit kasal-kasalan lamang ito. Hindi na niya namalayan kung paano siya nakarating sa room upang isuot ang wedding gown.
Nilamon siya ng kaba, takot, at excitement. Tulala siyang sumunod sa glam team.
Nagsimula na ang seremonyas sa hudyat ni Kyle. Tumutugtog ang klasikong instrumental wedding song habang unti-unting nagbukas ang malalaking pinto ng grand ballroom. Napalingon ang lahat sa dulo ng aisle, at halos sabay-sabay ang bulungan ng mga bisita sa gulat at pagtataka.
At sa harap ng daan-daang bisita, siya ang biglang naging bride. Umepekto na ang pagtutulos niya ng kandila sa simbahan. Pati ang prayer request niya sa log book ng chapel at Simbang gabi tuwing Disyembre. Wishes do come true.
Dahan-dahang lumakad si Mira, suot ang wedding gown na orihinal na para kay Sofie. Ang damit ay bumagay sa kanya sa paraang ni hindi niya naisip na posible, elegante ang damit na sakto ang sukat sa kanya. May kakaibang alindog siya na hindi niya sinasadyang maipamalas sa mamahaling gown. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang bouquet, at halos hindi siya makahinga. Ni hindi alam ng pamilya niya na ikinakasal siya.
Hindi ito dapat mangyari. Pero sinungaling siya kung sasabihin niyang ayaw niya ang makasal sa CEO na matagal na niyang iniibig na nasa sa dulo ng altar, nakatayo nang matikas at gwapo sa kanyang tuxedo. Ang mga mata nito ay nakatuon sa kanya at doon siya nakahanap ng lakas upang ipagpatuloy ang bawat hakbang. Kailangan siya ng boss.
Pagdating niya sa altar, inabot ni Kyle ang kamay niya. Init ng palad nito ang pumawi sa nanlalamig at naginginig niyang katawan.
Tahimik ang buong bulwagan. Pati ang pari ay sandaling natigilan, bago sinimulan ang seremonya. Walang nakakaalam kung ano ang nangyari kay Sofie. Walang paliwanag ngunit walang tumutol.
Lahat ay tulalang nakamasid sa bagong bride. Nagsimula ang pari na magsalita.
“Sa hirap at ginhawa…Sa sakit at kalusugan…Hanggang kamatayan...”
Isa-isang binigkas ni Kyle ang mga salita. Diretso ang tinig at walang alinlangan.
Ngunit nang siya na ang kailangang magsalita, sandali siyang namutla. Nanginginig ang boses niya habang inuulit ang mga salita ng pari.
“...tatanggapin kita… sa hirap at ginhawa…”
Napatingin siya kay Kyle. Nalunod na naman siya sa kulay tsokolateng mata ng kanyang boss.
“...at mamahalin habambuhay.”
“By the power vested in me,” sabi ng pari, “I now pronounce you husband and wife.”
Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Legal na asawa na siya ng CEO ng Megawide Corporation. Parang panaginip. Parang eksena sa pelikula at nobela.
“You may now kiss the bride,” anang pari.
Sumugod si Cassandra paakyat, halos mabitawan ang phone sa panginginig ng kamay.“Ganyan ka ba talaga kainggit sa akin kaya gusto mong kuhanin ang room ko?”“Cassandra, sinong kausap mo? Ako o sarili mo?”“Aba’t mayabang ka talaga!”“Cassandra!” tawag ni Don Carlos mula sa ibaba, pilit pinapakalma ang sitwasyon. “Anak, ikaw na sa guestroom. Kakadating lang ng kapatid mo, pagbigyan mo na.”Pero hindi tumigil si Cassandra. Pagdating sa hallway, nakita ni Candice si Kuya Sonny at ilang mga tauhan na bitbit ang mga gamit upang ilipat sa guestroom.“Kuya Sonny!” sigaw ni Cassandra, sabay harang sa pinto. “Hindi mo pwedeng galawin ’yan! Room ko ’yan!”“Miss Cassandra, utos po ni Ma’am Candice…” mahinang sagot ni Kuya Sonny, halatang naipit sa gitna.“Bakit ako aalis sa room ko, Ma? Pa?” biglang humagulgol si Cassandra, sabay lingon sa hagdan. “Bakit ako ang papalipatin para sa kapritso ni Candice!”Dumating si Leah, hinihingal, naka-robes, pero ang mukha yung concerned na mukhang ready na r
“Candice,” tawag ni Brent sa ilalim ng payong.Umikot ang mata niya. “Ano na naman ba?”“’Yung damit ko… hindi pa pala ako nagpapalit.”Natigilan si Candice, tapos bigla siyang natawa. Isang tawang hindi niya napigilan dahil sa itsura ng boss niya. Masagwa talaga, para itong si Winnie the Pooh minus ang malaking tiyan. Si Brent, natawa rin.“Dadalahin ko na lang bukas sa office,” aniya.“Kailangan kong magpalit. Baka may makakita sa aking empleyado ng Timeless, mawalan ng respeto.”“Bakit? Bagay nga eh. Isang giling naman diyan,” aniyang tumatawa.“Candice, tara na. Huwag mo akong gawing katatawanan.”Pagpasok nila sa apartment, agad niyang kinuha sa washing machine ang damit at inabot ito sa binata.“Where can I change?” tanong nito.“Diyan na,” sagot ni Candice, sabay turo sa may sofa, pero mabilis siyang umiwas ng tingin.Nagpalit si Brent nang parang sinasadya, hindi naman mabagal, pero enough para mapansin niya. Tinanggal nito ang fitted shirt na suot, napatingin siya. Napalunok
Unang umiwas si Candice. Kinuha niya ang baso ng tubig, uminom, nagkunwaring nasamid.Brent cleared his throat. “So…” sabi nito. “Still looking for someone like Daryl?”Tumigas ang balikat ni Candice. “Oo, sana.”Brent smirked pero hindi na playful. “Good luck.”“Bakit?” napataas ang kilay niya.“Because men like that,” sabi ni Brent, mababa, “don’t exist. Or if they do… They won’t choose someone like you. And besides, they are boring.”Napatigil si Candice sa pagnguya. Hindi nagustuhan ang naidnig.Biglang lumapit si Brent.“Ang dapat mong hanapin ay ang kagaya ko.”“Naku, sasakit lang ulo ko sa’yo. Pass.”Napansin niya ang galaw ng kamay nito sa gilid ng mata niya. Isang simpleng kilos. Isang segundo lang. Pero parang bumagal ang mundo.Dumampi ang hinlalaki ni Brent sa gilid ng labi niya.Warm. Dahan-dahan. Parang walang ibang bagay sa paligid kung hindi siya.“...You’re messy,” sabi ni Brent, mababa ang boses, tila nang-aasar pero may halong tenderness.Nanigas siya. Hindi siya na
“Sinasabi mo bang gold digger ako?” tumalim ang boses ni Candice, nanginginig sa inis pero pilit pinipigil dahil ayaw niyang magmukhang apektado.“Wala akong sinasabi,” sagot nitong kalmado. “Ikaw nagsabi n’yan.”“Wow. Galing. Gaslight pa more.”Tumingin si Brent sa kanya, bahagyang umangat ang kilay. “Oh? Big words.”“Kung gold digger ako,” aniya sabay taas ng baba niya, “edi sana ikaw na una kong tinarget? CEO ka, di ba?”Saglit na natigilan si Brent. Parang hindi niya inasahang lalaban siya nang diretso. Parang may kumislap na amusement sa mata nito, then slowly, ngumisi.“Dahil alam mong hindi kita papatulan,” sabi ni Brent. “You’re not my type.”Napatigil si Candice. For a second, parang may sumundot sa dibdib niya, hindi dahil gusto niya si Brent, kundi dahil ang yabang nito. Iyon pa naman ang pinaka-pet peeve niya.Tumaas ang kilay niya. “Sir Brent, the feeling is mutual.”Naglakad siya pabalik sa kusina na parang ayaw niyang ipakita ang kahit anong reaksyon nito. “Ayaw kong ma
“Respect?” ulit ni Brent, parang natatawa.Lumapit si Brent. Narinig niya ang yapak nito sa likod niya. At saka, sa sobrang lapit, halos sa tenga na niya ito bumulong.“Pwedeng tumingin.”Namula si Candice hanggang leeg. Hindi siya gumalaw.“Come on,” dagdag ni Brent, mas malambot ang tono, mas mapang-akit. “Hindi kita kakainin.”“Ayokong ding magpakain,” mabilis niyang sagot, pero pagkarinig niya sa sarili niyang sinabi, gusto niyang lamunin ang sariling dila.“Anong kainan ba ang pinag-uusapan natin?”“Sir, dinner. Ano ba ang nasa isip ninyo?”Shirtless na si Brent, buhok slightly messy, pero mas lalo siyang… delikado tingnan. Parang mas gwapo ito sa paningin niya. Mas nakaka-inis!Narinig niya ang mahinang tawa ni Brent sa likod niya, yung tawang hindi mo alam kung nang-aasar o nanghuhubad ng depensa.“Respet--” ulit ni Brent, amused. “Akala ko ba respeto? E bakit ka nakatingin?”Nanlaki ang mata ni Candice. “Hindi ako--”“Liar,” natatawang putol ni Brent.Napakagat siya sa labi,
“Sa… sa may Town Plaza, apartment sa likod,” mabilis na sabi ni Candice, pilit steady ang boses kahit nagsisinungaling.Hindi iyon ang bahay niya.Hindi niya puwedeng sabihin ang totoong address. Hindi niya puwedeng ipakita kay Brent na hindi siya ‘yung tipo ng empleyadong umaasa lang sa sweldo. Dalawang buwan na lang at tapos na ang dissertation niya. Hindi nito dapat malaman ang identity niya sa ngayon.Binuksan ang phone at nag-type nang mabilis.“Hailey, dadaan ako sa apartment mo. Now. Please. I’m with Sir Brent.”Pinindot niya ang send, saka inilagay ang phone sa lap niya.Napatingin si Brent sa kanya, parang binabasa nito ang buong pagkatao niya.“Who are you texting?” tanong ni Brent.Hindi siya sumagot. Madaming gumugulo sa isip niya.Tahimik ang natitirang biyahe. Ang tanging tunog ay ang gulong sa kalsada. Sa gilid ng mata niya, nakikita niya ang mantsa ng wine sa shirt ni Brent, dark red sa puti.Pagdating nila sa Town Plaza, bumagal ang kotse ni Brent.“Here,” sabi ni Bre







