Kabanata 2 Wanting to Forget

Kiss daw. Hihimatayin yata si Mira. Tuwing gabi ay madalas niyang kahalikan ang CEO sa panaginip. Pero ni sa hinagap ay hindi niya naiisip na magkakatotoo ito! Tila may nag-uunahang daga sa kanyang dibdib.

Dahan-dahang lumapit si Kyle. Hawak ang kamay niya. Pinagmasdan muna siya nito bago itaas ang belo.

Hindi siya nagsalita. Walang bakas ng pagtanggi. Mabilis na inilapat ni Kyle ang labi sa kanyang pisngi. Saglit lamang ngunit maiihi na siya sa kilig.

Nagpalakpakan ang mga bisita. May mga ngumiti, may mga nagtaka lalo ang pamilya ni Sofie na isa isa ng nag-alisan marahil ay dahil sa kahihiyan.

Nagulat pa siya ng biglang hinila siya ni Kyle patungo sa kotse nito. Gusto niyang awatin ang boss dahil may reception pa silang dapat puntahan.

“Drive as fast and as far as you can,” anitong hindi niya mabasa ang emosyon.

Isang oras na siyang nagmamaneho ng makahanap ng lakas ng loob na tanungin ang amo.

“Sir, saan po tayo pupunta?” aniyang tumingin sa rearview mirror at nakita ang mabalasik nitong anyo.

“Let’s go to hell!” kalmadong sabi nito. Willing siyang sumama kahit sa impyerno.

Nagdesisyon siyang dalahin ito sa hotel na bi-nook niya para sa honeymoon sana nito.

Tahimik ang biyahe nila patungong Isla Azul, isang sikat na private island resort. Wala ni isang salita si Kyle. Tahimik lang itong nakatingin sa malayo.

Samantalang siya ay tahimik ding nakikiramdam. Suot pa din niya wedding gown.

Pagdating sa villa, agad pumasok si Kyle sa beachfront suite. Tinanggal ang coat at niluwagan ang necktie. Binuksan nito ang bar counter, at nagsalin ng alak sa baso. Isang lagok. Dalawa. Tatlo. Apat. Hanggang sa deretso tinungga na nito ang bote.

Naging saksi siya kung paano nito minahal ang kasintahan kahit madalas na wala sa bansa ang babae dahil modelo ito ng sikat na luxury brand. Alam niyang heart-broken ang boss. Childhood sweetheart ni Kyle si Sofie. Nag-aalangan siya kung lalapit ba o hahayaan itong mapag-isa.

Pero bilang assistant, at higit pa roon, bilang taong nagmamalasakit, hindi niya napigilang lumapit.

“Sir…” mahina niyang tawag habang umupo sa sofa. “Gusto ninyo po ng kausap?”

Hindi ito tumingin. Tumungga lang muli ng alak.

“Sofie left me. She chose her career. She knew everything was set. She humiliated me, in front of everyone,” malamig pero may poot ang bawat salita ni Kyle.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Lumapit lamang siya at tinapik ang balikat ng boss.

Ang puso niya ay kumakabog, hindi sa takot, kundi sa hindi maipaliwanag na kaba. Ramdam niya ang bigat ng lungkot ni Kyle, pero ramdam din niya ang tila unti-unting pagkatunaw ng distansya sa pagitan nila.

Tumahimik muli si Kyle, bago dahan-dahang ibinaba ang baso at muling nagsalin ng alak.

Tumabi siya nang kaunti pa. “Kung kailangan po ninyo ako, nandito lang ako. Hindi ko po kayo iiwan.”

“Stay with me,” anito.

Napalunok siya at mabilis na tumango. Mananatili siya hanggang kailangan siya ng CEO. Unti-unting binabalot ng matinding takot ang kanyang puso. Saan hahantong ang pagpapakasal nila? Ano ang mga pagbabagong magaganap?

***

Sa labas ng beachfront villa, maririnig ang banayad na hampas ng alon sa buhangin. Ang buwan ay bilog at maliwanag, para bang nakikiusyoso sa bagong kasal.

Sa loob ng suite, nandoon si Kyle, nakaupo sa may balcony, hawak ang isang baso ng brandy. Ilang bote na ang nabuksan at nagkalat sa lapag.

Nakapagbihis na Mira. Buti na lamang at may shop sa loob ng resort na pwedeng bilihan ng damit at gamit. Kinuha niya ang cellphone sa bag at madaming messages at miscalls. Napahinga siya ng malalim.

Pinagmasdam niya si Kyle, malayo ang tingin, hawak ang baso at patuloy sa pag-inom. Hindi na siya nakatiis.

Lumapit siya sa balcony, maingat ang hakbang. “Sir, tama na po siguro ang inom. Magpahinga na po kayo,” malumanay niyang sabi.

Hindi sumagot si Kyle. Tumungga muli. Tila ba bingi ito na walang nadinig.

Tumabi na siya dito, at dahan-dahang kinuha ang bote mula sa kamay nito. “Tama na po. Baka magkasakit po kayo.”

Binawi nito ang bote ng alak. “Sir, kanina pa po umuusok ang cellphone ko sa dami ng nagtatanong lalo po ang mommy at daddy ninyo. Sasagutin ko po ba ang tawag nila?”

“Nope. Never answer a call.”

Tumango siya. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Hindi maipinta ang damdamin sa mga mata ni Kyle, galit, sakit, at lungkot.

“Mira…” bulong niya, mababa ang tinig. “Make me forget.”

“Sir? A-ano po ang ibig ninyong sabihin?”

Bigla na lamang siyang hinawakan sa batok at hinila palapit. Hindi na siya nakaiwas. Nalanghap niya ang mabangong hininga ng CEO. Shit! This is it! Be careful what you wish for! Hihimatayin yata siya.

Mainit at mapusok ang halik ni Kyle. Nanlaki ang mga mata niya, ngunit hindi siya nakagalaw agad. Nanigas ang kanyang katawan na tila nakuryente.

“Make me forget, Mira…” bulong ni Kyle habang nakapikit, ang noo nito ay nakapatong sa kanyang noo. “Kahit ngayong gabi lang. I don’t want to remember her. I don’t want to feel this pain.”

Napalunok siya. Ramdam niya ang bigat ng hinanakit sa tinig nito.

“Please…Help me forget her.”

Umatras siya nang bahagya. Hawak pa rin ni Kyle ang kanyang mukha. Gusto niyang tulungan ang amo. Kung pwede nga lang kuhanin ang sakit na nararamdaman nito ay ginawa na niya.

Binagtas niya ang pagitan ng kanilang mga labi. Hindi niya alam kung paano humalik. Hindi pa siya nagkakaroon ng kasintahan. Ngunit fast learner siya. Wala siyang hindi kayang matutunan agad basta para sa boss. Ginagad niya ang galaw ng labi nito. Nalasahan niya ang pinaghalong alak at laway ni Kyle. Kung ito ay panaginip, ayaw na niyang magising!

Naalarma ang utak niya ng unti-unting gumalaw ang kamay ng boss at gumapang sa kanyang katawan. Tila nagbabaga ang kamay nito na nadidikit sa kanyang balat. At siya ay tuluyan ng natupok ng apoy.