LOGINMaraming salamat po sa pagsubaybay, sa comments, gifts, at gems na inyong ibinibigay. Godbless po!
Kasabay ng pagsabog ng makukulay na fireworks sa kalangitan, umalingawngaw ang palakpakan at masasayang sigaw ng kanilang pamilya at mga kaibigan.Nang dahan-dahang kumalas si Zion sa halik, magkadikit pa rin ang kanilang noo. Namumula ang mga mata nito, pero hindi maitago ang ngiti sa labi.“Mahal kita,” bulong nito.“Mahal din kita.”Mabilis na lumapit si Leah at niyakap siya nang mahigpit.“Ito ang kasal na matagal kong ipinagdasal para sa’yo,” umiiyak nitong sabi.Doon muling bumigay ang luha ni Cassandra.“Mom…”Hinaplos ni Leah ang buhok niya. “Masaya ako para sa’yo, anak.”Sumunod na lumapit si Don Carlos. Hindi ito agad nagsalita. Niyakap muna siya nito nang mahigpit, na para bang saglit nitong nakalimutang malaki na siya.“Masaya kami, anak,” paos nitong sabi. “Masaya kami dahil masaya ka. At dahil nagsisimula ka nang bumuo ng sarili mong pamilya.”“Salamat po, Dad.”Nang kumalas ang ama, marahan nitong pinisil ang balikat ni Zion.Walang sinabi ang dalawang lalaki.Pero sa p
Naka-dark suit si Zion, pero walang bakas ng malamig na CEO sa mukha. Namumula ang mga mata nito habang nakatingin sa kanya na para bang wala nang ibang tao sa garden.Humigpit ang hawak ni Don Carlos sa kamay ni Cassandra.“Anak,” paos nitong sabi, “wala akong ibang hiling kundi ang kaligayahan mo.”Napatingin siya sa ama.“Salamat po, Dad.”Hindi na niya napigilan ang luha. Tuluyan iyong dumaloy sa kanyang pisngi habang dahan-dahan silang naglakad patungo kay Zion.Sa bawat hakbang, naalala niya ang lahat ng pinagdaanan nila.Pagdating nila sa dulo, hinarap ni Don Carlos si Zion.“Sana ay tumupad ka sa pangakong mamahalin at aalagaan ang anak at mga apo ko.”Tumango si Zion, nangingilid ang luha.“Opo.”Marahang inilagay ni Don Carlos ang kamay ni Cassandra sa palad nito.“You’re the most beautiful woman in the world,” paos nitong sabi.“Salamat. Ikaw din, napakagwapo mo.”Nagtagpo ang mga mata nila.Nagsimula ang seremonya sa maikling mensahe ng opisyal.“Ngayong araw, nagtipon tay
"Ha? Edi ang second day ng photoshoot mo. Gusto ko kasi mas madaming bulaklak. Tara na, naghihintay na ang photographer," ani Zion at inakbayan siya.Natapos ang unang araw ng photoshoot nang halos palubog na ang araw.Pagod si Cassandra sa pagpapalit ng damit at sunod-sunod na pagpo-pose, pero aminado siyang nag-enjoy siya. Lalo na nang makita niyang mas excited pa si Zion kaysa sa photographer sa bawat kuha.Akala niya ay makakapagpahinga na siya.Pero pagpasok nila sa kwarto, biglang inilabas ni Zion ang isang malambot na piring.Napakunot-noo siya. “Ano na naman ’yan?”“May surprise ako.”Grabe. Excited ako, pero kinakabahan din.”Bahagyang ngumiti ang lalaki. “Trust me?”Napatingin siya rito.Tumango siya. “I trust you.”Dahan-dahang inilagay ni Zion ang piring sa kanyang mga mata. Maingat nitong hinawakan ang kamay niya habang inaakay siya palabas ng silid.“Dahan-dahan,” paalala nito. “May dalawang steps. Triplets ang dala mo. Bawal madapa.”“Kapag nadapa ako, kasalanan mo.”“N
“Sir,” reklamo ni Theo, “matapos ang lahat, parang ipinapamigay na ninyo ako.”“Hindi ka ipinapamigay. Pinapahiram. Kailangan ni Fiona ng tulong sa pamamahala ng kumpanya nila.”“Parang office equipment?”“Mas maingay ka sa printer.”Napahalakhak si Cassandra.Si Fiona naman ay tiningnan si Theo mula ulo hanggang paa.“Reliable ba talaga ’yan?”“Itanong mo kay Sir, kaso ayokong umalis ng Silver Lining, ibang magbigay ng bonus si Sir, kotse, condo, scholarship ng mga kapatid ko. Eh kapag ikaw naging boss ko malamang iasa mo sa akin lahat ng trabaho,” depensa ni Theo.“Ay naku, ‘wag na. Hindi kita kailangan. Napaka—"Bago pa nito matapos ang sasabihin, biglang tumunog ang cellphone ni Fiona.Pagtingin nito sa screen, nawala ang ngiti nito.“Dad,” bulong nito.Sinagot niya ang tawag. Ilang segundo lang, unti-unting namutla ang mukha niya.“Ano po?” mahina niyang sabi. “Ngayon na?”Agad tumayo si Theo.“Anong nangyari?”Pinatay ni Fiona ang tawag at tumingin sa kanilang lahat.“Pinapatawa
“Buksan mo lang ang puso mo. Walang perpektong tao. Hindi maliit ang ginawa niya, pero puwede mong tingnan kung sincere siyang humihingi ng tawad at handang bumawi.”Tahimik si Zion.Pagkatapos ay inilabas ni Cassandra ang lumang larawan.Nang makita iyon, agad nagbago ang mukha nito.“Nasaan mo nakuha ’yan?”“Binigay sa akin ng mommy mo.”Matagal na tinitigan ni Zion ang baby photo. Marahang hinaplos ng hinlalaki nito ang gilid ng lumang papel.“Hindi ko na maalala ang panahong kasama ko siya.”“Pero bahagi pa rin siya ng buhay mo. At pwede kang bumuo ng bagong alaalang kasama ang mommy mo.”Napapikit si Zion.“Sana ganoon lang kadali. Takot akong maging katulad niya,” amin nito. “Baka isang araw, masaktan ko rin ang mga anak natin. Baka dumating ang panahon na hindi ko kayanin ang pressure at tumakbo ako.”Umikot si Cassandra at lumuhod sa harap nito.Hinawakan niya ang mukha ni Zion.“Hindi ka magiging katulad niya.”“Paano ka nakakasiguro?”“Dahil araw-araw pinipili mong manatili.”
Parang sa isang segundo, bumalik ang lahat ng taong lumipas, ang pag-alis, galit, mga tanong na hindi nasagot, at pamilyang naiwan.“Vivian…” paos na tawag ni Chairman Daniel.“Daniel.”Naramdaman ni Cassandra ang kamay ni Zion na humigpit sa balikat niya.Sa paraan ng pagtitig ng magulang nito sa isa’t isa, tila nakabanaag siya ng pag-asa.At ngayong kaharap na ni Vivian ang pamilyang iniwan, hindi maiwasan ang makaramdam ng tensyon.Nanatiling nakatayo si Chairman Daniel sa bungad ng pinto.Kasunod nito ang driver at isang bodyguard, may dalang tatlong kahon ng damit pambaby at ilang paper bag ng pagkain.Walang nagsalita.Dahan-dahang tumayo si Vivian.“Babalik na lang ako sa ibang araw,” mahina nitong sabi.Hindi ito tumingin kay Zion. Dumiretso lang ang tingin nito sa pintuan, tila gusto nang tumakas bago pa tuluyang mabuksan ang sugat na matagal nitong iniiwasan.Pero bago pa ito makalampas, nagsalita si Chairman Daniel.“Kumain ka muna.”Natigilan si Vivian.Maging si Zion ay na
Alas-dos ng madaling-araw.Naalimpungatan si Maya habang natutulog sa mahabang sofa na tila kama.Nakatitig siya sa kisame, at parang may alon na dumaan sa dibdib niya, nahahati sa dalawang tanong, nangyari ba ‘yon o panaginip lang? Naramdaman niya ang malamig na hangin mula sa aircon, wala siyang s
The smell of bacon and freshly brewed coffee drifted through the condo, pulling Maya out of sleep.Halos hindi niya maidilat pa ang mga mata. Nag-inat muna bago bumangon mula sa kama. Napasarap ang tulog niya. Ang lambot ng kama.Paglabas niya ng kwarto, bumungad ang liwanag ng umaga na sumasayaw sa
The next morning, sinundo sila ng isang van na diretsong tumigil sa private jet ng Megawide Corporation. Sa harap nila, nakahimpil ang isang silver-and-white private jet na may logo ng Megawide sa buntot.“Wow,” sabi ni Jenny, halos mangiti. “Private jet talaga? Sosyal ah?”Ngumiti si Sebastian, nak
“Tara, maghakot na tayo ng gamit mo,” ani Lucas na nauna pang pumasok sa loob.“Wala na akong choice,” sabi ni Maya, nakasandal sa pinto habang pinagmamasdan si Lucas na nagbubuhat ng gamit. Pawis na pawis ito pero nakangiti pa rin.Puno ang likod ng kotse ng mga kahon at ilang lumang gamit. Tahimik







