Denying Temptation with My Husband's Twin Brother

Faye’s Point of View

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Pagkatapos kong matanggap ang mensahe ni Manang Loida, nagmamadali akong umuwi para makita si Matheo.

Kung totoo ang sinabi niya, hindi ko na alam kung ano ang mararamdaman ko. Nariyang nawala ang pag-aalala sa puso ko dahil nakauwi na ang magaling kong asawa, pero sumisiksik ang galit dahil mahigit isang linggo niya rin akong pinag-alala!

Ang walanghiyang ‘yon! Ilang araw akong naghintay na tumawag siya o magtext pagkatapos ng cryptic text niya sa akin! Talagang pinag-alala niya ako ng husto!

“Manang! Manang?!” Sumisigaw na ako habang nasa pinto pa lang.

Sinalubong ako ng ibang kasambahay.

“Ma’am…”

“Nasaan si Matheo?” Agap kong tanong nang makalapit ang kasambahay.

“Nasa likod po si Sir, sa may pool.” Imporma ni Amelyn.

Nilagpasan ko sila at nagmamadaling nagtungo sa likod ng bahay kung nasaan si Matheo. Ngayon na sigurado na akong nakauwi na nga siya, nanginginig na ang laman ko sa inis. Gusto ko siyang talunan at sabunutan!

Palagi niyang sinasabi sa akin ang lahat. Hindi man siya perpektong asawa, pero hindi niya ako pinag-aalala ng ganito kalala!

Natanaw ko siya sa dulo ng pool, palakad-lakad sa gilid nito at parang sinisipat ng tingin ang kaniyang paligid.

Nagtagis ang ngipin ko.

“My God, Matheo!” Hindi ko na napigilan at napasinghap na ako.

Lumingon siya sa akin.

“Hindi mo ba alam kung gaano mo ‘ko pinag-aalala? Huh? I’m already losing my mind thinking about your whereabouts! Sana sinasabi mo sa akin kung ano’ng ginagawa mo at pinagkakaabalan mo. Wala akong pakialam kung anuman ‘yon basta keep me updated about it! Hindi na para akong tanga kakaisip kung napaano ka na!”

Malalaki ang hakbang ko kaya nakalapit agad ako sa kaniya. Nakatayo lang siya ng matuwid at sinusundan ako ng tingin.

Nagdidilim naman ang paningin ko sa inis.

“Gusto mo ba talaga na mabaliw ako? Bruha ka talaga!”

Nang malapit na ako sa kaniya, hindi ko na napigilan ang sarili at talagang tinalunan ko na siya para lang mahawakan ang buhok niya at masabunutan siya.

Nakita ko ang paglaki ng mga mata niya, nagulat na bigla akong tumalon.

“Nakakainis ka!” Galit kong sigaw, gigil na gigil habang hawak ang buhok niya.

“D*mn, woman!” Sigaw niya.

“F*ck, get off me!”

Hinawakan niya ang kamay ko at sobrang bilis niya, pinipilit niya ang kamay ko kaya napaikot ako para hindi masaktan. Ngayon ay nasa likod ko na siya at ang kamay ko.

Masakit ha!

“D*mn. Ganito ka ba talaga?” Reklamo niya.

Nanlaki ang mga mata ko at napalingon, pero sobrang hirap dahil iniipit niya pa rin ang kamay ko sa likod ko. Bumilis ang tibok ng puso ko, hindi na dahil sa inis, kung hindi sa gulat at pagtataka.

“Bitiwan mo nga ako!” Sigaw ko at sinubukang makawala.

Bahagya niya akong itinulak kaya napalayo ako sa kaniya. Pero madali akong nakabawi at muling humarap sa kaniya.

Ngayon ay magkasalubong na ang kilay ko nang tingnan siya. I immediately scanned his face.

Mukha ni Matheo. Kahulma ni Matheo. Walang pagkakaiba kay Matheo… maliban sa kung paano siya tumingin at magkunot-noo.

Matheo doesn't frown like that!

“M-mikhael?” Utal at gulantang kong sambit sa pangalan niya.

Mas lalong kumunot ang kaniyang noo.

“Ano’ng Mikhael? Sino’ng tinatawag mong Mikhael? Hindi mo na ba ako nakikilala?” Tanong niya.

Umawang ang bibig ko. Humakbang ako palapit para mas lalong maobserbahan ang mukha niya. Bigla’y napaatras siya at nakita ko ang pagdaan ng kakaibang emosyon sa mga mata niya.

“Faye.” Pigil niya sa akin nang sinubukan ko ulit na lumapit.

Napasinghap ako.

“Ikaw nga!”

Itinikom niya ang bibig at matuwid siyang tumayo. Kita ko ang pagdaan ng galit sa mga mata niya kaya mas lalo akong nakasigurado na siya si Mikhael at hindi si Matheo… kahit na halos magkamukhang-magkamukha sila.

Ako naman ngayon ang napaatras.

“Where’s Matheo? Why are you here? W-why are you copying him now?” Naguguluhan kong tanong.

Highschool pa lang ay magkilala na kami ni Matheo. We’ve become best friends since then. Dalawang taon na rin kaming kasal at magkasama sa iisang bahay. Hindi na ako maaaring magkamali kung totoong Matheo ang nasa harap ko o hindi.

“Where's my h-husband?”

“I’m here. Hindi mo ba ako nakikita?” Medyo iritado niyang sabi.

Nagtagis ang bagang ko.

“You can never fool me, Mikhael. I know Matheo too well. Isang tingin lang… alam kong hindi siya ikaw.”

Ngayon na iniisip kong siya nga si Mikhael, mas nagiging malinaw na sa akin ang pagkakaiba nilang dalawa. Mas malapad ang likod niya kumpara kay Matheo. Halata rin na bagong shave lamang ang kaniyang balbas, hindi kagaya kay Matheo na pinapalaser niya iyon para hindi na tumubo. Mas intense rin ang tingin niya, walang ingat o kahinahunan. At ang noo niya… hindi ganyan magkunot-noo si Matheo sa akin.

Humaba ang katahimikan nang hindi siya magsalita. Mas nadepina ang bilis ng tibok ng puso ko.

Huli kaming nagkita noong college, bago siya umalis papunta sa ibang bansa at doon ituloy ang passion niya sa pag-aaral ng martial arts. Iniwan niya ang kaniyang pamilya at ang buhay sa Pilipinas… buong akala ko hindi ko na siya makikita ulit.

Bumuntong-hininga siya kalaunan.

“F*ck.” Pabulong niyang mura.

“How can you easily see through my disguise? Ang mga katulong niyo hindi nagduda, pero ikaw… tsk.”

Marahas siyang nag-iwas ng tingin.

So, it's true, he’s not Matheo but Mikhael.

“Nasaan si Matheo?” Nanghihina kong tanong.

Sumulyap siya sa akin at nakita ko na naman ang iritasyon sa mga mata niya.

“Hindi ko pa alam, kaya nga narito ako para mahanap siya.”

Hinagod ko siya ng tingin at parang lulubog ang puso ko. Kinopya niya si Matheo, at kung hindi ko sila kilala ng mabuti ay mapagkakamali kong siya nga si Matheo.

“Bakit mo ginagaya ang asawa ako, Mikhael? Naguguluhan ako. Bakit nagpapanggap kang si Matheo?”

Unti-unti siyang humarap sa akin. Seryoso na ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Mas lalo ko tuloy nakikita si Mikhael na nagbabalat-kayo.

“Since, I cannot fool you, then I might as well tell you the truth. And you have to cooperate… para mapadali ang paghahanap natin sa asawa mo.”

Kung gano’n nawawala nga si Matheo! Sa ilang araw na wala akong natatanggap na text at tawag galing sa kaniya, alam kong may hindi magandang nangyayari. Ayaw ko lamang mag-overthink. Pero ngayon na narito na si Mikhael at nangyayari ito, mas lalo kong napagtatanto na delikado ang sitwasyon ni Matheo.

Ibinuka ko ang bibig at balak na sanang magsalita nang biglang matanaw ang isang kasambahay na naglalakad papunta sa amin.

“Ma’am, narito po ang Mommy ninyo.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Mommy… ang Mommy ni Matheo.

Narito siya. Ngayon pa talaga siya pumunta!