تسجيل الدخولThank you very much for every moment you spent reading my stories. Your love and support keep me going.
“Fiona!” tawag ni Cassandra.Huminto ito, pero hindi lumingon agad.Nanginginig na ang boses ni Cassandra. “May tinatago ba si Zion sa akin?”Dahan-dahang lumingon si Fiona.“Ikaw na mag-imbestiga. Huwag mo na akong tanungin.”“Fiona!”“Bye.”Iniwan siya nito sa pantry na hawak ang resibo, habang unti-unting lumalakas ang tibok ng puso niya.Biglang nagkabit-kabit sa isip niya ang mga bagay na dati hindi niya pinansin.Kung simpleng empleyado lang si Zion, saan ito kumukuha ng panggastos para kay Chelsea?Kahit noon pa, mamahalin ang mga gamit nito kaya nagulat siya nang itira siya sa maliit na apartment.Habang nakatitig siya sa resibo, isang mas nakakatakot na tanong ang umangat sa isip niya.“Sino ka ba talaga, Zion?”***Tulala si Cassandra nang umuwi siya sa bahay.Hindi niya maalala kung paano siya nakauwi. Hindi niya rin alam kung ilang beses siyang muntik bumangga sa mga taong nakakasalubong niya habang palabas ng building. Ang alam lang niya, nag-under time siya. Nagpaalam si
Gabi na nang makauwi si Zion.Nadatnan nito si Cassandra sa sala, nakaupo sa gilid ng sofa, hawak ang envelope. Walang galit sa mukha niya. Pero sobrang kalmado niya na mas nakakatakot kaysa sigaw.“Cass,” tawag nito.Dahan-dahan itong tumingin sa kanya.“Walang asthma attack si Chelsea,” sabi niya.Natigilan ito.“May records ako. Normal ang vitals. No acute respiratory distress. Observation lang. Hindi emergency.”Dumilim ang mukha ni Zion. “Saan mo nakuha iyan?”“Does it matter?”“Yes.”Tumayo si Cassandra. “Mas importante ba kung paano ko nakuha kaysa sa laman?”“Cassandra, hindi mo kailangang gumawa ng kuwento dahil sa selos.”Parang may huminto sa loob niya.Hindi siya agad nakapagsalita.Pagkatapos, dahan-dahan siyang napangiti.Masakit. Durog ang puso niya.“Hindi ka naniniwala sa akin?”“Wala akong sinasabing ganyan.”“Pero iyon ang ibig mong sabihin.”“Cass, kilala kita. Gagawin mo ang lahat maitali mo lang ako.”Humigpit ang hawak niya sa envelope.“Kilala mo nga ba ako?” a
Pumasok si Cassandra sa office na parang ordinaryong araw lang.Maayos ang buhok niya. Light makeup. Neutral ang labi. Nakangiti siya nang sapat para walang magtanong kung bakit parang may malaking bato sa dibdib niya.Pero sa loob, pagod na pagod na siya.“Hey.”Napakurap siya nang biglang sumulpot si Fiona sa tabi niya, may hawak na iced coffee at ekspresyong halatang may planong delikado.“Breaktime. Tara.”“Saan?”“Sa hospital.”Nanigas si Cassandra. “Fiona…”“Magpunta tayo doon para malaman natin kung totoong may sakit si Chelsea.”“Fiona, tama na.”Napahinto ito. “Ano? Susuko ka na lang basta?”Huminga nang malalim si Cassandra. Tumingin siya sa paligid, sinigurong walang nakakarinig.“Ke totoong may hika o wala, wala namang mababago,” mahina niyang sabi. “That girl is important to Zion.”“Exactly. Kaya dapat malaman natin kung niloloko niya si Zion.”“Paano kung hindi?”“Then at least alam natin.” Inilapit ni Fiona ang mukha. “Pero paano kung oo? Paano kung ginagamit lang niya
Sa loob ng bahay, sa gitna ng kandila at musikang unti-unting humihina, pinili muna ni Cassandra na manatili.Kahit bukas, baka masaktan na naman siya.“Cass…” bulong ni Zion sa pagitan ng mga halik, ang noo niya nakadikit sa noo nito. “I know I hurt you. I know I made you feel like you had to beg for a place in my life. Pero hindi ganoon ‘yun.”Hinawakan niya ang pisngi nito, dahan-dahang hinaplos ang kanyang mukha.“Stay with me…”Mas lumalim ang boses nito.“I don’t know how to say everything yet… but I know this. Kapag kasama kita, I’m a different person. Somehow, I feel happy.”“Matagal na kitang mahal. Tahimik akong umaasang kahit minsan, mapapansin mo rin ako.”Nanginig ang labi niya.“Nasabi ko na ang feelings ko, wala akong pagsisisihan. I love you, Zion.”Nanginginig ang kamay na nakahawak siya sa dibdib nito. Tumingkayad siya at inangat ang mukha upang maabot ang labi ng asawa.She will create another memory.Sa una banayad ang halik pero hindi nagtagal, pinasok nito ang di
Tahimik si Cassandra.Fiona crossed her arms. “Ayoko sa’yo, Cassey.”“The feeling is mutual,” aniyang humigop ng kape.“Pero mas ayoko sa babaeng sinungaling. Malilintikan ang babaeng higad na ‘yan,” ani Fiona.Napatingin sila sa isa’t isa.At sa kabila ng lahat, selos, inis, galit, at sakit, may kakaibang kasunduan na nabuo sa pagitan nila.Hindi friendship.Hindi pa.Pero alliance.Fiona leaned closer and whispered, “We need proof.”Cassandra’s grip tightened around the iced coffee.“Proof of what?”Fiona smiled.This time, it wasn’t pretty.It was dangerous.“Na hindi hika ang sakit ni Chelsea. Kundi pagiging makapal ang mukha at oportunista.”***Pagod na pagod si Cassandra nang umuwi siya nang gabing iyon.Hindi lang sa trabaho. Hindi lang sa pakikipag-usap kay Fiona. Hindi lang sa paulit-ulit na pag-iisip kung totoo ba ang hika ni Chelsea o isa lamang itong paraan para tawagin si Zion kung kailan nito gusto.Pagod siya sa lahat.Sa paghihintay.Sa pag-intindi.Sa pagiging asawa
“Umabsent tayo.”Tahimik na nakahiga si Cassandra, nakatalikod pa rin kay Zion. Ramdam niya ang braso nitong nakapulupot sa baywang niya.Dati, isang yakap lang ni Zion, okay na siya.Pero ngayon, kahit nakayakap ito sa kanya, may parte ng dibdib niyang nananatiling manhid.“May pasok ako.”“Mag-excuse ka na lang.”Hindi siya agad sumagot.Sa dilim, nakatitig lang siya sa pader.Sinusubukan nitong bumawi.At iyon ang pinakamahirap sa lahat. Hindi pa niya kayang bitawan si Zion. In fairness naman kay Zion, minsan, maayos ang pakikitungo nito sa kanya at nararamdaman niyang mahalaga siya. O baka naman halusinasyon lamang niya ang mga ito.“Cass,” bulong nito. “Mamasyal tayo bukas.”Pumikit siya.Eleven months.Kailangan niyang mag-ipon ng alaala.Dahil balang araw, kapag wala na siya sa tabi nito, iyon na lang ang madadala niya.“Sige,” sabi niya sa wakas.Mas humigpit ang yakap ni Zion. Hindi ito nagsalita, pero naramdaman niya ang paghinga nitong bahagyang lumuwag.At ang nakakatawa,
Tahimik ang opisina, bukas lang ang desk lamp ni Sebastian. Nakaupo si Jenny sa kabilang side ng mesa, hawak ang tablet kung saan nakabukas ang ilang company reports.“We need to bounce back after that bidding loss. I’m considering pushing the Greenfield Resort project forward by a quarter. Pero hin
Nanatiling nakatitig si Sebastian kay Yaya Cora, tila naghihintay ng kasagutan. Mabilis namang nag-isip ang matanda, ramdam ang tensyon at ang mga matang nakatingin sa kanya ni Jenny, na parang nagsusumamo na kailangan nating panindigan ito.Nagpahid ng luha ang matanda at nagbuntong-hininga bago na
“Let’s meet. Same time. Pero this time sa katabing coffee shop,” sabi ni Noah sa chat.Napasinghap si Jenny, agad na lumingon sa terrace kung saan may kausap si Sebastian. Mabuti na lang at abala ito. Naramdaman niyang bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Hindi pa man siya nakakasagot, biglang nag-
Nagpatuloy si Jenny sa pagsasalita.“Alam kong marami ang nagdududa. Ngunit hindi ako nandito para ipilit ang sarili ko. Nandito ako para ipakita na kaya nating ituloy ang pangarap ni Sebastian para sa kumpanyang ito.”Tahimik ang buong silid. Ang kaba niya, halata pa rin, ngunit may lakas ang tinig







