MasukThank you very much for every moment you spent reading my stories. Your love and support keep me going.
“Hindi natin alam kung totoo ngang buntis si Stefie.”Hindi inalis ni Damon ang tingin kay Prince. Nakatayo pa rin ang lalaki sa harap ng mesa niya, naghihintay ng sagot sa tanong kung sino ang ama ng ipinagbubuntis ni Stefie.“Kuya niya mismo ang nagsabi sa akin,” giit nito.“At hindi iyon patunay na ikaw ang ama. Wala pa ring medical confirmation na buntis siya.” Isinara ni Damon ang folder na nasa mesa. “Kailangan muna nating kumpirmahin ang impormasyon bago ka gumawa ng mas malaking gulo.”“Ako pa ang gumagawa ng gulo?”“Ikaw ang pumunta rito at gusto mong ipasabi sa akin na ako ang nakabuntis sa kanya.”“Dahil papatayin nila ako!”Hindi maaaring balewalain ni Damon ang takot sa boses ni Prince. Maaaring mali ang paratang ng pamilya ni Stefie, ngunit totoo ang mga mensahe at ang iisang sasakyang nakuhanan sa labas ng dalawang hotel na tinuluyan nito.Kinuha niya ang desk phone at tinawagan ang operations desk.“Maghanda kayo ng secure accommodation,” utos niya. “Temporary protecti
“Sinabi ko na sa ’yo.” Pilit na ngumiti si Felicity. “I love your company. Iyon lang.”Hindi natinag si Damon. Nakatayo pa rin ito sa pagitan niya at ng main door, diretso sa kanya ang tingin.“Hindi iyon ang nakita ko sa mukha mo kagabi.”Nawala ang ngiti niya.Parang may humigpit sa lalamunan ni Felicity. Akala niya ay nakatalikod na ito noon at hindi napansin ang pagpigil niya sa pag-iyak. Mas nakakatakot palang isipin na napansin ni Damon ang kanyang pagsisinungaling, ngunit hinayaan lamang siya nitong gawin iyon.“At bakit mahalaga sa ’yo kung totoo?” tanong niya. “May maipapangako ka ba sa akin?”Hindi ito nakasagot. Lumayo ang tingin nito sa kanya.Iyon ang sagot na kinatatakutan niya.“Exactly.” Inabot niya ang doorknob sa likuran nito. “Kaya huwag mo akong tanungin.”Hinawakan ni Damon ang gilid ng pinto, ngunit hindi siya nito pinigilang buksan iyon.“Hindi ko alam kung ano ang kaya kong ipangako,” sabi nito. “Pero alam kong mahal— mahalaga ka sa akin.”Napatigil si Felicity
“Hindi,” sagot ni Damon.Masyadong mabilis ang sagot nito upang maging kapani-paniwala. Hindi rin nito nilingon si Felicity. Nakapako sa kalsada ang tingin nito, ngunit lalo lamang humigpit ang pagkakahawak nito sa manibela.“Hindi ako nagseselos,” ulit nito. “Ayoko lang makitang hinahawakan ng ibang lalaki ang asawa ko.”Hindi napigilan ni Felicity ang pagtaas ng isang kilay. “Ano ang tawag doon?”“Common decency. Respeto sa taong may asawa.”“Talaga?” Sumandal siya sa upuan at pinagmasdan ang matigas na profile nito. “Bakit parang galit na galit ka.”“Sinong hindi magagalit sa asawang tumakas para makipagkita sa ex?”“Wala kaming ginagawang masama.”“Magkahawak ang mga kamay ninyo.”“Hinila ko nga siya. Hindi niya ako hinawakan.”“Pareho lang iyon.”“Hindi pareho.” Nawala ang ngiti ni Felicity. “At kung pagbabatayan ang kontrata natin, wala kang karapatang magalit. Walang pakialamanan at walang selosan. Ikaw ang gumawa ng rules na iyon.”Sumulyap si Damon sa kanya bago ibinalik ang
Sakto namang napatingala si Damon.Nagsikip ang dibdib ni Felicity. Mula sa second floor, malinaw niyang nakita ang mukha nito. Kasama nito si Julian sa ground floor at kapwa sinusuri ang mga tindahan at mga taong dumaraan, na para bang may hinahanap.Mabilis siyang umatras at humarang sa harap ni Divine. Muntik na silang makita ni Damon, Buti na lang may isang grupo ng mga mamimili ang dumaan sa harap nito. Nang makalampas ang mga ito, nakatalikod na siya sa railing.Sumilip siya sa pagitan ng dalawang display stand at tila nawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod nang makita niyang sumakay sina Damon at Julian sa escalator paakyat.“Si Damon,” aniya. “Paakyat siya.”“Tingnan muna natin ang jewelry shop,” aya ni Stefie. “Kailangan kong bumili ng regalo.”“Ngayon talaga?”“Sandali lang.”Hindi na nito hinintay ang sagot ng kapatid. Hinawakan nito sa braso si Clarence at iginiya papasok sa pinakamalapit na jewelry shop. Sumunod si Divine habang tangan ang kanilang mga pinamili.Dinala si
“Mahal na mahal kita, Damon.”Nakalabas na ang mga salita bago pa napigilan ni Felicity ang sarili.Kapwa sila hinihingal matapos muling makarating sa kasukdulan. Ngunit nang marinig nito ang sinabi niya, hindi gumalaw si Damon.Tumingala siya. Matagal lamang siyang tinitigan nito, tila hindi alam kung ano ang isasagot.Unti-unting napalitan ng kaba ang init sa dibdib ni Felicity. Bakit ba hindi niya napigilan ang bibig niya?“Oh, huwag kang ma-stress.” Pinilit niyang tumawa. “I love your company, not you.”Nanatiling tahimik si Damon.“Ang ibig kong sabihin, gusto ko ’yong feeling na may kasama ako at hindi na nag-iisa.” Kahit masakit, pinanatili niya ang ngiti. “Pero I know, hindi ito permanente. Huwag kang matakot dahil hindi naman kita kakapitan pagkatapos ng kontrata.”Tinalikuran niya ito at humiga sa kabilang bahagi ng kama. Hinila niya ang kumot hanggang balikat.Hindi na nagsalita si Damon. Gayunman, naramdaman niyang nanatili itong gising sa tabi niya.Lumubog ang kutson nan
“Ikaw, gusto mo ba talagang maghiwalay tayo?”Nawala ang ngiti niya. Hindi niya kayang sabihing oo, ngunit natatakot din siyang umamin ng totoong nararamdaman. Kapag sinabi niyang ayaw niyang matapos ang kasal nila, para na rin niyang inilagay ang puso niya sa mga kamay nito. Mahirap na lalo at walang katiyakan ang relasyon nila.Kinuha niya ang tray at ipinasok iyon sa oven upang makaiwas. “Bake na natin, excited na ako kumain.”Habang naghihintay, umupo sila sa mataas na counter. Magkatabi sila, halos magkadikit ang mga tuhod.“Hindi ko pa gustong isipin ang paghihiwalay,” pag-amin niya. “Maaga pa naman. Marami pang puwedeng mangyari sa natitirang panahon ng kasal natin.”“Anim na buwan ang nakasulat sa kontrata,” sabi ni Damon. “Pero walang nakalagay na kailangan talaga nating maghiwalay kung gusto pa nating ituloy.”Napalingon siya rito, ngunit nanatiling tahimik si Damon. Ilang minuto silang naghihintay bago muling tumunog ang timer.Inilabas ni Damon ang tray gamit ang oven mitt
“Close your eyes,” anang CEO. Sumunod si Maya.Lumapit ito at nilagyan ng piring ang kanyang mga mata.“Ipapadala ko po ang draft ng kontrata sa email,” aniyang ramdam ang malakas na tibok ng puso. “Anim na buwan lang po. Pagkatapos no’n, tapos na ang lahat ng ugnayan natin. Bayad na po ako sa lahat
“Let’s meet. Same time. Pero this time sa katabing coffee shop,” sabi ni Noah sa chat.Napasinghap si Jenny, agad na lumingon sa terrace kung saan may kausap si Sebastian. Mabuti na lang at abala ito. Naramdaman niyang bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Hindi pa man siya nakakasagot, biglang nag-
Hinawakan ni Lucas si Maya. “Pumasok ka na sa loob. Titignan ko. Baka hayop lang ‘yon.”Dahan-dahan itong tumango. “Salamat, Mang Dennis.”“Wala ‘yon,” mahinahon niyang sagot, tinatago ang kaba. Pero habang tinitingnan niya ang babae, may isang panata siyang muling binuhay sa puso.Kahit anong mangy
“Hello, Lucas? Nasaan ka na? Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?” anang babae sa kabilang linya.Tumigil ang mundo ni Maya. Ang boses, kalmado pero may talas, si Ma’am Iris ng HR.Bago pa niya maproseso, mabilis na lumapit si Lucas, inabot ang phone, pero huli na. Nakatingin na si Maya sa kanya,







