The CEO's Deadliest Mistake

ELENA POVMaalat ang lasa ng dagat sa aking bibig. Sa bawat pagbuka ng mga mata ko, tanging kadiliman at ang malamig na yakap ng tubig ang sumasalubong sa akin. Pakiramdam ko ay hinihila ang aking mga binti pababa, tila may mga kamay na ayaw akong hayaang makaahon. Ngunit may isang pintig sa loob ko—isang mahinang pintig sa aking sinapupunan—ang nagpapaalala sa akin na hindi lang ako ang nakataya rito.Ipinadyak ko ang aking mga paa kahit namamanhid na ang aking mga kalamnan. Pilit kong inabot ang liwanag na unti-unting naglalaho sa ibabaw. Nang sa wakas ay makasinghap ako ng hangin, ang tanging bumungad sa akin ay ang naglalagablab na labi ng yate na nasa malayo na. Ang usok ay humahalo sa amoy ng krudo at sunog na goma."Marcus!" sigaw ko, pero agad akong nabulunan ng tubig-alat.Walang sumagot. Ang tanging naririnig ko ay ang dagundong ng kulog at ang hampas ng malalaking alon. Tumingin ako sa paligid, umaasang makakita ng kahit anong piraso ng kahoy na pwedeng kapitan. Nakakita ako

ELENA POVIsang buwan ang mabilis na lumipas sa loob ng mansyon ni Alexander. Ang bawat umaga ko ay nagsisimula sa tunog ng mga alon na humahampas sa mga bato sa ibaba ng bangin, at bawat gabi ay nagtatapos sa pag-aaral ng mga papeles na ibinibigay ni Alexander sa akin. Ang aking mga sugat sa labas ay naghilom na, nag-iwan ng isang manipis na pilat sa aking noo na tinatabunan na ngayon ng aking buhok. Ngunit ang sugat sa loob ay nananatiling bukas, nagsisilbing paalala ng aking misyon.Nakatayo ako sa harap ng isang malaking salamin sa loob ng silid. Ginupit ni Alexander ang mahaba kong buhok; ngayon ay hanggang balikat na lang ito at kinulayan ng mas madilim na itim. Ang dating mahinhin at simpleng pananamit ni Elena Valerius ay pinalitan ng mga damit na tila baluti—mga pormal na suit at telang hindi basta-basta nalulukot."Hindi sapat ang palitan ang hitsura mo," sabi ni Alexander habang nakasandal sa hamba ng pinto. Pinapanood niya ang bawat galaw ko. "Kailangan mong palitan ang baw

ELENA POVMaagang nabulabog ang opisina ni Marcus Valerius nang mabalitaan ang pagpasok ng isang bagong investor sa stock market. Hindi ito basta-bastang kumpanya; ito ay ang Thorne-Herrera Group. Sa loob ng isang linggo, tahimik nilang binibili ang mga shares ng mga maliliit na supplier na matagal nang kaalyado ni Marcus.Nakatayo ako sa tapat ng bintana ng aking bagong opisina sa Makati. Mula rito, tanaw ko ang gusali ng Valerius Enterprises. Napaka-ironic na ang kumpanyang itinayo sa dugo at pawis ng aking ama ay mayroon na ngayong pangalan ng lalaking pumatay sa kanya sa emosyonal na paraan."Nandito na siya," pag-aanunsyo ni Alexander Thorne habang nakaupo sa aking swivel chair. "Gaya ng inaasahan, hindi siya makakatagal nang hindi nagtatanong."Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Marcus. Wala siyang dalang appointment, pero dahil sa pangalan niya, hinayaan siyang makapasok ng mga security. Halata ang pagmamadali sa kanyang mga kilos, at ang kanyang mukha ay bakas ang pagkairita

ALEXANDER POVMula sa bintana ng study room ko, tanaw ko si Elena—o mas kilala na ngayon bilang Alana Herrera—habang nakatayo sa veranda ng silid niya. Hawak niya ang isang tasa ng tsaa, nakatingin sa malawak na hardin na nababalot ng dilim.Sa loob ng pitong buwan, pinanood ko ang pagbabago niya. Naalala ko pa noong unang gabi na dinala ko siya rito mula sa pampang. Basang-basa, sugatan, at nanginginig ang buong katawan. Noong narinig ko ang distress call ng yate ni Marcus Valerius sa radyo, alam kong may mangyayaring hindi maganda, pero hindi ko inaasahang isang babaeng nag-aagaw-buhay ang dadalhin ng agos sa ari-arian ko. Sa totoo lang, plano ko lang siyang gamitin noon. Isang alas laban kay Marcus na matagal ko nang gustong pabagsakin sa mundo ng negosyo. Pero habang lumilipas ang mga araw, habang nakikita ko kung paano niya tinitiis ang sakit ng pag-aaral ng high finance habang dinadala ang anak ng lalaking nagtangka sa buhay niya, nagbago ang tingin ko sa kanya. Hindi na siya ba

ELENA POVBuong byahe pabalik ng Maynila mula sa Clark, hindi mawala sa isip ko ang mukha ni Sabrina. Halatang-halata na ang stress sa kanya. Nakasandal ako sa upuan ng kotse ni Alexander habang nakatingin sa labas, pinapanood ang mga poste ng ilaw sa NLEX na mabilis naming nadadaanan."Masyado kang tahimik," basag ni Alexander sa katahimikan habang hawak ang manibela. "Are you okay? Masakit ba ang tiyan mo?"Dahan-dahan kong inilagay ang kamay ko sa puson ko. "Hindi naman. Medyo pagod lang sa byahe. Saka... iniisip ko lang kung paano magre-react si Marcus pag-uwi nila.""Knowing Marcus, isisisi niya lahat kay Sabrina 'yan," sabi ni Alexander, sandaling sumulyap sa akin bago ibinalik ang tingin sa daan. "He needs your money too much to let Sabrina ruin the deal. For him, business is business. Ganyan naman siya palagi.""I know. Ganyang-ganyan siya nung kinuha niya ang kumpanya ni Papa," sagot ko. "Ang akala ko noon, workaholic lang talaga siya. 'Yun pala, unti-unti na niyang nililipat